Pwede nang mag-asawa

My mom is very talented and skillful. Magaling syang educator lalo na sa pre-schools. She plays the piano, marunong mag-drawing (she's done some murals), marunong manahi, minsan puninturahan nya yung bubong at gate namin, etc. Mahaba pa ang listahan ng kayang gawin ng nanay ko but unfortunately hindi kasama doon ang pagluluto. Pagdating sa kusina, she's still learning. Wala akong matandaang special ulam na niluluto ng nanay ko (hindi counted ang special prito at special ginisa). Minsan magsasaing na lang sa rice cooker sumasablay pa. Buti na lang kahit ano kinakain namin. Ang biruan nga namin sa bahay dati, pano sya nakapag-asawa ng di sya marunong magluto. Her defense, my lola did not allow her (and her sister) to work in the kitchen. Baka makasunog, may mabasag, mali ang ilagay, etc. Ayun naman pala.

Nitong mga nakaraang linggo, nagugulat ako sa mga pangyayari. Aba, laging special ang ulam namin courtesy of my mom. Yummy na yung ulam, maganda pa ang presentation. Kagabi chowmein ang ulam namin, pwedeng pagkamalang binili sa takeaway. Kanina burger steak ang hapunan, pati si Vince at Shannen ginanahang kumain. At hindi don natatapos yon, lagi syang naglalagay ng lovely flowers sa kitchen. I therefore concluded na pwede na syang mag-asawa :D

Cultural Diversity Part 2 - Maori

Note: The purpose of the series of seminars is to know the different cultures of people in NZ so that staff would have an understating of the protocols when engaging with them. Whatever is written here is based on my understanding of what the resource person shared with us.

Nang matapos ang 1.5hrs seminar (half hour more than scheduled), napag-alaman kong maraming ways pala para masaling mo ang mga Maoris. Kaya dapat mag-research ka muna bago ka humarap sa kanila. Nandyan yung dapat tama ang pagpo-pronounce ng maori terms. Wag kang uupo sa ibabaw ng mesa. May ibang Maoris na hindi type na nakikitang nagha-Haka o may maori tattoo ang mga hindi nila kalahi (although sa iba ok lang).

Treaty of Waitangi. It was signed by a Crown representative and Maori chiefs from the North Island. This treaty plays a big part in the past, present and future of this country. However, balot ito ng maraming kontrabersiya kaya hanggang ngayon iba-iba ang pananaw ng mga Tao tungkol dito. Andyan yung iba daw ang English version sa Maori version. Merong nagsasabi na di ito applicable sa kanila kasi hindi kasali ang chief nila sa pirmahan. May iba namang kinikilala ang Treaty as agreement para payagang tumira sa NZ ang mga non-maoris.

Di gaya ng mga aborigines ng Australia, Indians ng Tate at Aetas ng Pinas, mas may recognition ang mga Maoris dito sa as first settlers ng NZ. Tingin ko, this is attributed to the fact that NZ has been colonized much later than the other countries. Mas marami ng alam ang dalawang partidos (maoris and the Crown) tungkol sa pananakop.

Isang taon na kami dito pero wala pa akong nami-meet na Maori. Buti na lang yon kasi hindi prior to the seminar, clueless ako kung ano ang cultura at mga tradisyon nila. Actually hanggang ngayon hindi pa din ako confident na makakaharap ako sa kanila ng hindi ako sumasablay sa protocols. And if that moment comes, I think the best way for me to do is to show them respect which every person deserves, regardless of color, culture or ethnicity.

Garden na sossy

Namasyal kami sa Auckland Botanic Gardens nung Monday. Kinagabihan, pinadalhan ko ng ilang pictures si Queenie (my younger sister). Kinabukasan sumagot ang lola. Para lang daw kaming nasa Tabang (bilihan ng halaman sa Guiguinto, Bulacan). Nag-email ako ulit. Sabi ko, sossy ang Botanic Gardens, ang mga hardinero don eh mga degree holders. At walang panama ang mga halaman sa Tabang sa lupit ng pangalan ng halaman na 'to....

Top of the world

Ang gleng-gleng ng college classmate ko - si Regie Pablo. He reached the summit of Mt. Everest on 17 May 2007. You can read about it in The Phil. Daily Inquirer.

Nakakabilib ang determination nya. He put aside everything (even his job) to accomplish every mountaineer's dream. He's so slim nung nasa Mapua kami. Hindi ko aakalaing kakarerin nya ang pamumundok.

Well done Regie.

Lost little girl

Namasyal kami sa mall ng mommy ko at mga bata noong nakaraang lingo. Gaya ng dati, di kami pwedeng hindi dadaan sa paborito naming $2 shop. Habang tumingin ako ng mga home furnishings at ang mommy ko ay nasa mga beauty products, yung 2 bata ay nasa toy section. Sinisipat-sipat ko sila doon from time to time. A couple of minutes later, lumapit sa akin si Vince. Nasaan daw si Shannen. Pinuntahan ko si mommy, di nya kasama si kulasa. Inikot naming yung buong shop, wala doon. I told them to stay in the shop why I look for Shannen. Napansin noong isang Indian na babae na may hinahanap kami. Tanong sa akin “Are you looking for a little girl?”. Sabi ko oo. Balik nya, “There’s a lost little girl near the escalator.”

Dali-dali akong pumunta sa direksyon na sinabi ng babae. Nakita ko si Shannen sa tabi ng pinto papuntang carpark. Nakaupo sya sa sahig katabi ang isang puting babae. Kalmado sya pero mukhang galing sa iyak. Todo-todo ang pasasalamat ko doon sa babae na sumama sa kanya.

Natakot ba ako habang nawawala si Shannen? Sa totoo lang, hindi masyado. Maybe because I perceive NZ as a safe place. But when things begun to sink in, I realized that it was a very scary situation. I could have lost her kahit sabihin mo pang mababait ang tao dito. Next time, I'll make sure that she's got some ID with her.

Brain drain

Nandito sa NZ ngayon si GMA. Kung may chance akong makausap sya, itatanong ko to....

How does the govt feel that more and more Filipino skilled workers and professionals are choosing to work and live overseas? Is it a nation's pride or the motherland's anguish?

Today is special

One year and counting

Isang taon na kami dito sa NZ!!! Ang bilis talaga ng panahon.

368 days na nang kami ay sumakay ng Cathay Pacific para magsimula ng bagong buhay sa Akl. Grabe, miss na namin ang mga kamag-anak at kaibigang iniwanan namin. May email, Yahoo Messenger at telepono man, iba pa rin yung nakikita at nahahawakan mo sila.

Maliban sa kanila, may ilang mga bagay-bagay na sana meron dito kagaya ng:
- Phil. mango, lakatan, latundan
- cheap na beauty parlor (para makapagpa-rebond at highlight ako ng buhok)
- Purefoods hotdog (di ko type ang lasa ng sausages nila)
- Jollibee, Chowking at Kenny Rogers
- Pork (sabi ni MelNep, di kinakapon ang mga baboy dito kaya may kakaibang lasa)
- Sari-sari store
- Jeepney at tricyle
- mga nagtsi-tsismisan sa kanto (nuisance ang tingin ko sa kanila dati, ngayon mga “concerned citizens” na)
- Teleserye, telenovela, fantaserye, etc.
- Ready-to-eat na pinoy food (di kasi ikaw mismo ang magluluto)
- Beach na warm ang tubig
- Pinoy novelty songs (like otso-otso, spaghetti, wowowee, etc.)
- SM City, Megamall, Mall of Asia
- yaya (para di ko na kailangang pwersahin ang mommy ko na mag-stay dito kahit marami syang responsebilidad sa pinas)

So do we have plans to go back to the Philippines sometime in the future? At this point, wala. Pilipinas na lang ang dadalhin namin dito.

Alin ang bagay

Mula ng nagkaron ako ng idependence from my mom on grooming, lagi ng mahaba ang buhok ko. Madali ang mahaba ang buhok, pwedeng itali at lagyan ng mga anik-anik. Kahit matagal kang di magpagupit, ok lang. Nang mauso ang hair straightening, nakibagay din ako.

Bago ako umalis ng Pinas, sinigurado kong nasa things-to-do ko ang magpa-rebond. Isang taon na yon, di na ulit nasundan. Ang mahal kasi dito. Nagpapa-trim lang ako ng buhok every 2 months sa $10 Haircut. Lately, pinag-iisipan ko na magbago ng hairsytle (sa mga asians lang uso ang pin-straight hair). However, di ko alam kung ano ang bagay sa mukha ko. Pwede bang tulungan nyo akong mag-decide?

Cultural diversity - Samoan

The Auckland Region has a population of 1.3M, consisting 1/3 of New Zealand. Over 37% of its residents were born overseas making it the most culturally diversed place in the country.

Yan ang topic ng series of seminars dito sa opis namin. As a “new kiwi”, it is important to me to know what the other cultures. If you know more about them, you learn to respect and blend with them.

Samoan ang una naming pinag-usapan. Ito ang ilan sa mga natutunan ko tungkol sa kanila.

Migration. The first leg of Samoan migration in NZ happened in the 1950’s. In search of better opportunities, many Samoans travelled to their neighbouring Aotearoa by boat. They worked hard in NZ to give their children nourishment (kaya malalaki sila :D) and education. Kaya maraming nakapag-aral na mga second generation Samoans dito. Sila yung nasa 30 – 40 age group.

There’s an NZ immigration policy that allows them to go here through raffle. Every yr, 1100 samoans go here through that channel. Ka-swerte naman ng mga yon. However, sila yung mga nahihirapang mag-settle dito kaya madalas ay beneficiary sila ng govt assistance. If I understood it right, sila rin yung nai-involve sa mga gangs.

Settlement. Nasa South Auckland ang kanilang community. They find safety, security and belongingness in this area.

Culture. Si tatay ang nagtatrabaho at disciplinarian, si nanay ang taga pag-alaga at taga-instill ng values sa mga bata. They have extended family kaya madalas madaming occupants ang isang bahay. The head/s of the family are always consulted in major family issues. The eldest child looks after the welfare of his younger siblings while the youngest do the chores.

Humor. Samoans is a very happy culture. They laugh at almost anything. May madapa, tatawa. May pipilay-pilay maglakad, tatawa. This is their way of coping with life’s adversities.

Religion. Most of them are Christians. Church plays a big influence in their decision making.

Clash with the Tongans. Meron daw pero di sinabi bakit.


It’s not difficult to embrace the samoan culture coz I see similarities in our pinoy culture. I esp. like the humour part. Kaya nga kami ni Samoan friend ko ay nag-click right away.

Maori ang next topic namin. This will be really interesting. Gusto kong malaman kung ano ang tingin nila sa mga immigrants.

The actual driving test

Due to insistent public demand (mga hmmmm..... isa yon), I'm sharing my practical driving test experience.

3 parts yung test. First deals with basic driving skills. Second, identifying driving hazards. And lastly, driving in high speed zone.

Pero bago magsimula yung test, iche-check muna ng examiner yung indicators (signal lights) at brake lights. Tapos non, sakay na sa kotse.

1- Basic driving skills. The examiner, Ross, gave me instructions on where I should go. Nandyan yung sasabihin nyang liko ako sa kanan, liko sa kaliwa, diretso, etc. Tinitignan nya kung sinusunod ko ang paggamit ng indicator, give-way rule, mirror check (every 10 seconds), use of turning bay, etc.

2- Identifying hazards. Ano nga ba ang driving hazards? These are the vehicles and people that comes or might come along your way. Pinapunta nya ako sa limang intersections. Paglagpas namin sa bawat intersection, pinahihinto nya ako para isa-isahin ko sa kanya yung mga na-encounter kong hazards. Sablay ako nung una kasi di ko nabanggit yung old lady na naglalakad malapit intersection. Kahit pala di akmang tatawid, potential hazard din pala si lola.

3 - Driving in high speed zone. Henry did his in the motorway. Mine was in the Hibiscus Coast Highway. Nakupo, curvaceous yung kalsada at bangin ang gilid. Sinabihan ako ni Ross na mag-over ng 5 sa maximum speed limit na 80kph para daw ma-assess nya kung pano ko yon iha-handle. Pumalag ako oong una kasi sabi ko madaming kurbada yung daan. Sabi nya bahala daw ako. Saglit lang akong ng 85kph tapos I maintained 65kph. Siguro tama yung ginawa ko.

Tips. Ensure that your car is roadworthy. Do drive around the area before the actual exam so that you'll get familiar with the road conditions. Don't place your thumbs inside the steeringwheel, dapat nasa ibabaw lang. When changing lane at high speed area, make sure to do a head check and indicate more than the required 3 seconds.

For more details about the test, check LTNZ website.

(fully) Licensed to Drive

9am kanina ang practical driving test ko. Nasa Orewa na kami ni Henry one hour earlier para maging pamilyar ako sa kalsada ng Orewa.

Ross ang pangalan ng examiner ko. After nyang magpakilala, tinanong ko agad sya kung allowed ba ako na magkamali. “Sure, but not big ones”, nakangiting sagot nya habang kinakabit nya yung salamin para ma-check nya ang eye movements ko.

Kaba ang pinakamalaking kalaban ng mga nag-e-exam. Kaya bago ko pinaandar yung sasakyan, nag-breathe in, breathe out muna ako. Nangiti ulit si Ross.

Mga 45 minutes din yung session. May checklist si Ross ng mga tasks na dapat kong kumpletohin. May mga sablay ako gaya ng nag-over ako ng 7kph sa maximum speed, nag-signal ako sa right pero left ang instruction nya, at iba pa. Kaya ng tapos na yung test, hindi ko alam kung pasado o bagsak ako. Kumuha ng calculator si Ross at nagcompute-compute. Thank goodness, I made it!

Nagpa-salamat ako kay Ross for being warm which helped me become comfortable all throughout the test. Kung stricto sya, malamang na mas marami akong mali. Kaya ngayon, Ross is my friend.

“Made in UK”

Ang ganda ng suot kong jacket ngayon, "made in UK". Orig na Marks and Spencer na nabili ko for $2.

Akala nyo ba sa pinas lang may mga “made in UK” (as in ukay-ukay), pati dito meron din. Pag linggo, merong nagtitinda nito sa Takapuna flea market (tiangge). Kung magaling kang pumili, makakakuha ka ng mga almost new na mga pants, shirts, jackets, etc. Nasa $2 ang isang item.

Kung di mo type ang maghalukay, punta ka Salvation Army, hospice, at op shops kung saan naka-hanger ang mga damit at pwede pang mag-sukat. Aside from apparels, meron ding mga kitchenwares, cutleries, books, home furnishings, toys, etc. na nabibili. Sa charity napupunta ang proceeds nila. Usually volunteers ang mga tumatao (madalas mga senior citizens).

Ang sarap maging hostess

Last week, first time kong mag-host ng mga bisita sa bahay. Isang linggong nandito sa Auckland yung kapitbahay namin sa Bulacan. Sa Manukau sila tumuloy pero nag-overnight sila sa amin nung Friday. They were here to clear their doubts on migrating to NZ.

Friday night, ang haba ng aming kwentuhan. Syempre andyan yung balitaan tungkol sa pilipinas, aming barrio (Sta. Rita, Guiguinto) at kanya-kanyang pamilya. Nandyan din yung reminiscing kami about our first few months in NZ at kung pano kami nag-a-adjust sa bagong environment.

On Satuday, we took the couple to Devonport port, Mt. Victoria and Snowplanet (sight-seeing lang). Iikutan pa sana namin ang Albany kaya lang kapos na sa oras. Hindi lang sila ang nag-enjoy sa pamamasyal, pati kami ay na-appreciate namin lalo ang aming adopted home.

Sure they stay was short but it was enough to convince them that it's a good place to raise their family. Si husband ay babalik sa June. Susunod na lang yung family nya once he's settled. I would love to have them as neighbors here in AKl. They are very beautiful people inside and out. Isa pa, maliliit din yung mga anak nila kaya tamang-tama na playmates ni Shannen.

To M and G, welcome to your new home.

Valet parker

Umuwi nang 4:00 kahapon yung puting kasama ko. After 10 minutes, bumalik sya. Di daw sya makaalis kasi may nakaharang sa kotse nya. Pinakiusapan akong ilipat ng pwesto yung kotse nasa likod nya (maraming kotse ang naka-double park). Ayoko sana kaya lang walang ibang available. Either nasa meeting yung mga tao o kaya walang license yung mga available (ewan ko kung excuse lang yon).

Bago ako tumango tinanong ko muna kung kanino yung sasakyan. Kay Martin daw. Ah doon pala sa technical support namin. O sya, kinuha ko yung susi sa kanya.

Pagbaba namin sa parking lot, isang flashy BMW ang nakita ko. Kay Martin na head ng IT pala yung pinapamaneho sa akin (magkapangalan kasi sila). Nakupo, napasubo ata ako. Pero nandon na rin lang, pinaandar ko na yung sasakyan. Kinakabahan ako kasi ang dikit-dikit ang pagkakaparada ng mga sasakyan. Eh kaiinom ko lang na kape non kaya talagang kumakabog ang dibdib ko.

Nailipat ko naman ng maayos yung BMW. Mabagal nga lang para siguradong di sasabit. Siguradong kukutusan ako noong may-ari kung sakaling nagalusan ko yon. Haaayy, next time sasabihin kong paso na ang lisensya ko.

Overstaying

Kanina lang lumabas ang approval ng visitor's permit extension ng mommy ko. She was an overstaying visitor for almost 2 weeks. Last week ng April nang personal kong dinala yung application sa Immigration sa Queen Street. Hindi ako aware sa turn around time nila na 30 days para sa processing. Noon kasing kay MIL, online ang extension application kaya ang decision ay nakukuha within a week (kung kumpleto ang requirements).

Kinakabahan kami noong una kasi baka bigla na lang may pumunta sa bahay at pauwiin ang nanay ko. Pero sabi naman ng mga kaibigan namin di naman daw yon mangyayari kasi on-going naman ang processing ng extension. Ibo-blog ko nga sana yon pero naisip ko na baka may mag-sumbong sa mga 'alagad ng batas' at ma-deport bigla si mommy. Di ba maraming ganon sa US? Yung pinoy na nagre-report sa mga pinoy na TNT.

Enjoy the next months with us , mom.

Vince's 3rd school

Yesterday was Vince's first day at St. Joseph Catholic School, his 3rd school (2nd school in NZ). Excited kaming pareho kaya maaga kaming gumising. 8:45am ang time nila pero 8:10 pa lang nandon na kami.

Bago kami pumunta sa classroom, dumaan muna ako sa school office para magbayad ng school fees at mag-shopping. Mahal ang school uniforms kaya kung di ka maselan, pwede kang bumili ng second-hand. $35.00 ang binayaran ko para sa 2 short pants, 1 vest at 2 shirts. Ang isang bagong shirt ay $42 na. O di ba malaking tipid yon. Medyas lang ang binili ko na brand new ($11/pair).

Sa classroom, na-meet namin ulit si Ms. Luxon, ang mabait na teacher ni Vince. Isang nakapaskil sa wall ang nakakuha ng attention ko. It's about the class' stat. Nakalagay doon majority ng bata ay itim ang buhok. When I looked around, the class indeed has a big number of pinoy, indian and korean kids.

I didn't stay long in the school. After the bell rang, I immidiately went to my next appointment (my driving test). I know Vince doesn't need any support from me anymore as he is already used to "first days'.

My (temp) NZ Driver License

Scratch 'n Pass

I did my Driver Licensing Theory Test this morning at AA Albany. I answered all 35 questions correctly so I now hold a temporary license. Thanks to the online drving test that I've been working on for the past few months, I sat on the exam prepared. It also helped that the AA staff who assisted me is very helpful (she's asian).

All the while I thought that the test is online, hindi pala. It's paper-based na parang promo coupon na may scratch-off ink. Kung tama ang sagot mo, 'check' ang makikita mo sa ilalim ng silver ink. Kung mali, 'x'. May suspense habang nagkukutkot ka ng sagot kasi minsan wala sa gitna yung resulta .

Isa na lang ang problema ko, yung pratical driving test sa 10 May at AA Orewa (syempre iwas ako sa Browns Bay). I'm still learning how to do the 'head check' when changing lane. Medyo nalilito pa ako sa paglingon. Other than that, I'm ok. Sana one take lang ako para di magastos ($70.80 ang bayad sa practical test).

Lonely me

Things will be different at work next week. Two of my good buddies won't be here beginning Monday. Si friend no. 1, isang chinese, ay uuwi sa China for 6 weeks para magpakasal. Si friend no. 2, isang samoan (pronounced as 'samwan') na dito na pinanganak, ay lilipat naman ng trabaho. Sila ang kasakasama ko sa chikahan, kainan at tawanan.

Si friend no. 1 at ako ay parehong 'asian' kaya we stick together. Nakaka-relate ako sa kanya dahil familiar naman ang mga pinoys sa pagkain, kultura at tradisyon ng mga tsino. Ang common naman sa amin ni friend no. 2 ay ang aming religious affiliation. She's a practicing catholic (like most Samoans). Sabi nya, in her 18 years of working, ako lang ang nakasama nya na kapareho nya ang faith (only 12% of NZ's population is catholic).

Ok din naman yung iba kong kasama pero iba yung closeness namin nung 2. I'll miss them big time.

Pukeko

** Wholesome ang site na to kaya bawal ang madumi ang isip. **

Pukeko is an endemic New Zealand bird. It’s got indigo blue plumage, black wings and red bill. Ang gandang tignan. Akala ko noong una special ang habitat ng mga swamphens na 'to but you can actually see them on swampy areas. Ilang beses na akong nakakakita ng Pukeko na tumutuka-tuka sa gilid ng motorway.

Ayon sa aking bubwit, meron ding ganitong specie sa Pilipinas (esp. in Candaba, Pampanga) kaya lang pale-blue ang kulay. hmmmm…. Parang wala akong nakikita o nababalitaang ganitong ibon eh ang lapit lang namin sa Candaba. Meron nga siguro pero baka sa mesa yon nakadapo, katabi ng beer.

Henry - 1yr in NZ

April 8, 2006 nang iwanan ni Henry ang Pilipinas at nakipagsapalaran sa New Zealand. Mabuti na lang at natunton ko ang ka-eskwela ko noong high school na nandito na sa Auckland, kaya 'soft landing' si Henry ng dumating dito. Di na nya naging problema ang susundo sa airport, bahay na tutuluyan sa susunod na 4weeks, job referral at marami pang iba. Mas maswerte sya sa ibang bagong salta dito.

Ang unang impression ni Henry sa NZ ay malinis at parang may aircon ang buong lugar. Autumn pa lang non pero nalalamigan na sya. Kaya yung mga sando at shorts na baon nya, di nya nailabas sa maleta.

Sa unang linggo nya nakapag-holiday agad sya. Holy week kasi noon at yung host nya ay nag-outing sa Matarangi so sabit din sya. Ok di ba, wala pang trabaho nagre-relax na.

Before the month ended, nagsimula na syang mag-trabaho. Sa isang maliit na company sa Albany sya napasok. Masaya naman si Henry doon dahil kasundo nya ang lahat ng katrabaho nya (walo lang silang lahat doon). Pagdating sa boss, wala din syang problema, he recognizes Henry's skills.

Everything went smoothly, thanks to friends and friends of friends. Malayo pa kami sa "ideal" na buhay but we're not complaining. We enjoying what we have right now. Dadating din kami doon in His time :D

Overseas license in NZ

Using overseas license in NZ is clearer to me know than a few days ago. Thanks Kiwipinay and Anonymous, their comments on my previous post challenged my understanding on the road code.

Point #1– Validity ng overseas driving license
If you do have a current overseas driver licence or international driving permit, you can drive using that for a maximum of 12 months from the date you arrive in New Zealand.
Each time you visit New Zealand, you can drive for a further 12-month period on a valid overseas licence or international driving permit, as long as you stay for no more than a year at a time.

Kung lumabas ka ng NZ tapos bumalik ka ulit, may 12 months ka ulit para magmaneho.


Point #2 – Theory test invalidates overseas license

When you have passed the theory test you will get a New Zealand driver licence and you can no longer use your overseas driver licence for driving in New Zealand, even if you have been here less than one year.

So hindi pala pwede yung iniisip ko na lalabas si Henry ng NZ kung bagsak sya sa Practical Test kasi invalid na yung Phil. license after he past the theory exam. Buti na lang talaga pumasa sya.

Akl harbour trivia

Last Saturday, we had a chance to get a free boat trip as part of Port of Auckland’s SeePort Week. It was an experience to view the port and its operation. To round off the tour, we were taken to the Harbour Bridge, Westhaven Marina and Viaduct Harbour.

Aside from the great view, the trip also gave us a lots of trivia about Auckland. Gaya nito.

• Ang lahat ng containers na pumapasok sa Auckland (and probably in other parts of NZ) ay dumadaan sa biosecurity check. Kung may insektong nasama sa container, mahuhuli yon. Galing!


• Ito palang Akl CBD ay part ng 390 acres of reclaimed land from the harbour. Asus, 9 months na akong nagtatrabaho sa CBD pero di ko man lang nabalitaan ito.


• Harbour bridge, which was opened in 1959, originally has 4 lanes (2 in each direction). Due to increase in traffic volume, nagdagdag ng another 4 lanes nung 1969.


• Pwede mag-bungee jumping sa ilalim ng Harbour Bridge.... kung matibay ang dibdib mo.

Kahit takot ako sa tubig (dahil di ako marunong lumangoy), nag-enjoy ako sa aming boat ride. Ang mommy ko panay ang pa-picture. Syempre dapat yung may katabi syang porenger. Para daw hindi sabihing nasa Pasig River lang sya at yung Harbour Bridge ay ang Jones Bridge.

whew!

After an hour of driving around Orewa and a few booboos, pasado si Henry sa second part ng driving test nya. His license will be mailed soon. Despite being one of the unfriendliest specie on earth, objective naman daw yung examiner.

Whew! Buti naman at maganda ang turn-out ng test nya. Sa Sunday na kasi mapapaso yung Philippine license nya. Kung semplang sa test, ang plan B ay pupunta sya Australia para pagpasok nya ng NZ another yr ang validity Philippine license. Magastos yon pero yun lang ata ang better option.

Kung bumagsak si Henry sa practical driving test, I think he'll still get a license pero conditional yon. Ang condition ay kailangang may kasama syang 'supervisor' (anyone who has a full license for at least 2yrs). Parang sinabi nilang wag na syang magmaneho.

My turn will come before the month ends. Ang pagre-review ng road code ang kakarerin ko sa bakasyon (Good friday to Easter Monday).

Driving in NZ

Kung may Philippine driver's license ka, pwede kang magmaneho sa NZ ng 1 taon kahit di ka kumuha ng local license. Pero bago dumating ang anniversary mo dito, dapat ka ng pumasa sa theory at practical driving test.

Itong si Henry, nagpakadalubhasa muna bago nag-decide na kumuha ng test. Sa 08 April ang year 1 nya dito kaya pressured sya na pumasa sa tests. Nung Martes sya nag-theory exam. Salamat naman at pasado. Sa Lunes naman ang actual driving test. Onewa ang pinili nyang venue. May mas malapit sana (sa Browns bay) pero terror daw yung examiner doon.

20 May ang anniversary ko sa NZ. Malapit na rin yon pero minimal pa rin ang driving skills ko. Pano naman mga 3 weeks pa lang talaga akong nagmamaneho tapos ang iksi pa ng ruta ko (bahay-bus station, bus station-bahay). Kahapon medyo malayo-layo ang narating ko, naka 31.6kms ako.

Ilang beses na akong nabusinahan dahil sa maling diskarte. May isa pang instance na talagang muntik na akong mabangga. But every kilometer driven makes me wiser and more confident. Konting practice pa at pwede na akong sumalang sa driving test.

Hello new school

Lilipat na school sa susunod na term si Vince. Kadadating pa lang namin nang i-apply ko sya sa St. Joseph Takapuna. Ngayon lang nagkabakante kaya natanggap sya (buti na lang maraming lumilipat sa Australia).

Ok naman ang publis school system dito. Kaya lang gusto namin ng catholic education para sa mga bata. Subsidized ng govt ang tuition sa mga catholic schools kaya di masakit sa bulsa. Nasa NZ$650 (or Php20,000) ang isang taon, mas mahal pa yung tuition fee ng pamangkin ko sa Pinas.

Kanina, nag-meet and greet na sila ng new teacher and classmates nya. Sa April 23 ang simula ng pasok. Vince is looking forward to his new school. Marami kasing pinoy na nag-aaral doon, including his best friend.

Stressed

I far from being relaxed these days. Kanina lang ko lang kasi na submit yung application for visa extension ng mommy ko. Dinala ko na mismo sa immigration para maka-save ng oras. Kahapon ko lang nalaman na 30 days ang processing time. Eh 21 days na lang ang validity nung visa nya. Sabi nung nakausap ko sa contact centre, she needs to exit NZ if her visa doesn’t get extended before it expires. what????......

I never had a problem before with MIL kasi online ang application ng extension. Isa pa, we didn’t sponsor her stay here kaya no numerous docs to submit. And it only took us 6 days to get the approval. Tinanggal na yung online application kaya nagkaloko-loko na.

Wala kasi kaming plan B kung sakaling di yon ma-extend on-time. Unthinkable pa yon sa akin at this point. Nakaka-stress talaga. Since wala na sa akin ang bola, wala na akong magagawa. Panay-panay na lang ang dasal ko para humingi ng divine intervention.

Princessang nakaupo sa tasa

Toilet and bath

Nakalipat na kami sa bago naming flat noong Sabado. We really like our new place - mas malaki kaysa dati at maganda ang view sa labas. Everything is fine however may isa kaming source of discomfort. Magkahiwalay ang aming toilet sa bathroom. Ok sana to, pwedeng may naliligo habang may gumagamit ng CR. Eh kaso walang gripo sa banyo. Eh dib a pag pinoy, kailangang may tubig/tabo, kulang ang tissue-tissue lang (tabi-tabi po sa mga kumakain).

Pwede namang magkabit ng gripo. Pero kumplikado pag may hot water pa so malamig lang yon. Ang hirap atang gamitin non lalo na pag winter.

Hay naku, ano ba yang pinoproblema ko. Maliit na bagay lang naman yon. Siguro naman masasanay din kami later on.

Going Around NS and Waitakere

Exploring Akl ang drama ko for 2 weeks now. Noong isang linggo, nasa training ako sa Waitakere. Sa 4 na araw na yon, iba-ibang routes at transpo modes ang sinubukan ko. Andyan yung nag-taxi ako, nakisakay sa kaopisina ko, nag bus via city, bus via Greenhithe, at pati na ang tren sinubukan ko. Mahaba man yung byahe (1.5 hrs bus), enjoy naman ako sa scenery.

Ngayong linggong ito kami lumipat sa Meadowood kaya naiba ang ruta ko sa pagpasok. Dahil malapit lang kami sa bus terminal, mapa- Park and Ride ako sa Constellation Station. Iniiwan ko lang yung kotse doon (libre ang parking) tapos sasakay ako ng express bus. Binabalikan ko na lang yung kotse sa hapon. Ilang beses na akong namamali ng bus kaya kung saan-saan ako nakakarating. Hopefully, hindi na yon mangyayari sa mga susunod na araw.

Grammy's lakwatsa no. 1 and 2

So far, dalawang beses pa lang naming naipapasyal ang mommy ko dito sa Akl. Puro sa Shore lang para tipid. he he he Nung first weekend nya, we took her to Takapuna Beach after hearing mass at St. Joseph. Maraming nagpa-para-gliding, kayaking at sailing nung time na yon kaya naaliw kami sa kakapanood.

Last Saturday, sa Devonport naman kami. First stop was at the wharf. Nang magsawa na kami sa kakabilang ng boats, ferries at seagulls, punta naman kami sa Mt. Victoria. It's actually a small, inactive volcano. The view is really lovely up there. You can see Takapuna in the north, Rangitoto Island Volcano in the east, Sky Tower in the south and Harbour bridge in the west. Magtatagal pa sana kami doon pero lumalalim na ang gabi.

from Grapes to Apples

Finally, nakakita na kami ng bahay na malilipatan. Last week, 2 bahay yung tinignan namin na parehong mababait na pinoy ang may-ari. Si house #1 ay fully furnished (as in from kutsara to wall paintings), $350 per week rent (super mura) at malapit sa Bayview School. Si #2 ay no furnishing, malapit sa school ni Shannen at mas mahal ng konti. We decided to take the second one.

We’ll officially occupy our new place on 10 March. But we can already start moving our things on 4 March as we will have the key by then. Transferring our things wont be difficult as there’s really not much stuffs to move.

Nakausap na rin ni Henry si current landlord. He’s fine with it kaya lang he requires 3 weeks notice. Yun ang nakalagay sa tenancy agreement so we have to abide. Magkakaron kami ng 1 week rent overlap. Sayang din yong $$$.

About my post’s title, well we now have a nice grape vine in our backyard. In our new house, we’ll have an apple tree.

Schoolgirl

Shannen is now a schoolgirl. She started pre-school yesterday. Sobrang excited itong si linggit, di mapakali nung Tuesday. Kung anu-ano ang sinisilid sa bag nya. Alam nyo ba ang motivation nya? $$$! Nakikita nya kasi na pinapadalhan namin ng pera si Vince kapag may kailangang bayaran sa eskwelahan. Dapat daw may coins din sya pag nag school na sya. Naku, bata ka!

Twice a week lang ang pasok nya sa Meadowood Community Crèche – Wednesdays and Thursdays. $8 per session (2.5hrs) lang ang bayad since non-profit yung eskwelahan. Medyo malayo lang sa amin (mga 3 kilometers) kaya kailangang mag-excuse si Henry sa trabaho para ihatid sya. Pag-uwi ni Henry, susunduin nya si Shannen then si Vince.

Tuyo, Tinapa and Galunggong

By Bo Sanchez

Let me tell you a story. Three construction workers were on top of their half-finished skyscraper. Rrrrring!" the lunch bell sounded, and the three men sat on a steel beam jutting out of the 56th floor with their lunch boxes in hand.

The first guy opens his and groans in exasperation, "Tuyo!" There is not a day that I don't get tuyo for lunch!" He turns to his buddies and announces, "Mark my words. If I still get tuyo tomorrow, I'm going to throw myself from this building."

The second guy opens his lunch box and moans, "Tinapa". Everyday, I get tinapa!" He looks at his friends and declares, "Believe me when I say this. If I get tinapa tomorrow, I'm going to jump and kill myself."

The third guy opens his lunch box and it was his turn to despair. "Galunggong" . All I get is galunggong!" I'm telling you, if I still get galunggong tomorrow, I'm going to jump from this building and die."

The next day, the lunch bell rings and all three men are again seated on the 56th floor. The first guy opens his lunch box and starts crying, "Tuyoooooo!" And so he jumps and crashes on the ground.

The second guy opens his lunch box and wails loudly, "Tinapaaaa!" And he also hurls himself off the building and dies.

The third guy opens his lunch box and screams, "Galunggonggggg! " And so he too jumps off the building and splatters on the ground.

Days later, during the funeral of the three men, their three wives embrace and weep together. The first wife cries out, "I didn't know my husband didn't like tuyo anymore! Why didn't he tell me? If only he told me, I would have prepared something else."

The second wife echoes her statement, "Yes! If only I knew, I would have cooked something else, not tinapa!"

The third wife, between sobs, speaks up, "I don't know why my husband killed himself." The two wives look at her curiously. "Why?" She went on, "Because ... my husband prepares his own lunch everyday..."

I love this crazy story because it presents a very important truth: all of us prepare our own lunch. If we don't like our jobs, if we don't like the state of our relationships, if! we don't like what's happening to our spiritual lives - we have no one to blame but ourselves. Because God has given us free will. He has given us the power to prepare our own lunch.

If you want to earn more and be free from debt, if you're sick and tired of your bad habits, if we want to put more joy in our marriages, if we want to grow in our relationship with God - then go back to your kitchen and prepare yourself another dish. Because you design your own future. You create your own destiny. Ask yourself what kind of future do you want to have? What kind of life? What kind of eternity? You decide.

Mom's here

My mom arrived last Sunday pm. Henry, the kids and I went to the airport to pick her up. It wasn't hard to spot her amongst the crowd because she was wearing a "bloody" red jacket (her favourite color). My heartbeat went faster than its normal phase and my hands were a bit sweaty. I couldn’t hide the excitement I had to see her again.

She'll be back

Hinatid namin kaninang umaga si MIL sa airport. Ikihuha namin sya ng wheelchair para di mahirapan sa pag-transfer sa HongKong (thanks to KU's Jean's advice). Binilinan ko sya na mag-acting-acting ng konti. he he he

Nang bumalik na kami sa kotse, ayaw pang sumakay ni Shannen. Hinahanap ang lola nya. Sabi ko sumakay na ng airplane papuntang Pilipinas but "she'll be back". So ok na, naupo na sa carseat nya. Nang umaandar na kami, panay ang lingon sa likod. Bat daw wala pa si Lola. Ang intindi pala nya, nasa "back" (likod) namin. asus.....

Nag-tidy up kami ng konti nang makabalik kami sa bahay. May nakita si Shannen na isang kendi (sugar-free) na naiwan ng Mama. Ibibigay nya daw yon pag dating. Alam kong gusto nyang kainin yon pero hanggang ngayong hapon nakatabi lang. I wonder if she'll hold on to it for 9 months.

We are really grateful that she's with us in the most crutial part of our new life. Malaking bagay na may napag-iiwanan kami ng bata. Buti na lang di sya nainip dito. Well, she actually like it here kaya kahit walang teleserye ok lang.

Thanks Mommy Chit for taking care of us. We'll see you in 9 months.

IRD Family Assistance

Isa sa kagandahan dito sa NZ ay sinisiguro ng gobyerno na ang lahat ng residente ay pwedeng mabuhay ng maayos. Kung may sakit ka, libreng magpagamot sa govt hospitals. Meron ding Accommodation Supplement kung may binabayaran kang rent o mortgage. Kung maliit ang family income, Family Assistance ang ibinibigay.

Kasabay sa pafa-file PR application ang pagre-research namin sa mga posibleng supporta na makukuha namin sa govt. Dahil pareho kaming kumikita ni Henry (kahit di kalakihan), sa Family Assistance ng IRD lang kami nag-qualify. In the same week that we applied, na-credit sa account namin yung allowance na $75/week. Nakabase ito sa estimated annual income namin from April 2006 to March 2007. Maliit lang ang combined salary namin kasi July na ako nasimulang magtrabaho. Pag dating ng April rerepasuhin nila yung actual income namin. Kung mas maliit ang actual vs. forecasted, may lumpsum kaming makukuha (ata). Kung mas malaki naman, magbabalik kami na bayad.

Malaki man ang binabayaran mong tax, nakikita at nararamdaman mo naman kung saan ito napupunta. Hindi nakakasama ang loob mo dahil pakikinabangan mo din kung kailangan mo.

Born to fish, forced to work

Di na talaga mapipigilan itong si Henry sa pagfi-fishing. Ilang Sabado na syang gumising ng maaga para sumamang pumalaot. Ang tyaga talaga ng asawa ko basta sa fishing.

Kahapon swerte sila ni Russell (yung kiwing kaibigan nya). 12 good-sized snappers ang nahuli nila. Bawi na yung mga araw na kabo sila. Since marami pang stock na isda sa bahay si Russell, si Henry ang nag-uwi ng lahat ng isda. Napuno yung chilly bin nya.

Di ko na sya ngayon kino-kontra sa hobby nya. Wala eh, talagang gusto nya yon kaya pagbibigyan ko na lang.

Biker Vince

Pinapagalitan ni MIL si Vince noong isang araw. Nadagdagan na naman kasi ng sugat ang binti ng anak ko dahil sa kakabisikleta. Sabi ko naman, ok lang yon, at least ngayon marunong na syang mag-bike.

A few weeks ago, may nagbigay sa amin ng lumang beginner’s bike. Working condition pa yung bike kaya lang sira yung gulong sa likod. Sa halagang $33 ($10 lang sana pero may dagdag na $10 para sa labor), may bike na si Vince.

Binigyan lang ni Henry ng konting tips si Vince at mag-isa na syang nag-aral (without the training wheels). Lunes sya nagsimulang mag-practice. Pag-uwi ko ng Martes, aba marunong na. Medyo malaki yung bakuran namin kaya doon lang sya umiikot.

Naghahanap ako ngayon sa Trademe ng 20� bike. Pang 2 to 4 yrs lang kasi yung nasa bahay, tama lang para kay Shannen. Pretty soon, ire-reklamo na yon ni Vince. O sya, magbi-bid muna ako.

Tigil muna sa paghahanap

Kinausap ni Henry si landlord kahapon tungkol sa pag-alis ni MIL at sa pagdating ng mommy ko. Agad na sumagot si landlord na “no problem�. Pagkatapos ng ilang minuto, binalikan nya si Henry para sabihing kailangan na naming mag-share sa bayad sa tubig. Sagot kasi ni landlord ang H2O bill. Di naman kamahalan, mga $200 per six months. Prepared naman kami ng magbayad ng extra kaya ok lang.

Nawala na ngayon ang pressure sa amin na maghanap ng bagong titirhan. Ang hirap kasi talagang maghanap dahil madaming bagong dating na migrants. May requirement pa kaming dapat malapit ang bahay sa eskwelahan kaya mas lalong mahirap maghanap. So we’re be staying in our nice little place for a few more months.

Betty

Early January of this year, kabi-kabila ang mga ads sa TV para sa mga bagong shows. Isa sa mga eye-catching ay yung palabas na Ugly Betty. Nang minsang mapanood ko ito, parang "sounds family" yung plot/theme. I did some search in Google and found my answer. Ito pala yung Betty La Fea na pinalabas sa GMA (Channel 7) one or 2 yrs back.

Kahit hindi ako "kapuso", may recall sa akin yung palabas na yon. Palagi kasi itong binabanggit ng pamangkin kong si Sam. Ang istorya ay tungkol sa di-kagandanhang si Betty Suarez na nagta-trabaho sa isang fashion magazine. Matatangkad, sexy, pretty at fashionista man yung mga kasama nya, special si Betty dahil maganda ang kanyang kalooban.

Pang-4 na episode na bukas ng Ugly Betty. Yung mga nauna ay napanood kong lahat. Iilan lang ang palabas dito na talagang pinapanood ko. Nakaka-miss ang mga TV shows sa Pinas esp. yung mga teleserye, telenovela, koreanobela, fantaserye, etc. Marami na rin lang pinoys dito sa NZ, i hope soon magkaroon na ng TFC.

Changeover

Feb. 17 ang balik ni MIL sa Pinas. Pag-alis nya problema ang pagbabantay sa mga bata. Meron kaming Plan A which is to bring my mom here, at Plan B – take the kids to afterschool-care/daycare. Gaya ng sabi ko dati, di ako comfortable sa daycare dahil madalas ng nagkakahawahan ng sakit ang mga bata doon.

Working on Plan A. Nung December 2006 pa lang nilakad na ng nanay ko yung visa application nya. Early Feb ang ini-apply nyang departure date. Nung Jan 18 na-approve ang visa. Siguro dahil sa senior citizen na sya (nakup, wag nya sanang mababasa to) at may ilang overseas travels na din syang nagawa, visitor’s visa (not limited purpose) ang ibinigay sa bago naming yaya este reyna.

Dahil mahirap magpa-book ng flight sa ganitong panahon (dahil sa chinese new yr), Feb 18 ang nakuhang ticket. Gusto sana naming magkasama ang 2 lola sa iisang bubong (para may turnover of command) pero hindi na yon naging possible.

Super excited na akong makita at makasama ulit ang nanay ko. I really miss her.

Unpleasant encounter

A couple of weeks ago, pumarada kami sa tapat ng isang commercial bldg sa Wairau Park. May 2 bakanteng parking slots, sa gawing kanan ang kinuha ni Henry. Parehong malalalaking SUV yung nasa magkabilang gilid kaya na-stepping on the line kami. Just before Henry switched off the engine, may isang pulang SUV na kukunin sana yung libreng space. Pero dahil may kalakihan din sya, di sya nagkasya kaya sa iba na lang sya pumarada.

Halos sabay lang naming bumaba ng sasakyan yung puting driver ng pulang SUV. Kita ko sa mukha na na medyo galit. Nagsasalita sya habang papasok sa building. Di ko narinig yung iba pero yung dulo ay "f**king foreigners!". Nakupo, nagpantig ang tenga ko. Sabi ko kay Henry ako na ang balaha doon.

"What's your problem with us?", tanong ko sa kanya.

"You shouldn't be in NZ. Why not go back to own country...", sagot naman nya.

Abay loko pala sya. Di ba nya nakikitang kelalaki nung mga katabi naming sasakyan. Sa mga ganitong pagkakataon bumibilis akong mag-isip at gumagaling akong mag-ingles (naalala ko tuloy nang makipag-argumento ako noon sa kapitbahay naming si Atty. Jarapa). So sumagot ako. Marami pa sana akong sasabihin para i-tama yung konsepto nya but he walked away from me.

This is not a perfect world. Although a lot of kiwis are polite and accommodating, may iba ring rude at discriminating (esp. to asians). If you allow them to do it to you, they'll just keep on going. So kung ayaw mo ng ganong treatment, you have to put up with them.

Kwarentallador

Summer is undeniably here. Well, December pa ito officially nagsimula. Although ramdam ang change ng temperature, madalas pa ring malamig ang panahon esp. kung cloudy. Ngayon, pag nakasilip si Haring Araw, talaga nga namang iindahin mo ang init.

Di na namin matiis ang alinsangan sa gabi (isang malliit na bintana lang ang pwede naming buksan sa buong bahay) kaya bumili kami ng 2 electric fans noong Sabado. Haaayyyy…. ang himbing ng tulog ng mga bata.


Note: 2 x bentellador = kwarentallador

Hanapbahay - Part 3

Haaayyyy.... Wala pa rin kaming nahahanap na lilipatan. So far lahat ng tinignan namin ay di pwede. Kung hindi maganda yung location, di namin kaya yung rent o kaya pangit yung bahay.

Sa February dadating ang nanay ko dito (hopefully). Mag-o-verlap sila ng mga 2 weeks ni MIL. Siguradong di na papayag yung landlord namin for another extra headcount. Yun kasing kay MIL ay pinakiusap lang namin. Sinabi ni Henry na shortterm lang ang stay nya pero 8 months na ngayon.

Sabi yung rental agent na nakausap namin, mula ngayong week na to hanggang early Feb ang kasagsagan ng rental market. Sinasamantala ng mga tao ang school holiday sa paglilipat. Sana nga within the next days ay mahanap na namin ang aming next house.

Boxing Day

Dec. 26 is Boxing Day in New Zealand. Sa loob-loob ko, katatapos lang ng Pasko magsusuntukan na. Asus, mali naman ako doon. Hindi pala para sa mga katotoo ni Pacquiao yung holiday na yon kundi para sa mga less fortunate people. Ang origin ng celebration ay 800 years ago pa. Churches would open their alms "boxes" and distribute it to the poor.

In this time and age, Boxing Day is synonymous to grand sale. Inaabangan ito ng lahat ng tao kasi talaga nga namang makalaglag-panga ang mga presyo. Most retailers would get rid of their over stocks kaya malaking discount na binibigay nila. Gaya na lang nung 7-foot fibre-optic Christmas tree, dating nasa $200 naging $30 na lang. Nakabili ako ng throw pillows na 50% off. Ang sarap bumili kung may pambili.

Ngayong alam na namin ang gimik sa boxing day, next year ay baka ma-late kami ng bili ng mga Christmas gifts. Sasabihin ko na lang sa mga bata na na-traffic si Santa.

First NZ New Year

Sa Pinas, sinasalubong namin ang New Year sa Bulacan. Masaya mag-bagong taon doon. Laging may street party sa tapat ng bahay namin. Pagtungtong ng 12mn di ka na makakita at makadinig dahil sa mga paputok. Pag nag "dial" ka ng ilong mo, siguradong iitim ang daliri mo.

Ibang-iba dito, mapayapa at walang putukan ang salubong sa bagong taon. To most kiwis, it is an ordinary day. Buti na lang at naimbitahan kami ng isa naming kaibigan na sa bahay nila New Year. Mga 10 pinoy families ang nandon. Bawat isa ay may dalang yummy pinoys dish (super enjoy ako sa Pinakbet). Ang highlight sa mesa ay yung lechon. Nang mag-a-alas dose na, inilabas na yung mga lusis (di pwedeng magpaputok at baka ma-report yung host sa Noise Control). Nang eksaktong 12mn na, pinatalon ng mga nanay yung mga bata para daw tumangkad sila. We really had a wonderful time there. Hindi man mga kamag-anak yung mga kasama namin, very warm naman sila. At ang pinaka-importante sa lahat ay nakapag-celebrate kami.

Nang pauwi na kami, talaga nga naman pong ang tahimik ng paligid. Sa almost 4 kilometers naming byahe, 3 bahay lang ang nakita naming bukas ang ilaw (not even sure if they were celebrating). Pag dating sa bahay, syempre tawag na agad sa pinas. Malayo man, nandoon pa rin kami in spirit.

Seasons Greetings!

Merry Christmas!

from

Jinkee-ganda, Henry-pogi,
Vince-likot and Shannen-kulit

Hanapbahay - Part 2

As expected, di ibinigay sa amin yung bahay. Nakakalungkot talaga. Pero tuloy pa rin ang (hanay)buhay. Mamaya may titignan ulit akong bahay na malapit sa school ni Vince (KU, malapit lang kila Marlene). Di ko na isasama yung mga makukulit. Sana ito ang swerte namin. Wish me luck!

Hanapbahay

Ilang linggo na rin kaming nagtitingin-tingin ng bahay na malilipatan. 2 bedrooms lang kasi itong flat namin. We want something bigger na may magandang ventilation, may garahe, nasa quite street, malapit sa school, malapit sa bus stop at higit sa lahat, afford namin.

Kahapon, may ni-rekomenda sa amin yung kapitbahay naming pinoy. Ipapa-rent daw nung kaibigan nya yung bahay nila dahil nakabili sila ng bago. So nung gabi, pinuntahan namin yung bahay sa Glenfield. The house is perfect for us. Lahat ng criteria ko ay na nandoon at may bonus pa, malaki yung mga bedrooms, may linen cupboard at cul-de-sac yung kalsada.

Gustong-gusto namin yung bahay. Pero ang tanong, gusto ba kami nung may ari. Huli na nang ma-realize naming na bad idea na kasama yung mga bata. The moment we got there, nakupo, naglilikot na sila. Normally, tameme itong si Shannen kapag di nya kilala yung kaharap. Aba kagabi, hyper si kulasa. Nasobrahan siguro sa lolly noong hapon. Ito namang si Vince, nag-indian sit sa sofa. Di daw kasi abot ng paa nya yung sahig. grrrr.....Nakakainis talaga.

I think we made a bad impression before the landlord. They might think that we are not capable of taking care of their dear house. Yun pa man ding mga renovations nila ay katas ng pawis ni mister. Ngayong lingo daw namin malalaman ang desisyon nila. Dinadamihan ko na lang ang dasal para kami ang i-favor.

My gulay

Usapang kusina naman. Lagi kaming may gulay sa fridge. We make it a point to eat lots of veggies so that the kids would grow up liking them. Effective to kay Vince. Kay Shannen, hopeless as she only eats french fries.

Dahil sa GI (genuine Ilocana) ang nanay ko, sanay akong kumain ang ibat-ibang gulay. Kahit ata damo kaya kong lunukin. Dito limitado ako sa variety. Ang mga mainstays sa kusina naming ay kamatis, broccoli, cauliflower, asparagus, cabbage at patatas. Yung ibang gulay ay mga “aliens� sa akin. Open naman ako sa ibang gulay kaya lang di ko alam pano yon kinakain. So if you could give me tips on how to prepare them, that would be great.

Here’s the list.
Rhubarb
Swede
Zuchinni
Beetroot
Courgette
Olive
Parsnip
Yam (parang luya na pula)
Brussel sprouts
Turnip
Silverbeet

Kiwi terminology

Maraming kiwi words ang kakaiba para sa ating mga pinoy. 7 months na ako dito pero madalas pa rin akong nako-confuse. Ito mga examples ng mga terminology nila:

dub.dub.dub = www (as in world wide web)
sellotape = scotch tape
rates = property tax
jandals = sandals
togs = swimming trunks
tap = gripo
bus shelter = waiting shed
bonnet+boot = car hood and trunk
lolly = candy
motorway = expressway
sausage = hotdog
re-imaged pc = re-formatted pc
to let = medyo tunog "toilet" but this actually means "for rent"
roundabout = rotonda
bikkie = biskwit
trolley = grocery cart
scooter = what is trolley to pinoys; two-wheeled toy operated by foot
trainers = running shoes
panelbeater = latero ng mga tsikot
bricklayer (a.k.a. brickie) = kantero
manilla = paper folder (not sure how this is related to our Manila)


Sampol pa lang yan. Pag nahaluan pa yan ng kiwi accent, naku nakakalokang talaga.

First NZ Christmas parties

Christmas party nila Henry kahapon. Ang aga 'no? Ibang klase yung handaan nila, barbaque by the (Long Bay) beach. At ibang klase din ang barbeque nila. Inihaw lang talaga yung beef, lamb at sausages. Wala ng timpla-timpla. I was contemplating on bringing some Knorr Seasoning with us pero sabi ni Henry nakakahiya daw. Mahilig ang mga kiwi na mag-bbq esp. kung ganitong summer (Dec 1 ang official start ng summer pero 10degrees ang temp sa umaga).

Walang mga gimik yung happening nila. Wala man lang silang nakahandang games kahit na para sa mga bagets. Puro kwentuhan lang. Buti pa yung mga pinoy sa katabi naming cottage may dala silang gitara at nagkakantahan.

We left the party early. Christmas party din kasi ng AKLNZPINOYS sa Takapuna. Yoon ang totoong party. May raffle, parlor games at delicious food. Say mo, yung magandang emcee namin ay naka-costume pa ng Snow-white. Ang saya-saya talaga. Pero ang pinakamasaya doon ay si Vince nang manalo ng payong. Noong una kasi nakasimangot dahil talo kami sa Pera o Bayong (di ko kasi alam ang pangalan ng latest bagyo sa Pinas).


Haayyy... ngayon pa lang ay nami-miss ko na ang pasko ng Pinas. Yung may simbang gabi, bibingka, amoy ng castañas, tiangge sa Greenhills, parol at higit sa lahat family reunion. There's no better place like HOME.

J-e-n-n-i-f-e-r

Dito sa NZ, especially sa trabaho, you are called by your first name. Kaya sa opisina I am known by my legal name - Jennifer. Hassle kasi kung sasabihan ko pa lahat na tawagin ako ng Jinkee. Ok lang sana kung Jen or Jenny ang nickname ko, di yon confusing. Sa Pinas ang tumatawag lang sa akin ng Jennifer ay yung mga ka-klase kong di kami close, titser ko or kaya ang nanay kong nagsasalubong ang kilay.

Dahil sa hindi ako sanay, madalas akong namamali. Kahit 5 buwan na akong may second identity ko, bopols pa rin ako minsan. Ilang work-related emails na yung napadala ko na Jinkee ang naita-type ko. Minsan naman mali ang ispeling ng Jennifer. Pati sa pagsagot ng telepono natataranta ako. Pag pinakikilala ko ang sarili ko sa ibang tao, lagi kong ine-evaluate kung si Jinkee o Jennifer ba ang dapat kong iharap. Kung isang taon na at ganito pa rin ako, aba malaking problema yon.

It's officially PR

Dumating na yung passports namin kanina kaya officially Permanent Residents na kami ng New Zealand. Yipeeee!!!! Aside from the Permanet Residence visa, meron din kaming sticker ng Returning Residence visa. This means pwede kaming lumabas at pumasok ng NZ if we want to.

Marami daw benefits na maa-avail sa govt through Work and Income. Merong tulong sa paghahanp ng trabaho, financial assitance, Community Service Card (discount sa healthcare), daycare allowance, etc. I haven't had the time to learn more about this. Promise, this week babasahin ko yon. Kung qualified kami, aba, malaking tulong yon sa budget namin.

The Councillors have spoken

Boto ang Auckland Regional Council sa Mt. Eden. We knew it will turn out that way. So far, isa pa lang sa mga nakausap ko ang pabor sa Waterfront. Yung isang ka-opisina ko na magma-migrate sa Australia next month. Lahat ng tao dito ay worried sa impact ng stadium sa tax. Ngayong taon kasi, nagdoble daw ng rates nila. Gano pa kaya kung gagastos ng malaki ang govt sa construction ng stadium.

Nakakatuwa ang consultation system dito. Lahat ng desisyon na makaka-apekto sa tao ay dumadaan sa hearing. Kung sa Pinas yan, malamang papaboran ng mga decision-makers yung option na makakapag-kikbak sila. Di bale ng mamulubi ang mga taxpayers sa pagbabayad. Naku, sana naman tapos na yung ganong kalakaran para naman masulit ang bawat sentimong binabayad ni Juan dela Cruz.

Waterfront or Mt. Eden?

Exciting ngayong araw na to sa opisina. Malalaman ngayon kung kung saan ilalagay ang stadium na gagamitin sa 2011 Rugby World Cup. Dito sa ibaba ng bldg namin ginagawa yon kaya lahat ay nakatutok sa proceedings. Kasalukuyang nabobotohan ang mga inampalan.

Walang existing facility dito sa NZ na kayang i-accomodate ang forecasted na 60,000 people for a big sports event like the world cup. It's either we build a new stadium in the waterfront or renovate Mt. Eden Stadium. Big issue ito sa mga kiwis esp. sa mga Aucklanders. Malaki impact kasi yung stadium sa budget ng govt, tax, business at environment.

Here's my personal thoughts. I don't want it in the waterfront. Dinadaanan ko araw-araw ang marina kaya tingin ko lalala ang traffic conditions dito sa CDB kung itatayo ang stadium sa waterfront. And how about the marine life there? Kawawa naman ang mga isda, shells, seaweeds, etc. doon di ba. And most of all, malaki gagastusin ng govt don ($500M) which means we will pay more tax. Oh no, please.

Malalaman ang results in the next hour. Whatever it is, sana makakabuti yon para sa buong population ng Auckland.

Dethrowned

"Toxic" kami sa opisina ngayon kaya ngayon lang ako nakapag-post ulit. Anyway, nabawasan ako ng isang load kaya maisisingit ko ulit ang blogging.

Na-dethrown ako sa pagiging trainor. Hindi naman ito dahil sa inireklamo ako na walang natututunan sa akin. I think I did fine after my first week of training. Temporary lang kasi talaga ang pagiging trainor ko. Now that we have a professional trainor, I can concentrate more on my blogging este work pala.

Magandang experience din sa akin yung nagtuturo dahil na-improve ang communication skills ko at dumami ang kilala ko dito sa org. Mami-miss ko ba yung task na yon? Naaahh.... tama na yung one month na exposure ko don. Gusto ko namang makapag-blog ako paminsan-minsan.

Kakaba-kaba

Sa second wave ng employment ko dito sa opisina, binigyan ako ng bagong kontrata. As in bago talaga kasi may mga nadagdag sa dati ko nang ginagawa. Kahit alam kong duduguin ako don, tinanggap ko na rin ng walang reklamo.

There’s a new module in our ERP (software) that is being implemented and I am part of it. Hindi lang support ang participation ko kundi ang pinakatatakutan kong TRAINING. Susmiyo, nakasama pa ako sa mga trainors. Di naman bago sa akin ito because I’ve done a lot of this when I was still in Manila (but it took me a while before I overcame my stage freight). Pero iba dito. Ang audience mo ay mga spokening-dollars. May times na di ko sila ma-gets. I’m sure may mga sinasabi din akong di nila maintindihan (I still say “deyta� instead of data). Sometimes I want to make the discussion more fun but I worry that it may not sound nice to them, magmu-mukha lang akong eng-eng.

Madalas pinapanalangin kong mag-absent yung mga attendees para para konti lang ang kaharap ko. Sa unang sabak ko nga eh feeling ko nilalagnat ako. Talagang abot-abot ang nerbyos ko kahit na kabisado ko na yung sasabihin ko.

One nice trait of the kiwis is being appreciative and they are vocal about it. Lagi silang nagpapasalamat pagkatapos ng training. Hindi ko alam kung totoo nga yon o they just want to be nice to me. Konting tiis na lang. Malapit na naming ma-cover yung buong organization. Sana naman walang magre-report sa boss ko na wala silang maintindihan sa akin.

Wild Wind

Yesterday was horrible. Glass walls ang paligid ng building namain kaya talaga nga namang feel na feel ko yung tindi ng hagupit ng hangin. The stongest was about 150km per hour, enough to make the Sky Tower sway, cancel ferry trips and chop off trees. Akala ko mabubura na ang Auckland (of course that's an exaggeration). Yung isang opismeyt ko nag-bus na lang pauwi kasi natakot syang tangayin yung kotse nya sa Harbour Bridge (she drives a small car).

Normal ang malakas na hangin dito. Nagtataka lang ako at di sila nagde-declare ng storm or typhoon, di daw uso yon. Kung sa pinas to, pinauwi na lahat ng estudyante at govt employees (as if sila lang ang apektado, huhuhu). Anyway, it's a fact of life here in Auckland. Naku, pano pa kaya ang Wellington? They wouldn't call it Windy Welly for nothing. mahihirapan ang powers ko don.

Congratulations Ate Tei!

Gleng-gleng talaga ni Gilliane Roselle a.k.a Tei (anak ni Janjing, Henry's kuya). She did not just passed the CPA board exam, she actually topped it! Out of thousands of student who took the test, she got the highest score (mahahalikan ko talaga tong batang 'to).

We are really proud of Tei. Not only that she is bright, but she's also mabait, sweet and, of course, pretty. Kudos to Ate Gayie and Janjing for being very supportive parents.

Umpisa pa lang yang. There are more "tests" in your life that you'll ace. Go girl!

Send in the dancing banana!!!

Kaka-post ko pa lang nung last blog ko, eto na naman ako. Di ko na kasi mahintay ang bukas para ibalita na PR approved na kami. Kaka-txt lang ni Henry. May sulat daw galing sa aming pinagkakapitagan VO. Pinasa-submit na daw yung passports namin.

Have a great weekend! We'll surely have a grand one.

The search is over

After almost 3 weeks of unemployment, back to work na ulit ako. No thanks to the 65 job applications and 8 interviews I had. Pinabalik kasi ako sa dati kong trabaho. Sabi nung isang kasama ko, she did an Oscar award-winning act para ma-reinstate ako. Buti na lang nagbait ako sa kanila. he he he...

Hindi ko masasabing sayang yung effort kong mag-apply. Magastos man at minsan frustrating, I really learned a lot from that experience. I didn’t change employer for 10 yrs sa Pinas kaya nangangapa ako sa pag-a-apply. Noong una, talagang nanlalamig yung mga kamay ko habang nakasalang ako sa interview. But after a couple of interviews, I became more confident (although minsan nabubulol pa din ako). Practice makes perfect, ika nga.

One important thing I realised while applying is that you can’t just apply for a role which you think you can do. You should have the required skills and experience before you can claim that you are actually capable of doing it. At dapat nakikita ng recruiter/employer yan sa covering letter at CV mo. Kaya nga ang dami kong versions ng letter at CV. May pang business analyst, helpdesk, admin, contact center and kung anu-ano pang roles. Problema lang don, minsan mahirap tandaan kung anong version ang pinadala mo.

Ilang beses din akong na-reject dahil sa wala akong Permanent Residency. May isang potential job na talagang shoot yung skills at experience ko tapos malapit lang sa amin. Tuwang tuwa ako nung tinawagan ako for an interview. Nang tanungin ako sa residency status ko, biglang nalungkot yung kausap ko. PR or citizen daw kasi ang kailangan nila.

Kahit anong trabaho ok lang sa akin. Ang mahalaga, interesting yung ginagawa ko, may potential growth at syempre may pandagdag gastos kami. In due time, makukuha ko rin yung trabaho na talagang gusto ko.

Baby snapper

Wag magbibilang ng manok hanggat di pa napipisa ang itlog.

Bigo si Henry sa fishing trip nya noong Sabado. Kaya pasencya na sa mga napangakuan ko ng isda. Isang “maliit� lang na snapper ang inuwi nya. 4 daw ang sana yon pero isa lang ang lumagpas sa minimum legal size. Masyadong mahangin kaya di nakalayo ang bangka nila.

Sayang yung binili nyang pain (pusit at pilchard), di nasulit. Sabi ko nga, ako na lang sana ang kumain nung pusit. Peborit ko pa naman yon, lalo na kung inihaw. Yummm…

Siguradong babalik sa laot si Henry sa susunod na mga weekends. Tatawagan ko na lang kayo kung “success� ang lakad nya.

Snapper Rocks

Magandang klaseng isda ang snapper. Firm ang laman at masarap ang lasa. Medyo dear din ang presyo. Ang fillet ay $31.25/kg. Ang whole fish naman ay $13/kg. Siguro magmumura pa ito sa mga susunod na linggo kasi marami ng nahuhuli ngayon.

Ilang araw din namin inulam yung snapper na huli ni Henry. Para di magsawa, iba-ibang luto ang ginawa ko - prito, sarciado at pangat (my peborit). Meron pang isang buong isda na nasa freezer, pinag-iisipan ko pa kung anong luto ang gagawin ko. Any suggestion is welcome.

Nga pala, magfi-fishing ulit si Henry bukas. Pehadong maraming isda na namang huli yon. Kaya kung gusto nyo ng snapper (yung di pa linis ha), daan lang kayo sa bahay. Ito ang mobile # ko 021 1744990.

Gone fishing

One of NZ's selling point to Henry is it's outdoor activities. Ito kasing asawa ko ay talaga namang mahilig mag-hunting at fishing. This is something he learned from his father.

Last weekend, isang pangarap ang natupad. Kasama yung 2 kiwing ka-trabaho nya, pumunta sila sa laot ng Browns Bay para mag-fishing (nakapag-fishing na sya dati pero sa wharf lang). Si Russell ay isang true-blooded kiwi: DIY guy, may sariling bangka at mahilig maglaro sa tubig. Si Chris naman ay kabaliktaran. Di marunong lumangoy at walang skills sa fishing. Si Henry, although kumpleto sa gamit, isda lang sa fishpond ng Malabon ang kaya nitong hulihin. Put then 3 of them together and you'll have a grand time.

Sa loob ng halos 2 oras, pitong malalaking snappers ang nahuli ni Henry. Ang pinakamalaki ay 46cm ang haba. Yung iba maliit lang ng konti. Mas madami pa daw sana yon kaya lang isinoli nila yung maliliit. Pag walang 27cm, dapat ibalik sa tubig. Si beteranong Russell ay halos ganon din ang huli. Itong si Chris ay kabo. Di kasi counted yung baby shark (as in great white) na nahuli nya. Pano ba naman, all the while di pala nakalubog sa tubig yung pain nya. It was barely touching the water (kaya shark ang nahuli).

Simula lang yon ng love story ni Henry at ng Auckland coast. Siguradong maraming weekends syang mawawala sa bahay para maging isang mangingisda. Well, I'm not complaining. Basta ba pag-uwi nya, hindi ako ang maglilinis ng mga isda :)

VV XX (visitor's visa second extension)

MIL originally had a 58 days visitor's visa on her passport. We could have opted for a longer period but that would mean paying a non-refundable fee of P4+++. When she's already here, we applied for extension to make it 6months. This is gonna expire in November. Madali lang ang extension. You do it online. No documents required, you just pay $80 application fee.

Two weeks ago, she applied for another extension. This time for Nov to Feb. Again, we did this online. May bayad ulit na $80. A few days later, we got a letter requesting MIL to submit a chect x-ray cert and evidence of fund which amounts to $1000 for each month of stay (or $400/mo if you have pre-paid accommodation). Walang problem sa xray kasi nakakuha na kami nito a couple of weeks ago (for $86). We knew beforehand that visitor's visa application for more than 6months would need an xray cert.

Yung pangalawang requirement ang di namin inanticipate. May funds naman si MIL pero nasa Manila. Marami pang trabaho kung mare-request pa kami ng statement sa bangko. Nag-open na lang kami ng account dito last week. I just printed the account balance from the internet tapos pinadala ko na sa Immigration together with the xray cert.

On the same day na na-receive ng Immigration yung requirements ay inapprove yung extension. MIL will be staying with us til mid Feb. That brings her total visit to 9 months which is the maximum. Makakapasok ulit sya ng NZ after 9 months.

You don't ask, you don't get

Nakaka-touch ang effort ng mga ka-opisina ko para maihanap ako ng trabaho pag natapos na ang contract ko. Nagse-search sila sa internet ng mga trabaho na pwede kong subukan. Andyan din yung tinatawagan nila yung mga tsokaran nilang team leaders para tanungin kung may bakante. Sila na ang naglalakad kasi alam kasi nilang medyo shy-type ako (bat wala pa rin sa inyong naniniwala kahit ilang beses ko ng yong dine-declare, hehehe).

Maiksi man ang stay ko dito, malaking bagay naman to para sa akin. Ngayon, may local experience na akong pwedeng ilagay sa CV, na-improve ang communication skills ko at higit sa lahat ay nadagdagan ako ng mga kaibigan.

Last week at work

Bilang na ang masasayang araw ko. Last day ko na sa trabaho sa Friday. I have a one-month contract na na-extend to three months. Tapos na yung project ko kaya hindi na yon mae-extend.

I’ve been sending out my CV for several weeks now. Akala ko mas madaling maghanap ng trabaho kung may local experience na pero bigo pa rin ako. I have already “downgraded� my CV, baka kasi ma-overqualify ako sa mga ina-applyan ko. So far, wala pang result, not even an appointment for interview (***sigh**).

Nag-apply din ako sa internal job opening dito sa opisina pero wala pa ring balita. I-follow-up ko daw sabi ng mga officemates ko pero, dyahe ako (eh di ba shy-type nga ako, hehehe). Maghihintay na lang ako ng developments. Maganda sana yon, permanent position, relevant sa experience ko at higit sa lahat, confident akong kayang-kaya ko yung trabaho.

School holiday ngayon so magiging busy ako playing and mediating with my kids, and doing some kitchen experiment (pinoy-style spaghetti, yummmy). I know there is time for everything.

Instant Bahay

May isang pangyayari sa neighborhood namin na talagang na-surprise ako. Biruin mo, in less than a week nakapagtayo ng bahay doon sa isang bakanteng lote na malapit sa amin.

Day 1 - tinabas ang damo at mga halaman

Day 2 - giniba yung bakod

Day 3 - site inspection

Day 4 - wala lang

Day 5 - viola! May instant bahay ng nakatayo!!!!

Kumpleto yung bahay, may pintoradong dingding, bubong, bintana at pinto. The bungalow is quite big, mga 180sqm ang floor area. However, it seems that it's a used dwelling. Apparently, nilipat lang from somewhere.

Di ba meron ding ganito sa Pinas. Bayanihan nga ba ang tawag? Dito, lipat-bahay truck ang gumagawa. Talagang literal na lipat-bahay kasi yung buong bahay ang nire-relocate. I remember a story similar like this from one of the members of the forum emigratenz.org (dati kong "tambayan"). The truck that does this is really big (see pix below).

Ok rin yung ganong siste. Kung sawa ka na sa mukha mga kapitbahay mo, eh di ilipat mo yung bahay mo sa ibang lugar. O kaya kung ayaw mo ng facing north yung bahay mo, ipausog. Nakakaaliw talaga.

rong-misteyk

The day after my sister informed me about her IELTS result, she phoned me again. I could sense that her spirit was down this time. Kaya pala, 7.0pts nga ang over-all score nya pero may isang area (writing) na di nya na-meet yung minimum score na 7.0. Ibig sabihin non, kukuha ulit sya ng IELTS. 10,000 pesoses din yon.

Nanlata talaga ako. Ina-anticipate ko na makakapunta sya dito early next year. Mau-usog pa yon. Well, ganyan talaga ang buhay, may panahon para sa lahat.

IELTS Result

Ang saya-saya ko kahapon. Nakausap ko ang Ate ko at ibinalita nya sa akin na pasado na sya sa IELTS. Second take nya yon. Although 6.5pts sya nung first take (which is ok if you’re applying for residency), 7.0pts ang kailangan nya. Ngayon pwede na syang mag-proceed sa registration nya with NZ Nursing Council. Ito na lang ang hinihintay nya, all other docs are ok.

I really hope my sister and her family could join us here. Mas masaya kung meron ka ng kapuso, may kapamilya ka pa.

Sky Tower

Sky Tower is the tallest structure here in the southern hemisphere. This famous landmark can be found in Auckland CDB. Nadadaanan ko to araw-araw. Actually, sa tapat ng SkyTower ako nag-aabang ng bus pag-pauwi sa hapon.

I had a chance to climb up the mighty tower last month when my high school classmates came here for a vacation. Kung di sila nag-aya, malamang hanggang ngayon eh ini-imagine ko pa rin kung ano ang feeling ng nasa taas.


The tower’s elevator has glass floor panel. Makikita mong paliit ng paliit yung mga tao sa kalye habang umaakyat. Sa itaas, nandon yung Orbit Restaurant kung saan kami nag-dinner. The floor Orbit occupies is revolving. Glass ang buong paligid kaya makikita mong unti-unting gumagalaw ang view. 80 kilometers on all directions ang tanaw from that observation level.

Nang pauwi na kami, dumaan kami sa casino. Wala namang naglaro sa amin, nag-usisa at kodakan lang. Pagdaan namin sa isang casino staff, bigla syang nagsabi ng “balut�. Yun daw ang code para malaman mong pinoy yung kaharap mo. Apparently, maraming pinoy na nagta-trabaho doon.

One of these days babalik ako sa SkyTower. This time isasama ko naman sila Henry para ma-experience din nila ang nasa 328m above ground.

PS: the photo is courtesy of Carlo Jaminola, pinoy2nz's talented "litratista".

Faather's Day

Father’s Day dito sa NZ noong Sunday, 03 Sept (sa Pinas, June ang celebration nito). It’s a big thing here. Big shops have “specials� especially for the dads.

Kahit papano, naki-ride din kami sa trip ng mga kiwi. Pero kami, personalized ang style namin (short for nagtitipid). Vince prepared a card for Henry. Natuwa naman ako dahil marunong ng mag-spell ang anak ko.

Ang gimik ko naman, I did him a pedicure with foot massage (aba, mahal yon dito). I did it when Henry was having his afternoon nap. Sa himbing nung matulog, di nya naramdaman yung mga sablay ng pusher (o baka makapal lang talaga ang kalyo nya). Nag-"thank you" naman sya pag-gising nya so di naman siguro nasugatan. he he he

Belated Happy Father’s Day sa lahat ng mga tatay.

Punto

Before going to NZ, I have prepared myself to kiwi accent, yun bang parang bisaya na may long "e" palagi - "are you feeling bitter now", "ixcillint!", "sivin", "tin", etc.

I really struggled with accents when I started the NZ workforce. Pano ba namang hindi, there are 6 of us in the team and you could hear 5 different accents. Merong kiwi, Indian (parang ilocano sa pag-rponounce ng “r�), chinese (kulang naman sa "r" at "g"), scott (mabilis magsalita at matigas ang mga vowels) and pinoy (americanized, naks). Except for a little difficulty with the scott-twang and the head-gesture of the indian, I am now ok communicating with people here. Ang problema ko na lang eh yung pagka-shy ko (yup, believe it or not). Well, that’s a different story.

Winter, Spring .....

We conquered winter. Will we survive spring?

A few weeks ago, some Aucklanders complained about paint spills all over the Auckland Region. After the pollution scientists checked the water samples, they found out that it not paint but pollen! The pollen in the water has a greasy texture between the fingers and may spread out across the surface in bands and whorls. It is a natural phenomenon and occurs on a regular basis.

Spring is a few days away kaya naglipana na ang pollen. If you leave your car outdoor for a few hours, you’ll notice some yellow dust on it. May mga asthma ang kasama ko sa bahay. Vince and Henry have hika while Shannen has skin asthma (mas delikado sya pag-winter). Vince has mild asthma for a few days now. I hope it’s not caused by pollen.

Ito ang mga tips na nakuha ko to prevent pollen allergy.
- keep windows in cars and homes shut when pollen counts are high
- Wear sunglasses to avoid irritation
- Keep your home dust-free as possible, regularly dusting surfaces and frequently washing linens, stuff toys and pillows in hot water
- Use a quality vacuum cleaner with HEPA filter

Our first NZ car

Matagal ko nang gusto I-blog tong kotse ni Henry kaya lang baka batukan ako non pag nalaman nya. Nawawalan daw ng dignidad yung kotse.

4 weeks after he got here, nakabili na agad si henry ng kotse. A friend of a friend sold him her family’s spare car. The car is a black Honda Legend 1991. The price…. NZ$400! Ginastusan ni Henry ng $700 para sa WOF, tires at solenoid, and presto, may matinong kotse na sya. Walang problema, walang kalampag. May CD-changer, sun-roof, programmable seat-setting, automatic transmission, all-power, aircon/heater, etc. Poging-pogi itong kotse na to nung kabataan nya.

Pwede pa daw i-trade-in tong kotse for $2000. Tutubo pa kami. However, we’re keeping it. Kahit makabili na kami ng maganda-gandang second car, di namin idi-dispatsya itong si Legend.

Note: Kamukha ng nasa picture yung kotse pero hindo ito yon.

BOB in QS

Dinumog ng mga tao ang Queen Street, Auckland City kahapon. May parade ng Boobs-On-Bikes (BOB) which has been a yearly thing. Topless girls (and boys too) went on parade in 26 motorbikes and 2 tanks. This event is actually a prelude to this weekend's Erotica Expo at the ASB Showgrounds in Greenlane.

Hindi bawal sa NZ ang topless as long as no indecent actions yung tao. Sari-sari ang nanood ng parade. May mga locals na talagang inaabangan ito, meron mga tourist na curios at higit sa lahat, may mga conservative groups na kino-condemn ito.

(sorry, I’m not attaching any pictures)

Whakapapa holiday

Two weeks ago, two of my high school classmates visited Auckland for a 12-days holiday. Ronald came with his bubbly wife Berna, while Noel was with his best friend Ollie. They stayed in one of our classmates house in Albany. It was some sort of reunion for the 4 of us. 1987 ko pa huling nakita yung dalawa.

These guys were are really great. No dull moment with them. Sayang at di ko sila nakasama sa lahat ng lakad nila (which happens to be every single day of their stay). I promised to take them around on their next visit (sana nakakapag-drive na ako non).

On 11-13 August, sumama ako sa kanila sa Whakapapa, Mt. Ruapehu (poor Henry, naiwan sa bahay para mag-alaga sa mga bagets). We had a grand time in the snow mountain on Saturday. Ganon pala ang snow, parang yelo sa freezer. Una worried ako na baka mangisay ako sa lamig pero kung properly clothed ka pala di naman pa masyadong inconvenient ang yelo.

Ronald had ski lessons while we played with toboggan. We were scheduled to go back there on Sunday but it was cancelled because of a snow storm. Ok na rin yon, at least nakatikim ako ng snow.

May mga exciting places pa kaming napuntahan, next kwento na yon.

Kiwi Goodness

Last Friday, I took the day off to take my MIL for a blood test. Walang bayad ang Glucose Tolerance Test (GTT) despite declaring her visa status (tourist). Libre daw ang blood tests sa NZ.

Since Henry has work that, MIL, Shannen and I took the bus (takot pa akong magmaneho). Instead of bringing a bus route map with us, tinandaan ko na lang yung bus # at lugar na bababaan – 2 bus rides papunta, 2 bus rides pauwi. We did ok going to the clinic which happens to be in the corner of Apollo Drive and Rosedale. Nang pauwi na kami saka nagkawindang-windang ang lahat. Pagsakay namin sa bus, sinabi ko sa driver na ibaba kami sa bus stop na papuntang Forrest Hill. After nyang i-confirm sa radio kung saan kami dapat ibaba, sabi nya “ok�. Ang kaso, mali ang instructions sa kanya. Sa ibang stop kami ibinaba, sa Constellation Station. @#$*#$%^!

Nagtanong ako sa isang bus na nakaparada kung dadaan ba sya dun sa area namin. Oo naman daw. Iba ang routa nya pero dadaan sya malapit sa amin.

Ibinaba nya kami malapit sa kanto ng Wairau at Tristram. Mga 50 meters na yung nalalakad namin nang nakita kong tumatakbong papalapit sa amin si mamang driver. Nang makalapit sya, sinabi nyang di daw kami pwedeng dumaan sa Tristram kasi walang footpath doon (ibig sabihin, bawal ang pedestrian). Sakay na lang daw kami ulit at ihahatid nya kami sa bahay. Buti na lang at kami lang ang pasahero.

Kasalanan ni Tsuper-man kung bakit napunta kami sa lugar na yon pero he could have just left us there and let us find our way home. But instead of that, he went out of his route to ensure that we get home safe. That was really sweet. O di ba mababait sila.

My first Maori 101

I had my first Maori lesson last week courtesy of my kiwi officemate. Maoris pronounce “Wh� as “f�. So Whangarei is “Fangarei� and Whakapapa is “Fakapapa� (ay, bastos).

Go home and plant Kumara

Pag-sinabihan ako dito ng "go home and plant Kumara" (or camote in tagalog), I won’t get offended. Bat kamo? Ginto kasi ang camote dito. Ang grapes nasa $3/kg, broccoli $1.5/kg and Kiwi fruit $0.99/kg (minsan $0.59 lang) pero ang camote, tumataginting na $4.00. My gulay, camote lang yon! As in camoteque.

Isa pang mahal na gulay dito ang baguio beans. Nasa $11 ang isang kilo. Iniisip ko na lang na mahal ang pamasahe mula Baguio hanggang NZ. For prices of veggies and groceries, check out www.foodtown.co.nz (pero cheaper sa Pak 'n Save, wala lang silang online shopping)

DIY haircut

$10 ata yung pinakamura, most often asian ang taga-gupit. Kung sa parlor na puti ang haircutter, nasa $20 to 22 ang patabas. Nakakamiss yung friendly neighborhood barbero naming si Jimmy na P40 lang ang singil.

Gamit ang $19 na clipper from Hill&Stewart plus 10 minutes na free tutorial kay Jimmy, nangahas akong gupitan ng buhok si Vince. Noong una, nagaaway pa kaming mag-ina kasi naiipit yung buhok nya sa ngipin ng clipper. Nang patapos na kami, nakuha ko na rin kung pano gamitin yung lintyak na clipper. Final result: parang gupit din ni Jimmy yun nga lang kung may hangover sya. (picture to follow)

Fog

I never realized how uncomfortable and dangerous foggy environment could become until last week. Paglabas naming ni Henry ng bahay para pumasok sa trabaho (mga 6:00am), nagulat ako sa kapal ng fog (mga 7:30 simisikat ang araw). Sabi ni Henry hindi pa raw yon ang pinakamatinding na-experience nya.

Mga 15meters lang ang nakikita ko ng malinaw. Further than that, blurred na. Yung naramdaman kong excitement noong una ay nawala. I suddenly felt suffocated. Hindi ako makahinga. I think it was a psychological thing. Henry didn’t have any problem with it except that he couldn’t drive as usual. Nag-on na yung fog light nya pero palabo pa rin yung paligid.

Well, this is one of the things that I have to live with. Masasanay din ako.

Overheat

Yesterday, I woke up in the middle of the night with a big panic. Shannen, who sleeps beside me, was kinda hot. When I took her temperature, it was 38.1 degrees. Her cheeks are so red. Gosh, I didn't know what was happening. She was very ok went we went to bed.

Esep-esep ako kung ano ang gagawin. Tinanggalan ko sya ng kumot (duvet), baka ma-dehydrate. Then gave her a bottle of milk. I checked her temp after 10 minutes. Bumaba na, 37.1 na lang. Although mainit pa rin, di ko na kailangang bigyan ng paracetamol. Gising ulit ako after an hour, nasa 36degrees. Nang nasa-trabaho na ako, minomonitor ko pa rin si Shannen. Normal naman daw sabi ni MIL.

Naikwento ko to sa kaibigan ko. Sabi nya, baka daw nag "overheat" ang katawan ni Shannen dahil sa kumot. Maybe the duvet was too hot for her. Mukhang tama sya, di kasi sanay nagkukumot si kulasa. Nung gabing yon ko lang sya nakumutan, duvet pa.

Malaking lesson sa amin yon. Kids' bodies don't work like adults'. Mas kaya nila ang lamig. Overclothing (in our case it's over-blanketing) them could make them generate more heat which can lead to dehydration. Hayaan lang natin sila kung saan sila comportable.

Chinese? who? me? Part 2

This actually happened in Henry's workplace. Na-assign si Choi (syempre di tunay na pangalan) sa isang installation project. Not long after he left, eto na sya sa pintuan ng planta bitbit lahat ng gamit na dala nya noong umalis sya. Ang nangyari, di sya pinapasok noong puting customer because he's different. Choi is chinese. Di lang minsang nangyari sa kanya yon. Ngayon, di na sya mautusan na lumabas para humarap sa mga kliyente.

Aside from the fact that there is no single drop of chinese blood in my body, some chinese here are somewhat discriminated. Yan ang iniiwasan ko kaya ayaw kong ma-tag kami na chinese. Oo, meron ding ganyan dito pero di naman kasing lakas kumpara sa ibang parte ng mundo. Hanggang dito na lang ang sasabihin ko. Mahaba at malalim kasing usapin ang discrimination. Sino ba naman kasi ang naka-imbento nyan?

Chinese? who? me?

Siguradong pagtatawanan ako ng mga kapatid ko pag nalaman nilang 4 na beses na akong napagkamalang chinese dito. One 2 occassions I was asked translate chinese script. Yun namang 2, basta na lang akong kinausap ng 2 chinese.

Oo ngat medyo maputi ang balat ko at darkhaired ako pero naman-naman, me kalakihan ang mata ko. Di naman ito side-effect ng goiter ko. Sadya lang maraming nasasakop ang tingin ko. Ang ginagawa ko ngayon, naglalagay ako ng eyeliner para lalo pang dumilat ang mata ko. Plano ko ring magpakulay ng buhok. Ano ba ang maganda? brunette, redhair or blonde?

Ngayon pa

Kung kailan ako may trabaho na, saka naman dumadating ang ibang employment opportunities. Since late last week, nakaka-walong na calls na ako. Naku, ngayon pa, nakakahiya ng umatras dito sa trabaho ko. Isa pa, may potential growth tong ginagawa ko. Ang downside nga lang talaga nito ay nasa city ito. Mas malayo, mahaba ang travel time.

Ganun daw talaga yon. Don’t expect the employers/employment agents to contact you 1 or 2 weeks after sending your application. Mahihinog pa lang yung mga itinanim mong CV mga 3 to 4 weeks later. Don’t get depressed kung isang buwan na ay wala ka pang trabaho. You really need patience when applying for a job, lalo na kung wala kang local experience. Sanay naman siguro lahat ng new migrants doon (lalo na kung VO mo yung lovely VO namin).

If you get rejected after an interview, ok lang yon. The interview alone is a good sign. Ibig sabihin non, your qualification/experrience is good enuogh for them to notice you.

Shhhhhhh....

Aside from being friendly, one Kiwi characteristic that I am really awed is the manner they speak. They speak so softly. I observed this in the grocery, park, school and even here in the office. Parang boses pang library. Kaya nga nagbaba ako ng “order� sa bahay na dapat ay laging malumanay at mahina ang usapan namin. Gosh, ang hirap palang masanay sa ganon.

Yehey, di na ako jobless

Nag-start na ako ng work noong Friday (June 30). May naawang isang kaibigan, ni-recommend ako sa trabaho. Ang gara nga eh, when I accepted the job, saka naman nagdatingan yung reply sa mga inapplayan ko.

About my job. Casual lang naman ako but it's very exciting . Related kasi sa experience ko sa Pinas. Medyo nangamote ako nong Friday. Sana by tomorrow, adjusted na ako.