Henry the babysitter

Henry as a babysitter? Why not.

Ipinasyal ko si mum, BIL and SIL nung Sunday. Naiwan si Henry at mga bata sa bahay. Nang hapon na, may dumating na isang kababayan nya sa Malabon. Syempre kwentuhan muna nung una. Makarami na sila ng usapan nang magtanungan tungkol sa pamilya. Sinabi ni Henry na 2 ang anak nya, sabay turo kay Shannen at Vince. Nagulat itong si kababayan. Akala kasi nya nagbe-babysit si Henry ng anak ng Kiwi. Ha ha ha, napeyk sila ni Shannen.

BIL and SIL

Gaya ng sabi ko dati, gusto naming makasama dito sa NZ ang mga kamag-anak namin. Nagsimula na nga po ito. Kahapon, dumating ang bro-in-law (BIL) and sis-in-law (SIL) ko. They are here on a 3-weeks visit. Ang unang plano ay Sunday sila dadating dito. Kaso, Saturday na dumating yung visitor's visa nila. Masalimuot ang naging kwento ng pagkuha nila ng visa but I wont go into the details anymore. Ang importante, nakarating dito.

Excited si Vince na makita ulit ang kanyang dear uncle. Close kasi sila non. Pagdating galing school, gustong nyang gisingin si BIL. Buti na lang at napigilan ko. Iba naman ang drama ni Shannen. Noong una, parang makahiya na ayaw lumapit at magsalita. Pero nang tumagal-tagal, lumabas na rin ang kakulitan ni kulasa.

I'll take them to SkyCity on Sunday. Isasama ko na rin sa pasyalan ang aking mum (that's how they spell it here). Aside from that, we'll show them the CBD, countryside, malls, parks and beaches. Sana magustuhan din nila ang NZ. It's more than just sheeps and cows. It's a beautiful country and has a lot of interesting things to offer.

Have a seat

May nakakatuwang eksena kanina sa bus. Dahil rush hour, punuan na yung bus. Maswerte ako at nakuha ko yung huling bakanteng upuan. Kaya yung mga sumunod sa akin ay nakatayo na (mga 8 siguro sila).

Bago umandar yung bus, may isang bagitong koreano (I can easily tell by his hairstyle) na tumayo para ibigay sa isang babae ang kanyang upuan. Tumanggi nung una si babae pero tinanggap din at nagpasalamat noong huli. The lady was in her mid-30s so di mo sasabihing type sya ni koring. Di rin sila nag-usap pagkatapos non kaya malamang di sila magkakilala. Ang tingin ko, nakinig nang maige sa good manners na turo ng nanay nya itong si bagets.

Kahit nasa ibang bansa man, huwag din sanang kakalimutan ng mga pinoy ang ganitong ugali. Oo ngat di sanay ang mga kiwi sa ganong siste, pero wala namang masama kung ipagpapatuloy nating ang nakasanayan. Kiwis are generally kind and lovely so baka mausohan din sila non.

Pwede nang mag-asawa

My mom is very talented and skillful. Magaling syang educator lalo na sa pre-schools. She plays the piano, marunong mag-drawing (she's done some murals), marunong manahi, minsan puninturahan nya yung bubong at gate namin, etc. Mahaba pa ang listahan ng kayang gawin ng nanay ko but unfortunately hindi kasama doon ang pagluluto. Pagdating sa kusina, she's still learning. Wala akong matandaang special ulam na niluluto ng nanay ko (hindi counted ang special prito at special ginisa). Minsan magsasaing na lang sa rice cooker sumasablay pa. Buti na lang kahit ano kinakain namin. Ang biruan nga namin sa bahay dati, pano sya nakapag-asawa ng di sya marunong magluto. Her defense, my lola did not allow her (and her sister) to work in the kitchen. Baka makasunog, may mabasag, mali ang ilagay, etc. Ayun naman pala.

Nitong mga nakaraang linggo, nagugulat ako sa mga pangyayari. Aba, laging special ang ulam namin courtesy of my mom. Yummy na yung ulam, maganda pa ang presentation. Kagabi chowmein ang ulam namin, pwedeng pagkamalang binili sa takeaway. Kanina burger steak ang hapunan, pati si Vince at Shannen ginanahang kumain. At hindi don natatapos yon, lagi syang naglalagay ng lovely flowers sa kitchen. I therefore concluded na pwede na syang mag-asawa :D

Cultural Diversity Part 2 - Maori

Note: The purpose of the series of seminars is to know the different cultures of people in NZ so that staff would have an understating of the protocols when engaging with them. Whatever is written here is based on my understanding of what the resource person shared with us.

Nang matapos ang 1.5hrs seminar (half hour more than scheduled), napag-alaman kong maraming ways pala para masaling mo ang mga Maoris. Kaya dapat mag-research ka muna bago ka humarap sa kanila. Nandyan yung dapat tama ang pagpo-pronounce ng maori terms. Wag kang uupo sa ibabaw ng mesa. May ibang Maoris na hindi type na nakikitang nagha-Haka o may maori tattoo ang mga hindi nila kalahi (although sa iba ok lang).

Treaty of Waitangi. It was signed by a Crown representative and Maori chiefs from the North Island. This treaty plays a big part in the past, present and future of this country. However, balot ito ng maraming kontrabersiya kaya hanggang ngayon iba-iba ang pananaw ng mga Tao tungkol dito. Andyan yung iba daw ang English version sa Maori version. Merong nagsasabi na di ito applicable sa kanila kasi hindi kasali ang chief nila sa pirmahan. May iba namang kinikilala ang Treaty as agreement para payagang tumira sa NZ ang mga non-maoris.

Di gaya ng mga aborigines ng Australia, Indians ng Tate at Aetas ng Pinas, mas may recognition ang mga Maoris dito sa as first settlers ng NZ. Tingin ko, this is attributed to the fact that NZ has been colonized much later than the other countries. Mas marami ng alam ang dalawang partidos (maoris and the Crown) tungkol sa pananakop.

Isang taon na kami dito pero wala pa akong nami-meet na Maori. Buti na lang yon kasi hindi prior to the seminar, clueless ako kung ano ang cultura at mga tradisyon nila. Actually hanggang ngayon hindi pa din ako confident na makakaharap ako sa kanila ng hindi ako sumasablay sa protocols. And if that moment comes, I think the best way for me to do is to show them respect which every person deserves, regardless of color, culture or ethnicity.

Garden na sossy

Namasyal kami sa Auckland Botanic Gardens nung Monday. Kinagabihan, pinadalhan ko ng ilang pictures si Queenie (my younger sister). Kinabukasan sumagot ang lola. Para lang daw kaming nasa Tabang (bilihan ng halaman sa Guiguinto, Bulacan). Nag-email ako ulit. Sabi ko, sossy ang Botanic Gardens, ang mga hardinero don eh mga degree holders. At walang panama ang mga halaman sa Tabang sa lupit ng pangalan ng halaman na 'to....

Top of the world

Ang gleng-gleng ng college classmate ko - si Regie Pablo. He reached the summit of Mt. Everest on 17 May 2007. You can read about it in The Phil. Daily Inquirer.

Nakakabilib ang determination nya. He put aside everything (even his job) to accomplish every mountaineer's dream. He's so slim nung nasa Mapua kami. Hindi ko aakalaing kakarerin nya ang pamumundok.

Well done Regie.

Lost little girl

Namasyal kami sa mall ng mommy ko at mga bata noong nakaraang lingo. Gaya ng dati, di kami pwedeng hindi dadaan sa paborito naming $2 shop. Habang tumingin ako ng mga home furnishings at ang mommy ko ay nasa mga beauty products, yung 2 bata ay nasa toy section. Sinisipat-sipat ko sila doon from time to time. A couple of minutes later, lumapit sa akin si Vince. Nasaan daw si Shannen. Pinuntahan ko si mommy, di nya kasama si kulasa. Inikot naming yung buong shop, wala doon. I told them to stay in the shop why I look for Shannen. Napansin noong isang Indian na babae na may hinahanap kami. Tanong sa akin “Are you looking for a little girl?”. Sabi ko oo. Balik nya, “There’s a lost little girl near the escalator.”

Dali-dali akong pumunta sa direksyon na sinabi ng babae. Nakita ko si Shannen sa tabi ng pinto papuntang carpark. Nakaupo sya sa sahig katabi ang isang puting babae. Kalmado sya pero mukhang galing sa iyak. Todo-todo ang pasasalamat ko doon sa babae na sumama sa kanya.

Natakot ba ako habang nawawala si Shannen? Sa totoo lang, hindi masyado. Maybe because I perceive NZ as a safe place. But when things begun to sink in, I realized that it was a very scary situation. I could have lost her kahit sabihin mo pang mababait ang tao dito. Next time, I'll make sure that she's got some ID with her.

Brain drain

Nandito sa NZ ngayon si GMA. Kung may chance akong makausap sya, itatanong ko to....

How does the govt feel that more and more Filipino skilled workers and professionals are choosing to work and live overseas? Is it a nation's pride or the motherland's anguish?

Today is special

One year and counting

Isang taon na kami dito sa NZ!!! Ang bilis talaga ng panahon.

368 days na nang kami ay sumakay ng Cathay Pacific para magsimula ng bagong buhay sa Akl. Grabe, miss na namin ang mga kamag-anak at kaibigang iniwanan namin. May email, Yahoo Messenger at telepono man, iba pa rin yung nakikita at nahahawakan mo sila.

Maliban sa kanila, may ilang mga bagay-bagay na sana meron dito kagaya ng:
- Phil. mango, lakatan, latundan
- cheap na beauty parlor (para makapagpa-rebond at highlight ako ng buhok)
- Purefoods hotdog (di ko type ang lasa ng sausages nila)
- Jollibee, Chowking at Kenny Rogers
- Pork (sabi ni MelNep, di kinakapon ang mga baboy dito kaya may kakaibang lasa)
- Sari-sari store
- Jeepney at tricyle
- mga nagtsi-tsismisan sa kanto (nuisance ang tingin ko sa kanila dati, ngayon mga “concerned citizens” na)
- Teleserye, telenovela, fantaserye, etc.
- Ready-to-eat na pinoy food (di kasi ikaw mismo ang magluluto)
- Beach na warm ang tubig
- Pinoy novelty songs (like otso-otso, spaghetti, wowowee, etc.)
- SM City, Megamall, Mall of Asia
- yaya (para di ko na kailangang pwersahin ang mommy ko na mag-stay dito kahit marami syang responsebilidad sa pinas)

So do we have plans to go back to the Philippines sometime in the future? At this point, wala. Pilipinas na lang ang dadalhin namin dito.

Alin ang bagay

Mula ng nagkaron ako ng idependence from my mom on grooming, lagi ng mahaba ang buhok ko. Madali ang mahaba ang buhok, pwedeng itali at lagyan ng mga anik-anik. Kahit matagal kang di magpagupit, ok lang. Nang mauso ang hair straightening, nakibagay din ako.

Bago ako umalis ng Pinas, sinigurado kong nasa things-to-do ko ang magpa-rebond. Isang taon na yon, di na ulit nasundan. Ang mahal kasi dito. Nagpapa-trim lang ako ng buhok every 2 months sa $10 Haircut. Lately, pinag-iisipan ko na magbago ng hairsytle (sa mga asians lang uso ang pin-straight hair). However, di ko alam kung ano ang bagay sa mukha ko. Pwede bang tulungan nyo akong mag-decide?

Cultural diversity - Samoan

The Auckland Region has a population of 1.3M, consisting 1/3 of New Zealand. Over 37% of its residents were born overseas making it the most culturally diversed place in the country.

Yan ang topic ng series of seminars dito sa opis namin. As a “new kiwi”, it is important to me to know what the other cultures. If you know more about them, you learn to respect and blend with them.

Samoan ang una naming pinag-usapan. Ito ang ilan sa mga natutunan ko tungkol sa kanila.

Migration. The first leg of Samoan migration in NZ happened in the 1950’s. In search of better opportunities, many Samoans travelled to their neighbouring Aotearoa by boat. They worked hard in NZ to give their children nourishment (kaya malalaki sila :D) and education. Kaya maraming nakapag-aral na mga second generation Samoans dito. Sila yung nasa 30 – 40 age group.

There’s an NZ immigration policy that allows them to go here through raffle. Every yr, 1100 samoans go here through that channel. Ka-swerte naman ng mga yon. However, sila yung mga nahihirapang mag-settle dito kaya madalas ay beneficiary sila ng govt assistance. If I understood it right, sila rin yung nai-involve sa mga gangs.

Settlement. Nasa South Auckland ang kanilang community. They find safety, security and belongingness in this area.

Culture. Si tatay ang nagtatrabaho at disciplinarian, si nanay ang taga pag-alaga at taga-instill ng values sa mga bata. They have extended family kaya madalas madaming occupants ang isang bahay. The head/s of the family are always consulted in major family issues. The eldest child looks after the welfare of his younger siblings while the youngest do the chores.

Humor. Samoans is a very happy culture. They laugh at almost anything. May madapa, tatawa. May pipilay-pilay maglakad, tatawa. This is their way of coping with life’s adversities.

Religion. Most of them are Christians. Church plays a big influence in their decision making.

Clash with the Tongans. Meron daw pero di sinabi bakit.


It’s not difficult to embrace the samoan culture coz I see similarities in our pinoy culture. I esp. like the humour part. Kaya nga kami ni Samoan friend ko ay nag-click right away.

Maori ang next topic namin. This will be really interesting. Gusto kong malaman kung ano ang tingin nila sa mga immigrants.

The actual driving test

Due to insistent public demand (mga hmmmm..... isa yon), I'm sharing my practical driving test experience.

3 parts yung test. First deals with basic driving skills. Second, identifying driving hazards. And lastly, driving in high speed zone.

Pero bago magsimula yung test, iche-check muna ng examiner yung indicators (signal lights) at brake lights. Tapos non, sakay na sa kotse.

1- Basic driving skills. The examiner, Ross, gave me instructions on where I should go. Nandyan yung sasabihin nyang liko ako sa kanan, liko sa kaliwa, diretso, etc. Tinitignan nya kung sinusunod ko ang paggamit ng indicator, give-way rule, mirror check (every 10 seconds), use of turning bay, etc.

2- Identifying hazards. Ano nga ba ang driving hazards? These are the vehicles and people that comes or might come along your way. Pinapunta nya ako sa limang intersections. Paglagpas namin sa bawat intersection, pinahihinto nya ako para isa-isahin ko sa kanya yung mga na-encounter kong hazards. Sablay ako nung una kasi di ko nabanggit yung old lady na naglalakad malapit intersection. Kahit pala di akmang tatawid, potential hazard din pala si lola.

3 - Driving in high speed zone. Henry did his in the motorway. Mine was in the Hibiscus Coast Highway. Nakupo, curvaceous yung kalsada at bangin ang gilid. Sinabihan ako ni Ross na mag-over ng 5 sa maximum speed limit na 80kph para daw ma-assess nya kung pano ko yon iha-handle. Pumalag ako oong una kasi sabi ko madaming kurbada yung daan. Sabi nya bahala daw ako. Saglit lang akong ng 85kph tapos I maintained 65kph. Siguro tama yung ginawa ko.

Tips. Ensure that your car is roadworthy. Do drive around the area before the actual exam so that you'll get familiar with the road conditions. Don't place your thumbs inside the steeringwheel, dapat nasa ibabaw lang. When changing lane at high speed area, make sure to do a head check and indicate more than the required 3 seconds.

For more details about the test, check LTNZ website.

(fully) Licensed to Drive

9am kanina ang practical driving test ko. Nasa Orewa na kami ni Henry one hour earlier para maging pamilyar ako sa kalsada ng Orewa.

Ross ang pangalan ng examiner ko. After nyang magpakilala, tinanong ko agad sya kung allowed ba ako na magkamali. “Sure, but not big ones”, nakangiting sagot nya habang kinakabit nya yung salamin para ma-check nya ang eye movements ko.

Kaba ang pinakamalaking kalaban ng mga nag-e-exam. Kaya bago ko pinaandar yung sasakyan, nag-breathe in, breathe out muna ako. Nangiti ulit si Ross.

Mga 45 minutes din yung session. May checklist si Ross ng mga tasks na dapat kong kumpletohin. May mga sablay ako gaya ng nag-over ako ng 7kph sa maximum speed, nag-signal ako sa right pero left ang instruction nya, at iba pa. Kaya ng tapos na yung test, hindi ko alam kung pasado o bagsak ako. Kumuha ng calculator si Ross at nagcompute-compute. Thank goodness, I made it!

Nagpa-salamat ako kay Ross for being warm which helped me become comfortable all throughout the test. Kung stricto sya, malamang na mas marami akong mali. Kaya ngayon, Ross is my friend.

“Made in UK”

Ang ganda ng suot kong jacket ngayon, "made in UK". Orig na Marks and Spencer na nabili ko for $2.

Akala nyo ba sa pinas lang may mga “made in UK” (as in ukay-ukay), pati dito meron din. Pag linggo, merong nagtitinda nito sa Takapuna flea market (tiangge). Kung magaling kang pumili, makakakuha ka ng mga almost new na mga pants, shirts, jackets, etc. Nasa $2 ang isang item.

Kung di mo type ang maghalukay, punta ka Salvation Army, hospice, at op shops kung saan naka-hanger ang mga damit at pwede pang mag-sukat. Aside from apparels, meron ding mga kitchenwares, cutleries, books, home furnishings, toys, etc. na nabibili. Sa charity napupunta ang proceeds nila. Usually volunteers ang mga tumatao (madalas mga senior citizens).

Ang sarap maging hostess

Last week, first time kong mag-host ng mga bisita sa bahay. Isang linggong nandito sa Auckland yung kapitbahay namin sa Bulacan. Sa Manukau sila tumuloy pero nag-overnight sila sa amin nung Friday. They were here to clear their doubts on migrating to NZ.

Friday night, ang haba ng aming kwentuhan. Syempre andyan yung balitaan tungkol sa pilipinas, aming barrio (Sta. Rita, Guiguinto) at kanya-kanyang pamilya. Nandyan din yung reminiscing kami about our first few months in NZ at kung pano kami nag-a-adjust sa bagong environment.

On Satuday, we took the couple to Devonport port, Mt. Victoria and Snowplanet (sight-seeing lang). Iikutan pa sana namin ang Albany kaya lang kapos na sa oras. Hindi lang sila ang nag-enjoy sa pamamasyal, pati kami ay na-appreciate namin lalo ang aming adopted home.

Sure they stay was short but it was enough to convince them that it's a good place to raise their family. Si husband ay babalik sa June. Susunod na lang yung family nya once he's settled. I would love to have them as neighbors here in AKl. They are very beautiful people inside and out. Isa pa, maliliit din yung mga anak nila kaya tamang-tama na playmates ni Shannen.

To M and G, welcome to your new home.

Valet parker

Umuwi nang 4:00 kahapon yung puting kasama ko. After 10 minutes, bumalik sya. Di daw sya makaalis kasi may nakaharang sa kotse nya. Pinakiusapan akong ilipat ng pwesto yung kotse nasa likod nya (maraming kotse ang naka-double park). Ayoko sana kaya lang walang ibang available. Either nasa meeting yung mga tao o kaya walang license yung mga available (ewan ko kung excuse lang yon).

Bago ako tumango tinanong ko muna kung kanino yung sasakyan. Kay Martin daw. Ah doon pala sa technical support namin. O sya, kinuha ko yung susi sa kanya.

Pagbaba namin sa parking lot, isang flashy BMW ang nakita ko. Kay Martin na head ng IT pala yung pinapamaneho sa akin (magkapangalan kasi sila). Nakupo, napasubo ata ako. Pero nandon na rin lang, pinaandar ko na yung sasakyan. Kinakabahan ako kasi ang dikit-dikit ang pagkakaparada ng mga sasakyan. Eh kaiinom ko lang na kape non kaya talagang kumakabog ang dibdib ko.

Nailipat ko naman ng maayos yung BMW. Mabagal nga lang para siguradong di sasabit. Siguradong kukutusan ako noong may-ari kung sakaling nagalusan ko yon. Haaayy, next time sasabihin kong paso na ang lisensya ko.

Overstaying

Kanina lang lumabas ang approval ng visitor's permit extension ng mommy ko. She was an overstaying visitor for almost 2 weeks. Last week ng April nang personal kong dinala yung application sa Immigration sa Queen Street. Hindi ako aware sa turn around time nila na 30 days para sa processing. Noon kasing kay MIL, online ang extension application kaya ang decision ay nakukuha within a week (kung kumpleto ang requirements).

Kinakabahan kami noong una kasi baka bigla na lang may pumunta sa bahay at pauwiin ang nanay ko. Pero sabi naman ng mga kaibigan namin di naman daw yon mangyayari kasi on-going naman ang processing ng extension. Ibo-blog ko nga sana yon pero naisip ko na baka may mag-sumbong sa mga 'alagad ng batas' at ma-deport bigla si mommy. Di ba maraming ganon sa US? Yung pinoy na nagre-report sa mga pinoy na TNT.

Enjoy the next months with us , mom.

Vince's 3rd school

Yesterday was Vince's first day at St. Joseph Catholic School, his 3rd school (2nd school in NZ). Excited kaming pareho kaya maaga kaming gumising. 8:45am ang time nila pero 8:10 pa lang nandon na kami.

Bago kami pumunta sa classroom, dumaan muna ako sa school office para magbayad ng school fees at mag-shopping. Mahal ang school uniforms kaya kung di ka maselan, pwede kang bumili ng second-hand. $35.00 ang binayaran ko para sa 2 short pants, 1 vest at 2 shirts. Ang isang bagong shirt ay $42 na. O di ba malaking tipid yon. Medyas lang ang binili ko na brand new ($11/pair).

Sa classroom, na-meet namin ulit si Ms. Luxon, ang mabait na teacher ni Vince. Isang nakapaskil sa wall ang nakakuha ng attention ko. It's about the class' stat. Nakalagay doon majority ng bata ay itim ang buhok. When I looked around, the class indeed has a big number of pinoy, indian and korean kids.

I didn't stay long in the school. After the bell rang, I immidiately went to my next appointment (my driving test). I know Vince doesn't need any support from me anymore as he is already used to "first days'.