None of the above

O ayan, bago na ang hairstyle ko. Unfortunately, hindi nag-materialize yung plano kong style. Nung Sunday, pumunta ako sa hair salon malapit sa amin at ipinaubaya ko sa koreanang beautician ang aking buhok. Korean hairstyle… why not. Ang bilin ko lang eh wag yung style na heavy bangs.

Ang resulta, mahabang layered ang aking crowning glory. My mom said it looks good on me. I agreed with her. Pero after kong maligo, ayan na, may kanya-kanyang direction na ang buhok ko. Kung tutuusin hindi naman masama kasi din dito na ganito din ang style.

I can definitely make it look much better pero hindi ko yon kayang i-maintan. Siguro pag uso na ang maid dito sa NZ. Sa ngayon, kakarerin ko muna ang household chores at baby sitting.

Shannen's first day at daycare

Maagang nagsimula ang araw namin kanina. Alas 5:30am ako gumising para ihanda lahat ng gagamitin ni Shannen sa daycare. Si Shannen naman 6:30 ko pinabangon. Normally, 8:30 ang wakeup time nya. Di naman ako nahirapan kasi excited sya sa first day nya.

Pagdating namin sa daycare, may 5 bata na kaming dinatnan. Nag-aagahan sila ng toast. Maganang kumakain yung mga bata, nakakainggit. Pinakain ko ng baon naming chocolate chips si Shannen (kaya medyo matambok ang pisngi nya sa picture). Kumain lang ng 2, tapos ayaw na. Sana eventually ma-encourage syang kumain ng mas madami sa daycare.

Bawal ang may nakakahawang sakit sa daycare, yung ang nakalagay sa house rules nila. This is conforting to know. Pero 2 bata ang nadinig kong uubo-ubo. Apparently, di masyadong pinapansin ang ubo dito kaya pwedeng papasukin ang bata. Hay naku, wag naman sanang mahawa si kulasa.

Since settling period pa lang ito ni Shannen sa daycare, half-day lang muna ang pasok nya. By noon, lumabas si Henry sa trabaho para iuwi si sya sa bahay. Next week, fulltime na sya doon.

O sya, matutulog na kami. Maaga pa ulit kaming babangon bukas. good night

Dog attack

Isa na namang bata ang inatake ng aso dito sa NZ. Poor girl underwent hours of surgery, 290 stitches on her face and a plate on her broekn jaw. Ang masaklap nyan, she's merely 2yrs old (mas maliit pa kay Shannen).

Naalala ko tuloy yung experience ni mommy at Shannen sa aso. Naglalakad papuntang school silang dalawa. Di naman kalayuan yung creche, mga 400meters lang mula sa amin. May nakita si Shannen na hubcap ng kotse na nasa gilid ng kalsada. Tinapakan yon ni Shannen, walang anu-anoy sinugod sila ng malaking aso na galing sa tapat na bahay. Walang tigil yung aso sa kakakahol sa kanila. Boses pa lang nakakatakot na. Tapos kinagat nung aso yung folder na dala-dala ni mommy. Niyakap ni mommy si Shannen habang sumisigaw sya ng tulong. Sarado yung bahay, mukhang yung aso lang ang occupant nung oras na yon. Naisip mommy yung hubcap. Tinulak nya yon palayo sa kanila. Dun pa lang tumahimik yung aso. Laruan pala nya yon at na-agitate sya nung paglaruan ito ni kulasa.

May bad experience din ako sa aso nung maliit pa ako kaya takot ako sa aso. Kaya pag may nababasa at naririnig akong dog attacks, talaga nga namang kinikilabutan ako (para akong si Helen Clark). Ito namang mga dog owners, sana maging mas responsable sila. They must ensure all times that their dogs wont harm any innocent people (ok lang kung magnanakaw). Kung mahirap yon para sa kanila, eh di wag na lang silang mag-alaga o kaya yung maliliit at mababait na breed na lang ang alagaan nila. I really hope wala ng dog attacks mula ngayon, sa bata man o matanda.

$1.50 carseat

Kakailanganin namin ng 2 carseats pagnag-daycare na si Shannen. May isa na kaming carseat pero kailangan pa namin ng isa. Ako kasi ang maghahatid sa kanya sa umaga, si Henry naman ang susundo sa hapon.

2 linggo din akong nagbantay sa Trademe para maghanap ng second-hand carseat. Nagbunga din ang pagtya-tiyaga ko kahapon. Nanalo ako ng carseat for $1.50 (nasa $120 ang bago). Kahit na sa Greenlane pa namin kinuha yung item, sobrang good deal pa din yon.

First language?

Sinagutan ko kagabi yung application form sa daycare. Nang dumating ako sa section na Child's First Language, napaisip ako. Ano nga ba ang ilalagay ko don? English na ang salita ni Shannen 75% of the time. Mula ng mag-kindy, nagsimula ng dumami ang english vocabulary nya. Kausapin man namin sya ng tagalog, english ang isasagot.

Nauwi ako sa paglalagay na "English/Filipino" ang first language ni Shannen. It's inevitable that english will be our kids first language as this is what they deal with most of the time. Gayun pa man, tagalog (or filipino) pa rin ang gagamitin namin sa loob ng bahay.

"walang ganyan sa States"

Ito ang latest balita sa akin ng Ate ko:

- Nagpapasikat ang Mt. Bulusan in Sorsogon (Bicol), trowing ashes
-2 days ago may buhawi sa Baliuag sweeping almost 100 houses, cutting electric lines & century old trees, pero sa bukid naman hindi sa bayan.
- Yesterday umulan ng yelo (hale) sa Baguio
- Kagabi naman lumindol sa Panggasinan (intensity 4) and Baguio (intensity 2).
- Water in Angat and Magat Dams are both in critical levels kaya madalas walang kuryente sa M Mla, nag re-rain-seeding na nga palagi pero hindi tumutuloy ulan.....

Ano pa kaya ang susunod? Naku, sana naman wala na at matapos ng lahat yan. Kawawa naman ang mga kababayan natin sa beloved PI.

Trip to the daycare

May appointment ako kaninang 7am sa isang daycare na malapit sa amin. Tinignan ko yung facilities nila at kung pano sila maghandle ng mga bata. So far, I like what I saw. Malinis yung lugar at mukhang mababait ang mga staff nila.

Plano naming ipasok si Shannen sa daycare by mid-August. Uuwi na kasi ang mommy ko kaya wala ng makakasama si Shannen sa bahay. Sa Nov pa sana pero marami na syang kailangang asikasuhin sa Pinas.

Ang una naming option na tinignan ay ipaalaga si kulasa sa pinoy. Akala kasi namin eh sobrang mahal ang daycare. Hindi naman pala totoo. Meron kasing free 20hrs/week na binibigay ang govt kaya $130pw na lang ang ibabayad namin (kasama na ang pagkain).

The daycare idea is not really bad. Ang mga bata ay may socialization with other kids at madami silang acitivies. Meron din silang nap time sa hapon at pinapakain sila ng healthy food (hopefully this will work for my picky eater). Ang problema lang eh nagkakahawahan ng sakit ang mga bata. Di yon maiwasan kahit na nagdi-disinfect sila ng gamit at banned ang mga batang may sakit. Ang uso daw ngayon ay cold, flu, conjunctivitis at chicken pox.

By end of next week ay magta-trial kami. Dadalhin ko si Shannen doon for a couple of hrs a day. If that turns out fine, she'll be on her own. Ihahatid ko sya doon ng 7am, susunduin naman sya ni Henry ng 3pm. This works for a lot of families so sana mag-work din sa amin ang ganitong setup (*fingers-crossed*).

Another foggy morning

This photos was taken at 9am this morning

Ito naman 30 minutes later.

Ganito ang nangyayari kapag walang hangin. Nata-trap ang water vapour sa ere kaya kahit may araw na, maputi pa din ang paligid. Buti na lang at walang pasok. Kung hindi, mahihirapan akong magmaneho. Feeling ko kasi nasasakal ako pag makapal ang fog. Teka nga, ano ba ang fog sa tagalog?

Filipino Sunday

Pinoy na pinoy kami nung Linggo. Sinimulan namin ng misa sa Good Shepherd Church sa Balmoral. Si Fr. Ruben ang pari, isang pinoy (parang ilocano accent pa nga sabi ng mommy ko). Tumayo ang balahibo ko nang kantahin ang Ama Namin. Feel-na-feel ko talaga kasi matagal ko ng di yon nadidig.

Sa parking lot ng simbahan may nagtitinda ng sari-saring pinoy deli (para talaga kaming nag-time travel sa Concepcion Church sa Malabon). Bumili ako ng puto at Chippy. Nagpabili si Vince ng 2pcs banana-Q (4 pa nga sana kaso sold out na). Si mommy naman bumili ng dinuguan at laing ($5 each). Zesto Mango naman para kay Shannen ("bestest" juice daw sabi nya). Next time, magdadala kami ng kanin para dun na kami kakain ng lunch.

Pagkakapos non dumeretso kami sa meet ng Aklnzpinoys sa St. Mary's Hall, Ellerslie. Nagmamadali ako kasi tatao ako sa registration together with Carlo at his pretty wife Rhodora. Mga 1:45pm kami dumating. Abay ang dami ng tao pagdating namin. 12:30pm pala ang start. Sa tantsya ko, nasa 130 - 150 ang attendees. Nasa 25 ang newbies. Kasama na dito si BIL. Meron din akong nakilala na klassmeyt ni HO (younger brother ko) nung elementary at college (ME sa Mapua). Small world di ba.

Maraming salamat kay Jun D (for all the efforts esp. in bringing Hon. Pansy Wong to the meet), KU and Jean (yummy talaga yung mamon), Rhodora and Carlo (tenks sa pix and laptop), Beah, Ervin, Carina (reyna ng stage), John, sa lahat ng tumulong, at sa nagdala ng potato salad.

How's your communication skills?

Very good. Yan ang nakalagay sa CV ko pag nagpapadala ako ng application. Bat nga ba hindi, marunong akong bumasa, umintindi at magsalita ng inglis (mataas pa nga ang IELTS points ko). Pero nang mag-simula akong magtrabaho dito sa NZ, na-realize ko na kulang pala ang communication skills ko.

Communication is not only about talking and understanding the language. May iba pang elements sa equation gaya ng ....

Accent. Kiwis pronounce some things differently. They turn e into long e. Gaya ng "you're my beast friend". Don't get provoked immediately when you hear this. Kung nakangiti yung tao nang sabihin yon, ibig sabihin eh best buddies kayo. But if it was delivered with a straight face, tingin ka sa salamin kung me problema ka nga :D

Jargons - Iba ang istayl dito. Maraming wala sa mga american tv programs at movies na napapanood natin sa Pinas. Gaya ng "the torch is flat". Aakalain mo ba na ang ibig sabihin non eh wala ng batterya yung flashlight?

Body language. May kasama akong indian na very fluent mag-english pero nako-confuse ako minsan sa gusto nyang sabihin. "Yes" ang sinasabi nya pero yung ulo nya eh pailing-iling. Ganun pala talaga sila mag-signify ng conformance.

Expression of thoughts. Para sa akin yan ang pinaka-importanteng ingredient sa communication. Di baleng inglis karabao, basta nakakapagbigay ka ng opinion. Yan ang area na dapat kong punan. Hindi kasi ako spontaneous. Madalas delayed reaction. Ine-evaluate ko pa kasing maige kung tama ba ang grammar at context ng sasabihin ko, at kung ano ang magiging reaction ng mga kausap ko. O bi ba, ang haba ng processo bago ko ma-express ang opinion ko. By then, iba na yung topic, ngek. Mabuti pa yung mga chinese eh kahit mali-mali ang inglis, aba sige lang basta nasasabi yung gusto nila.

Paki explain

Ok, ok. Hindi pa ako nagpapa-redo ng aking hairdo. Despite several attempts, laging nau-unsyame ang plano ko. Noong una di pa ako maka-decide kung alin talaga ang hairstyle na bagay sa hair texture at lifestyle ko. Pero ngayon alam ko na. I want it straight and layered, and length should be just below my shoulders. Settled na yon. Ang problema na lang eh yung appintment sa hairdresser.

Matagal-tagal din ang magpa-rebond. Sabi ni Jhoy, isang parlorista sa Malolos pero panadera dito sa NZ, mag-allot daw ako ng 6hrs para don (well, you really can't rush beauty, he he he). Since naging busy kami this past month, naging least sa priority ko ang aking beautification project.

Kung kelan ito mangyayari, di ko pa masabi. Kung wala ng mga issues sa bahay, pwede na akong magpaka-kikay. Buti na langat meron pa akong natitirang konting ganda :D

A very tiring week

Habang binabagyo ang Aukland last week, ang loob ng bahay namin ay may bagyo ding sinasagupa. Nag-stomach flu si Shannen for almost 4 days. Sinabayan pa ito ng ubo. The poor little girl was so cuddly during those days kaya di ako nakapasok sa trabaho.

Shannen is now better but not yet 100%. Once a day na lang ang trip nya sa toilet pero ayaw pa ring kumain at uminom ng milk. I hope she gets back to her old self very soon.



Wawa naman si Kulasa, ang laki ng hahabuling timbang. Ito yung itsura nya ngayon. Ok, hindi masyadong halatang nangayayat sya pero totoo yon... promise. May sakit pa yan ha. Imagine nyo na lang kung wala.

Sky City pix

Namasyal kami sa CBD nila ILs (in-laws) and mum last Sunday. Here are some picture taken when we were in Sky City

Offertory

Sunday is church day for us. Sa St. Joseph, Takapuna kami laging pumupunta. Katabi ito ng school ni Vince. Kanina, pagkatapos ng homily, may isang matandang lalaki ang lumapit sa akin at sinabing "would you like to take the offertory?". Ha, ano daw? Mga 10:30am na non pero mukhang tulog pa ang mga braincells ko. Ang unang dating sa akin, may ino-offer syang upuan (nakatayo kasi kami sa likod). Eh di nag- "yup, sure" ako. Na-gets ko na lang ang ibig nyang sabihin nang may inabot syang 2 bowls ng hostia. Sus, pinag-a-alay nya pala kami sa offertory.

Kinuha ko yung 2 bowls - isa para sa akin, yung isa binigay ko kay Vince. Magsisimula nang maglakad ng ma-realize ko na di pala ako naka-lipistik. Yung buhok ko di ko man lang na-check kung tikwas-tikwas. Anyway, wala na akong magagawa kundi siguraduhing safe yung mga hostia pag-abot namin sa pari. Wala naman naging problema kahit na si Shannen ay gustong umextra.

I've learned my lesson. Laging sinasabi ng mommy ko na dapat "the best" ka pag magsisimba. I shouldn't have ignored her. At sa susunod, sa gilid na kami pupwesto :)

Henry the babysitter

Henry as a babysitter? Why not.

Ipinasyal ko si mum, BIL and SIL nung Sunday. Naiwan si Henry at mga bata sa bahay. Nang hapon na, may dumating na isang kababayan nya sa Malabon. Syempre kwentuhan muna nung una. Makarami na sila ng usapan nang magtanungan tungkol sa pamilya. Sinabi ni Henry na 2 ang anak nya, sabay turo kay Shannen at Vince. Nagulat itong si kababayan. Akala kasi nya nagbe-babysit si Henry ng anak ng Kiwi. Ha ha ha, napeyk sila ni Shannen.

BIL and SIL

Gaya ng sabi ko dati, gusto naming makasama dito sa NZ ang mga kamag-anak namin. Nagsimula na nga po ito. Kahapon, dumating ang bro-in-law (BIL) and sis-in-law (SIL) ko. They are here on a 3-weeks visit. Ang unang plano ay Sunday sila dadating dito. Kaso, Saturday na dumating yung visitor's visa nila. Masalimuot ang naging kwento ng pagkuha nila ng visa but I wont go into the details anymore. Ang importante, nakarating dito.

Excited si Vince na makita ulit ang kanyang dear uncle. Close kasi sila non. Pagdating galing school, gustong nyang gisingin si BIL. Buti na lang at napigilan ko. Iba naman ang drama ni Shannen. Noong una, parang makahiya na ayaw lumapit at magsalita. Pero nang tumagal-tagal, lumabas na rin ang kakulitan ni kulasa.

I'll take them to SkyCity on Sunday. Isasama ko na rin sa pasyalan ang aking mum (that's how they spell it here). Aside from that, we'll show them the CBD, countryside, malls, parks and beaches. Sana magustuhan din nila ang NZ. It's more than just sheeps and cows. It's a beautiful country and has a lot of interesting things to offer.

Have a seat

May nakakatuwang eksena kanina sa bus. Dahil rush hour, punuan na yung bus. Maswerte ako at nakuha ko yung huling bakanteng upuan. Kaya yung mga sumunod sa akin ay nakatayo na (mga 8 siguro sila).

Bago umandar yung bus, may isang bagitong koreano (I can easily tell by his hairstyle) na tumayo para ibigay sa isang babae ang kanyang upuan. Tumanggi nung una si babae pero tinanggap din at nagpasalamat noong huli. The lady was in her mid-30s so di mo sasabihing type sya ni koring. Di rin sila nag-usap pagkatapos non kaya malamang di sila magkakilala. Ang tingin ko, nakinig nang maige sa good manners na turo ng nanay nya itong si bagets.

Kahit nasa ibang bansa man, huwag din sanang kakalimutan ng mga pinoy ang ganitong ugali. Oo ngat di sanay ang mga kiwi sa ganong siste, pero wala namang masama kung ipagpapatuloy nating ang nakasanayan. Kiwis are generally kind and lovely so baka mausohan din sila non.

Pwede nang mag-asawa

My mom is very talented and skillful. Magaling syang educator lalo na sa pre-schools. She plays the piano, marunong mag-drawing (she's done some murals), marunong manahi, minsan puninturahan nya yung bubong at gate namin, etc. Mahaba pa ang listahan ng kayang gawin ng nanay ko but unfortunately hindi kasama doon ang pagluluto. Pagdating sa kusina, she's still learning. Wala akong matandaang special ulam na niluluto ng nanay ko (hindi counted ang special prito at special ginisa). Minsan magsasaing na lang sa rice cooker sumasablay pa. Buti na lang kahit ano kinakain namin. Ang biruan nga namin sa bahay dati, pano sya nakapag-asawa ng di sya marunong magluto. Her defense, my lola did not allow her (and her sister) to work in the kitchen. Baka makasunog, may mabasag, mali ang ilagay, etc. Ayun naman pala.

Nitong mga nakaraang linggo, nagugulat ako sa mga pangyayari. Aba, laging special ang ulam namin courtesy of my mom. Yummy na yung ulam, maganda pa ang presentation. Kagabi chowmein ang ulam namin, pwedeng pagkamalang binili sa takeaway. Kanina burger steak ang hapunan, pati si Vince at Shannen ginanahang kumain. At hindi don natatapos yon, lagi syang naglalagay ng lovely flowers sa kitchen. I therefore concluded na pwede na syang mag-asawa :D

Cultural Diversity Part 2 - Maori

Note: The purpose of the series of seminars is to know the different cultures of people in NZ so that staff would have an understating of the protocols when engaging with them. Whatever is written here is based on my understanding of what the resource person shared with us.

Nang matapos ang 1.5hrs seminar (half hour more than scheduled), napag-alaman kong maraming ways pala para masaling mo ang mga Maoris. Kaya dapat mag-research ka muna bago ka humarap sa kanila. Nandyan yung dapat tama ang pagpo-pronounce ng maori terms. Wag kang uupo sa ibabaw ng mesa. May ibang Maoris na hindi type na nakikitang nagha-Haka o may maori tattoo ang mga hindi nila kalahi (although sa iba ok lang).

Treaty of Waitangi. It was signed by a Crown representative and Maori chiefs from the North Island. This treaty plays a big part in the past, present and future of this country. However, balot ito ng maraming kontrabersiya kaya hanggang ngayon iba-iba ang pananaw ng mga Tao tungkol dito. Andyan yung iba daw ang English version sa Maori version. Merong nagsasabi na di ito applicable sa kanila kasi hindi kasali ang chief nila sa pirmahan. May iba namang kinikilala ang Treaty as agreement para payagang tumira sa NZ ang mga non-maoris.

Di gaya ng mga aborigines ng Australia, Indians ng Tate at Aetas ng Pinas, mas may recognition ang mga Maoris dito sa as first settlers ng NZ. Tingin ko, this is attributed to the fact that NZ has been colonized much later than the other countries. Mas marami ng alam ang dalawang partidos (maoris and the Crown) tungkol sa pananakop.

Isang taon na kami dito pero wala pa akong nami-meet na Maori. Buti na lang yon kasi hindi prior to the seminar, clueless ako kung ano ang cultura at mga tradisyon nila. Actually hanggang ngayon hindi pa din ako confident na makakaharap ako sa kanila ng hindi ako sumasablay sa protocols. And if that moment comes, I think the best way for me to do is to show them respect which every person deserves, regardless of color, culture or ethnicity.

Garden na sossy

Namasyal kami sa Auckland Botanic Gardens nung Monday. Kinagabihan, pinadalhan ko ng ilang pictures si Queenie (my younger sister). Kinabukasan sumagot ang lola. Para lang daw kaming nasa Tabang (bilihan ng halaman sa Guiguinto, Bulacan). Nag-email ako ulit. Sabi ko, sossy ang Botanic Gardens, ang mga hardinero don eh mga degree holders. At walang panama ang mga halaman sa Tabang sa lupit ng pangalan ng halaman na 'to....

Top of the world

Ang gleng-gleng ng college classmate ko - si Regie Pablo. He reached the summit of Mt. Everest on 17 May 2007. You can read about it in The Phil. Daily Inquirer.

Nakakabilib ang determination nya. He put aside everything (even his job) to accomplish every mountaineer's dream. He's so slim nung nasa Mapua kami. Hindi ko aakalaing kakarerin nya ang pamumundok.

Well done Regie.

Lost little girl

Namasyal kami sa mall ng mommy ko at mga bata noong nakaraang lingo. Gaya ng dati, di kami pwedeng hindi dadaan sa paborito naming $2 shop. Habang tumingin ako ng mga home furnishings at ang mommy ko ay nasa mga beauty products, yung 2 bata ay nasa toy section. Sinisipat-sipat ko sila doon from time to time. A couple of minutes later, lumapit sa akin si Vince. Nasaan daw si Shannen. Pinuntahan ko si mommy, di nya kasama si kulasa. Inikot naming yung buong shop, wala doon. I told them to stay in the shop why I look for Shannen. Napansin noong isang Indian na babae na may hinahanap kami. Tanong sa akin “Are you looking for a little girl?”. Sabi ko oo. Balik nya, “There’s a lost little girl near the escalator.”

Dali-dali akong pumunta sa direksyon na sinabi ng babae. Nakita ko si Shannen sa tabi ng pinto papuntang carpark. Nakaupo sya sa sahig katabi ang isang puting babae. Kalmado sya pero mukhang galing sa iyak. Todo-todo ang pasasalamat ko doon sa babae na sumama sa kanya.

Natakot ba ako habang nawawala si Shannen? Sa totoo lang, hindi masyado. Maybe because I perceive NZ as a safe place. But when things begun to sink in, I realized that it was a very scary situation. I could have lost her kahit sabihin mo pang mababait ang tao dito. Next time, I'll make sure that she's got some ID with her.

Brain drain

Nandito sa NZ ngayon si GMA. Kung may chance akong makausap sya, itatanong ko to....

How does the govt feel that more and more Filipino skilled workers and professionals are choosing to work and live overseas? Is it a nation's pride or the motherland's anguish?

Today is special

One year and counting

Isang taon na kami dito sa NZ!!! Ang bilis talaga ng panahon.

368 days na nang kami ay sumakay ng Cathay Pacific para magsimula ng bagong buhay sa Akl. Grabe, miss na namin ang mga kamag-anak at kaibigang iniwanan namin. May email, Yahoo Messenger at telepono man, iba pa rin yung nakikita at nahahawakan mo sila.

Maliban sa kanila, may ilang mga bagay-bagay na sana meron dito kagaya ng:
- Phil. mango, lakatan, latundan
- cheap na beauty parlor (para makapagpa-rebond at highlight ako ng buhok)
- Purefoods hotdog (di ko type ang lasa ng sausages nila)
- Jollibee, Chowking at Kenny Rogers
- Pork (sabi ni MelNep, di kinakapon ang mga baboy dito kaya may kakaibang lasa)
- Sari-sari store
- Jeepney at tricyle
- mga nagtsi-tsismisan sa kanto (nuisance ang tingin ko sa kanila dati, ngayon mga “concerned citizens” na)
- Teleserye, telenovela, fantaserye, etc.
- Ready-to-eat na pinoy food (di kasi ikaw mismo ang magluluto)
- Beach na warm ang tubig
- Pinoy novelty songs (like otso-otso, spaghetti, wowowee, etc.)
- SM City, Megamall, Mall of Asia
- yaya (para di ko na kailangang pwersahin ang mommy ko na mag-stay dito kahit marami syang responsebilidad sa pinas)

So do we have plans to go back to the Philippines sometime in the future? At this point, wala. Pilipinas na lang ang dadalhin namin dito.

Alin ang bagay

Mula ng nagkaron ako ng idependence from my mom on grooming, lagi ng mahaba ang buhok ko. Madali ang mahaba ang buhok, pwedeng itali at lagyan ng mga anik-anik. Kahit matagal kang di magpagupit, ok lang. Nang mauso ang hair straightening, nakibagay din ako.

Bago ako umalis ng Pinas, sinigurado kong nasa things-to-do ko ang magpa-rebond. Isang taon na yon, di na ulit nasundan. Ang mahal kasi dito. Nagpapa-trim lang ako ng buhok every 2 months sa $10 Haircut. Lately, pinag-iisipan ko na magbago ng hairsytle (sa mga asians lang uso ang pin-straight hair). However, di ko alam kung ano ang bagay sa mukha ko. Pwede bang tulungan nyo akong mag-decide?

Cultural diversity - Samoan

The Auckland Region has a population of 1.3M, consisting 1/3 of New Zealand. Over 37% of its residents were born overseas making it the most culturally diversed place in the country.

Yan ang topic ng series of seminars dito sa opis namin. As a “new kiwi”, it is important to me to know what the other cultures. If you know more about them, you learn to respect and blend with them.

Samoan ang una naming pinag-usapan. Ito ang ilan sa mga natutunan ko tungkol sa kanila.

Migration. The first leg of Samoan migration in NZ happened in the 1950’s. In search of better opportunities, many Samoans travelled to their neighbouring Aotearoa by boat. They worked hard in NZ to give their children nourishment (kaya malalaki sila :D) and education. Kaya maraming nakapag-aral na mga second generation Samoans dito. Sila yung nasa 30 – 40 age group.

There’s an NZ immigration policy that allows them to go here through raffle. Every yr, 1100 samoans go here through that channel. Ka-swerte naman ng mga yon. However, sila yung mga nahihirapang mag-settle dito kaya madalas ay beneficiary sila ng govt assistance. If I understood it right, sila rin yung nai-involve sa mga gangs.

Settlement. Nasa South Auckland ang kanilang community. They find safety, security and belongingness in this area.

Culture. Si tatay ang nagtatrabaho at disciplinarian, si nanay ang taga pag-alaga at taga-instill ng values sa mga bata. They have extended family kaya madalas madaming occupants ang isang bahay. The head/s of the family are always consulted in major family issues. The eldest child looks after the welfare of his younger siblings while the youngest do the chores.

Humor. Samoans is a very happy culture. They laugh at almost anything. May madapa, tatawa. May pipilay-pilay maglakad, tatawa. This is their way of coping with life’s adversities.

Religion. Most of them are Christians. Church plays a big influence in their decision making.

Clash with the Tongans. Meron daw pero di sinabi bakit.


It’s not difficult to embrace the samoan culture coz I see similarities in our pinoy culture. I esp. like the humour part. Kaya nga kami ni Samoan friend ko ay nag-click right away.

Maori ang next topic namin. This will be really interesting. Gusto kong malaman kung ano ang tingin nila sa mga immigrants.

The actual driving test

Due to insistent public demand (mga hmmmm..... isa yon), I'm sharing my practical driving test experience.

3 parts yung test. First deals with basic driving skills. Second, identifying driving hazards. And lastly, driving in high speed zone.

Pero bago magsimula yung test, iche-check muna ng examiner yung indicators (signal lights) at brake lights. Tapos non, sakay na sa kotse.

1- Basic driving skills. The examiner, Ross, gave me instructions on where I should go. Nandyan yung sasabihin nyang liko ako sa kanan, liko sa kaliwa, diretso, etc. Tinitignan nya kung sinusunod ko ang paggamit ng indicator, give-way rule, mirror check (every 10 seconds), use of turning bay, etc.

2- Identifying hazards. Ano nga ba ang driving hazards? These are the vehicles and people that comes or might come along your way. Pinapunta nya ako sa limang intersections. Paglagpas namin sa bawat intersection, pinahihinto nya ako para isa-isahin ko sa kanya yung mga na-encounter kong hazards. Sablay ako nung una kasi di ko nabanggit yung old lady na naglalakad malapit intersection. Kahit pala di akmang tatawid, potential hazard din pala si lola.

3 - Driving in high speed zone. Henry did his in the motorway. Mine was in the Hibiscus Coast Highway. Nakupo, curvaceous yung kalsada at bangin ang gilid. Sinabihan ako ni Ross na mag-over ng 5 sa maximum speed limit na 80kph para daw ma-assess nya kung pano ko yon iha-handle. Pumalag ako oong una kasi sabi ko madaming kurbada yung daan. Sabi nya bahala daw ako. Saglit lang akong ng 85kph tapos I maintained 65kph. Siguro tama yung ginawa ko.

Tips. Ensure that your car is roadworthy. Do drive around the area before the actual exam so that you'll get familiar with the road conditions. Don't place your thumbs inside the steeringwheel, dapat nasa ibabaw lang. When changing lane at high speed area, make sure to do a head check and indicate more than the required 3 seconds.

For more details about the test, check LTNZ website.

(fully) Licensed to Drive

9am kanina ang practical driving test ko. Nasa Orewa na kami ni Henry one hour earlier para maging pamilyar ako sa kalsada ng Orewa.

Ross ang pangalan ng examiner ko. After nyang magpakilala, tinanong ko agad sya kung allowed ba ako na magkamali. “Sure, but not big ones”, nakangiting sagot nya habang kinakabit nya yung salamin para ma-check nya ang eye movements ko.

Kaba ang pinakamalaking kalaban ng mga nag-e-exam. Kaya bago ko pinaandar yung sasakyan, nag-breathe in, breathe out muna ako. Nangiti ulit si Ross.

Mga 45 minutes din yung session. May checklist si Ross ng mga tasks na dapat kong kumpletohin. May mga sablay ako gaya ng nag-over ako ng 7kph sa maximum speed, nag-signal ako sa right pero left ang instruction nya, at iba pa. Kaya ng tapos na yung test, hindi ko alam kung pasado o bagsak ako. Kumuha ng calculator si Ross at nagcompute-compute. Thank goodness, I made it!

Nagpa-salamat ako kay Ross for being warm which helped me become comfortable all throughout the test. Kung stricto sya, malamang na mas marami akong mali. Kaya ngayon, Ross is my friend.

“Made in UK”

Ang ganda ng suot kong jacket ngayon, "made in UK". Orig na Marks and Spencer na nabili ko for $2.

Akala nyo ba sa pinas lang may mga “made in UK” (as in ukay-ukay), pati dito meron din. Pag linggo, merong nagtitinda nito sa Takapuna flea market (tiangge). Kung magaling kang pumili, makakakuha ka ng mga almost new na mga pants, shirts, jackets, etc. Nasa $2 ang isang item.

Kung di mo type ang maghalukay, punta ka Salvation Army, hospice, at op shops kung saan naka-hanger ang mga damit at pwede pang mag-sukat. Aside from apparels, meron ding mga kitchenwares, cutleries, books, home furnishings, toys, etc. na nabibili. Sa charity napupunta ang proceeds nila. Usually volunteers ang mga tumatao (madalas mga senior citizens).

Ang sarap maging hostess

Last week, first time kong mag-host ng mga bisita sa bahay. Isang linggong nandito sa Auckland yung kapitbahay namin sa Bulacan. Sa Manukau sila tumuloy pero nag-overnight sila sa amin nung Friday. They were here to clear their doubts on migrating to NZ.

Friday night, ang haba ng aming kwentuhan. Syempre andyan yung balitaan tungkol sa pilipinas, aming barrio (Sta. Rita, Guiguinto) at kanya-kanyang pamilya. Nandyan din yung reminiscing kami about our first few months in NZ at kung pano kami nag-a-adjust sa bagong environment.

On Satuday, we took the couple to Devonport port, Mt. Victoria and Snowplanet (sight-seeing lang). Iikutan pa sana namin ang Albany kaya lang kapos na sa oras. Hindi lang sila ang nag-enjoy sa pamamasyal, pati kami ay na-appreciate namin lalo ang aming adopted home.

Sure they stay was short but it was enough to convince them that it's a good place to raise their family. Si husband ay babalik sa June. Susunod na lang yung family nya once he's settled. I would love to have them as neighbors here in AKl. They are very beautiful people inside and out. Isa pa, maliliit din yung mga anak nila kaya tamang-tama na playmates ni Shannen.

To M and G, welcome to your new home.

Valet parker

Umuwi nang 4:00 kahapon yung puting kasama ko. After 10 minutes, bumalik sya. Di daw sya makaalis kasi may nakaharang sa kotse nya. Pinakiusapan akong ilipat ng pwesto yung kotse nasa likod nya (maraming kotse ang naka-double park). Ayoko sana kaya lang walang ibang available. Either nasa meeting yung mga tao o kaya walang license yung mga available (ewan ko kung excuse lang yon).

Bago ako tumango tinanong ko muna kung kanino yung sasakyan. Kay Martin daw. Ah doon pala sa technical support namin. O sya, kinuha ko yung susi sa kanya.

Pagbaba namin sa parking lot, isang flashy BMW ang nakita ko. Kay Martin na head ng IT pala yung pinapamaneho sa akin (magkapangalan kasi sila). Nakupo, napasubo ata ako. Pero nandon na rin lang, pinaandar ko na yung sasakyan. Kinakabahan ako kasi ang dikit-dikit ang pagkakaparada ng mga sasakyan. Eh kaiinom ko lang na kape non kaya talagang kumakabog ang dibdib ko.

Nailipat ko naman ng maayos yung BMW. Mabagal nga lang para siguradong di sasabit. Siguradong kukutusan ako noong may-ari kung sakaling nagalusan ko yon. Haaayy, next time sasabihin kong paso na ang lisensya ko.

Overstaying

Kanina lang lumabas ang approval ng visitor's permit extension ng mommy ko. She was an overstaying visitor for almost 2 weeks. Last week ng April nang personal kong dinala yung application sa Immigration sa Queen Street. Hindi ako aware sa turn around time nila na 30 days para sa processing. Noon kasing kay MIL, online ang extension application kaya ang decision ay nakukuha within a week (kung kumpleto ang requirements).

Kinakabahan kami noong una kasi baka bigla na lang may pumunta sa bahay at pauwiin ang nanay ko. Pero sabi naman ng mga kaibigan namin di naman daw yon mangyayari kasi on-going naman ang processing ng extension. Ibo-blog ko nga sana yon pero naisip ko na baka may mag-sumbong sa mga 'alagad ng batas' at ma-deport bigla si mommy. Di ba maraming ganon sa US? Yung pinoy na nagre-report sa mga pinoy na TNT.

Enjoy the next months with us , mom.

Vince's 3rd school

Yesterday was Vince's first day at St. Joseph Catholic School, his 3rd school (2nd school in NZ). Excited kaming pareho kaya maaga kaming gumising. 8:45am ang time nila pero 8:10 pa lang nandon na kami.

Bago kami pumunta sa classroom, dumaan muna ako sa school office para magbayad ng school fees at mag-shopping. Mahal ang school uniforms kaya kung di ka maselan, pwede kang bumili ng second-hand. $35.00 ang binayaran ko para sa 2 short pants, 1 vest at 2 shirts. Ang isang bagong shirt ay $42 na. O di ba malaking tipid yon. Medyas lang ang binili ko na brand new ($11/pair).

Sa classroom, na-meet namin ulit si Ms. Luxon, ang mabait na teacher ni Vince. Isang nakapaskil sa wall ang nakakuha ng attention ko. It's about the class' stat. Nakalagay doon majority ng bata ay itim ang buhok. When I looked around, the class indeed has a big number of pinoy, indian and korean kids.

I didn't stay long in the school. After the bell rang, I immidiately went to my next appointment (my driving test). I know Vince doesn't need any support from me anymore as he is already used to "first days'.

My (temp) NZ Driver License

Scratch 'n Pass

I did my Driver Licensing Theory Test this morning at AA Albany. I answered all 35 questions correctly so I now hold a temporary license. Thanks to the online drving test that I've been working on for the past few months, I sat on the exam prepared. It also helped that the AA staff who assisted me is very helpful (she's asian).

All the while I thought that the test is online, hindi pala. It's paper-based na parang promo coupon na may scratch-off ink. Kung tama ang sagot mo, 'check' ang makikita mo sa ilalim ng silver ink. Kung mali, 'x'. May suspense habang nagkukutkot ka ng sagot kasi minsan wala sa gitna yung resulta .

Isa na lang ang problema ko, yung pratical driving test sa 10 May at AA Orewa (syempre iwas ako sa Browns Bay). I'm still learning how to do the 'head check' when changing lane. Medyo nalilito pa ako sa paglingon. Other than that, I'm ok. Sana one take lang ako para di magastos ($70.80 ang bayad sa practical test).

Lonely me

Things will be different at work next week. Two of my good buddies won't be here beginning Monday. Si friend no. 1, isang chinese, ay uuwi sa China for 6 weeks para magpakasal. Si friend no. 2, isang samoan (pronounced as 'samwan') na dito na pinanganak, ay lilipat naman ng trabaho. Sila ang kasakasama ko sa chikahan, kainan at tawanan.

Si friend no. 1 at ako ay parehong 'asian' kaya we stick together. Nakaka-relate ako sa kanya dahil familiar naman ang mga pinoys sa pagkain, kultura at tradisyon ng mga tsino. Ang common naman sa amin ni friend no. 2 ay ang aming religious affiliation. She's a practicing catholic (like most Samoans). Sabi nya, in her 18 years of working, ako lang ang nakasama nya na kapareho nya ang faith (only 12% of NZ's population is catholic).

Ok din naman yung iba kong kasama pero iba yung closeness namin nung 2. I'll miss them big time.

Pukeko

** Wholesome ang site na to kaya bawal ang madumi ang isip. **

Pukeko is an endemic New Zealand bird. It’s got indigo blue plumage, black wings and red bill. Ang gandang tignan. Akala ko noong una special ang habitat ng mga swamphens na 'to but you can actually see them on swampy areas. Ilang beses na akong nakakakita ng Pukeko na tumutuka-tuka sa gilid ng motorway.

Ayon sa aking bubwit, meron ding ganitong specie sa Pilipinas (esp. in Candaba, Pampanga) kaya lang pale-blue ang kulay. hmmmm…. Parang wala akong nakikita o nababalitaang ganitong ibon eh ang lapit lang namin sa Candaba. Meron nga siguro pero baka sa mesa yon nakadapo, katabi ng beer.

Henry - 1yr in NZ

April 8, 2006 nang iwanan ni Henry ang Pilipinas at nakipagsapalaran sa New Zealand. Mabuti na lang at natunton ko ang ka-eskwela ko noong high school na nandito na sa Auckland, kaya 'soft landing' si Henry ng dumating dito. Di na nya naging problema ang susundo sa airport, bahay na tutuluyan sa susunod na 4weeks, job referral at marami pang iba. Mas maswerte sya sa ibang bagong salta dito.

Ang unang impression ni Henry sa NZ ay malinis at parang may aircon ang buong lugar. Autumn pa lang non pero nalalamigan na sya. Kaya yung mga sando at shorts na baon nya, di nya nailabas sa maleta.

Sa unang linggo nya nakapag-holiday agad sya. Holy week kasi noon at yung host nya ay nag-outing sa Matarangi so sabit din sya. Ok di ba, wala pang trabaho nagre-relax na.

Before the month ended, nagsimula na syang mag-trabaho. Sa isang maliit na company sa Albany sya napasok. Masaya naman si Henry doon dahil kasundo nya ang lahat ng katrabaho nya (walo lang silang lahat doon). Pagdating sa boss, wala din syang problema, he recognizes Henry's skills.

Everything went smoothly, thanks to friends and friends of friends. Malayo pa kami sa "ideal" na buhay but we're not complaining. We enjoying what we have right now. Dadating din kami doon in His time :D

Overseas license in NZ

Using overseas license in NZ is clearer to me know than a few days ago. Thanks Kiwipinay and Anonymous, their comments on my previous post challenged my understanding on the road code.

Point #1– Validity ng overseas driving license
If you do have a current overseas driver licence or international driving permit, you can drive using that for a maximum of 12 months from the date you arrive in New Zealand.
Each time you visit New Zealand, you can drive for a further 12-month period on a valid overseas licence or international driving permit, as long as you stay for no more than a year at a time.

Kung lumabas ka ng NZ tapos bumalik ka ulit, may 12 months ka ulit para magmaneho.


Point #2 – Theory test invalidates overseas license

When you have passed the theory test you will get a New Zealand driver licence and you can no longer use your overseas driver licence for driving in New Zealand, even if you have been here less than one year.

So hindi pala pwede yung iniisip ko na lalabas si Henry ng NZ kung bagsak sya sa Practical Test kasi invalid na yung Phil. license after he past the theory exam. Buti na lang talaga pumasa sya.

Akl harbour trivia

Last Saturday, we had a chance to get a free boat trip as part of Port of Auckland’s SeePort Week. It was an experience to view the port and its operation. To round off the tour, we were taken to the Harbour Bridge, Westhaven Marina and Viaduct Harbour.

Aside from the great view, the trip also gave us a lots of trivia about Auckland. Gaya nito.

• Ang lahat ng containers na pumapasok sa Auckland (and probably in other parts of NZ) ay dumadaan sa biosecurity check. Kung may insektong nasama sa container, mahuhuli yon. Galing!


• Ito palang Akl CBD ay part ng 390 acres of reclaimed land from the harbour. Asus, 9 months na akong nagtatrabaho sa CBD pero di ko man lang nabalitaan ito.


• Harbour bridge, which was opened in 1959, originally has 4 lanes (2 in each direction). Due to increase in traffic volume, nagdagdag ng another 4 lanes nung 1969.


• Pwede mag-bungee jumping sa ilalim ng Harbour Bridge.... kung matibay ang dibdib mo.

Kahit takot ako sa tubig (dahil di ako marunong lumangoy), nag-enjoy ako sa aming boat ride. Ang mommy ko panay ang pa-picture. Syempre dapat yung may katabi syang porenger. Para daw hindi sabihing nasa Pasig River lang sya at yung Harbour Bridge ay ang Jones Bridge.

whew!

After an hour of driving around Orewa and a few booboos, pasado si Henry sa second part ng driving test nya. His license will be mailed soon. Despite being one of the unfriendliest specie on earth, objective naman daw yung examiner.

Whew! Buti naman at maganda ang turn-out ng test nya. Sa Sunday na kasi mapapaso yung Philippine license nya. Kung semplang sa test, ang plan B ay pupunta sya Australia para pagpasok nya ng NZ another yr ang validity Philippine license. Magastos yon pero yun lang ata ang better option.

Kung bumagsak si Henry sa practical driving test, I think he'll still get a license pero conditional yon. Ang condition ay kailangang may kasama syang 'supervisor' (anyone who has a full license for at least 2yrs). Parang sinabi nilang wag na syang magmaneho.

My turn will come before the month ends. Ang pagre-review ng road code ang kakarerin ko sa bakasyon (Good friday to Easter Monday).

Driving in NZ

Kung may Philippine driver's license ka, pwede kang magmaneho sa NZ ng 1 taon kahit di ka kumuha ng local license. Pero bago dumating ang anniversary mo dito, dapat ka ng pumasa sa theory at practical driving test.

Itong si Henry, nagpakadalubhasa muna bago nag-decide na kumuha ng test. Sa 08 April ang year 1 nya dito kaya pressured sya na pumasa sa tests. Nung Martes sya nag-theory exam. Salamat naman at pasado. Sa Lunes naman ang actual driving test. Onewa ang pinili nyang venue. May mas malapit sana (sa Browns bay) pero terror daw yung examiner doon.

20 May ang anniversary ko sa NZ. Malapit na rin yon pero minimal pa rin ang driving skills ko. Pano naman mga 3 weeks pa lang talaga akong nagmamaneho tapos ang iksi pa ng ruta ko (bahay-bus station, bus station-bahay). Kahapon medyo malayo-layo ang narating ko, naka 31.6kms ako.

Ilang beses na akong nabusinahan dahil sa maling diskarte. May isa pang instance na talagang muntik na akong mabangga. But every kilometer driven makes me wiser and more confident. Konting practice pa at pwede na akong sumalang sa driving test.

Hello new school

Lilipat na school sa susunod na term si Vince. Kadadating pa lang namin nang i-apply ko sya sa St. Joseph Takapuna. Ngayon lang nagkabakante kaya natanggap sya (buti na lang maraming lumilipat sa Australia).

Ok naman ang publis school system dito. Kaya lang gusto namin ng catholic education para sa mga bata. Subsidized ng govt ang tuition sa mga catholic schools kaya di masakit sa bulsa. Nasa NZ$650 (or Php20,000) ang isang taon, mas mahal pa yung tuition fee ng pamangkin ko sa Pinas.

Kanina, nag-meet and greet na sila ng new teacher and classmates nya. Sa April 23 ang simula ng pasok. Vince is looking forward to his new school. Marami kasing pinoy na nag-aaral doon, including his best friend.

Stressed

I far from being relaxed these days. Kanina lang ko lang kasi na submit yung application for visa extension ng mommy ko. Dinala ko na mismo sa immigration para maka-save ng oras. Kahapon ko lang nalaman na 30 days ang processing time. Eh 21 days na lang ang validity nung visa nya. Sabi nung nakausap ko sa contact centre, she needs to exit NZ if her visa doesn’t get extended before it expires. what????......

I never had a problem before with MIL kasi online ang application ng extension. Isa pa, we didn’t sponsor her stay here kaya no numerous docs to submit. And it only took us 6 days to get the approval. Tinanggal na yung online application kaya nagkaloko-loko na.

Wala kasi kaming plan B kung sakaling di yon ma-extend on-time. Unthinkable pa yon sa akin at this point. Nakaka-stress talaga. Since wala na sa akin ang bola, wala na akong magagawa. Panay-panay na lang ang dasal ko para humingi ng divine intervention.

Princessang nakaupo sa tasa

Toilet and bath

Nakalipat na kami sa bago naming flat noong Sabado. We really like our new place - mas malaki kaysa dati at maganda ang view sa labas. Everything is fine however may isa kaming source of discomfort. Magkahiwalay ang aming toilet sa bathroom. Ok sana to, pwedeng may naliligo habang may gumagamit ng CR. Eh kaso walang gripo sa banyo. Eh dib a pag pinoy, kailangang may tubig/tabo, kulang ang tissue-tissue lang (tabi-tabi po sa mga kumakain).

Pwede namang magkabit ng gripo. Pero kumplikado pag may hot water pa so malamig lang yon. Ang hirap atang gamitin non lalo na pag winter.

Hay naku, ano ba yang pinoproblema ko. Maliit na bagay lang naman yon. Siguro naman masasanay din kami later on.

Going Around NS and Waitakere

Exploring Akl ang drama ko for 2 weeks now. Noong isang linggo, nasa training ako sa Waitakere. Sa 4 na araw na yon, iba-ibang routes at transpo modes ang sinubukan ko. Andyan yung nag-taxi ako, nakisakay sa kaopisina ko, nag bus via city, bus via Greenhithe, at pati na ang tren sinubukan ko. Mahaba man yung byahe (1.5 hrs bus), enjoy naman ako sa scenery.

Ngayong linggong ito kami lumipat sa Meadowood kaya naiba ang ruta ko sa pagpasok. Dahil malapit lang kami sa bus terminal, mapa- Park and Ride ako sa Constellation Station. Iniiwan ko lang yung kotse doon (libre ang parking) tapos sasakay ako ng express bus. Binabalikan ko na lang yung kotse sa hapon. Ilang beses na akong namamali ng bus kaya kung saan-saan ako nakakarating. Hopefully, hindi na yon mangyayari sa mga susunod na araw.

Grammy's lakwatsa no. 1 and 2

So far, dalawang beses pa lang naming naipapasyal ang mommy ko dito sa Akl. Puro sa Shore lang para tipid. he he he Nung first weekend nya, we took her to Takapuna Beach after hearing mass at St. Joseph. Maraming nagpa-para-gliding, kayaking at sailing nung time na yon kaya naaliw kami sa kakapanood.

Last Saturday, sa Devonport naman kami. First stop was at the wharf. Nang magsawa na kami sa kakabilang ng boats, ferries at seagulls, punta naman kami sa Mt. Victoria. It's actually a small, inactive volcano. The view is really lovely up there. You can see Takapuna in the north, Rangitoto Island Volcano in the east, Sky Tower in the south and Harbour bridge in the west. Magtatagal pa sana kami doon pero lumalalim na ang gabi.

from Grapes to Apples

Finally, nakakita na kami ng bahay na malilipatan. Last week, 2 bahay yung tinignan namin na parehong mababait na pinoy ang may-ari. Si house #1 ay fully furnished (as in from kutsara to wall paintings), $350 per week rent (super mura) at malapit sa Bayview School. Si #2 ay no furnishing, malapit sa school ni Shannen at mas mahal ng konti. We decided to take the second one.

We’ll officially occupy our new place on 10 March. But we can already start moving our things on 4 March as we will have the key by then. Transferring our things wont be difficult as there’s really not much stuffs to move.

Nakausap na rin ni Henry si current landlord. He’s fine with it kaya lang he requires 3 weeks notice. Yun ang nakalagay sa tenancy agreement so we have to abide. Magkakaron kami ng 1 week rent overlap. Sayang din yong $$$.

About my post’s title, well we now have a nice grape vine in our backyard. In our new house, we’ll have an apple tree.

Schoolgirl

Shannen is now a schoolgirl. She started pre-school yesterday. Sobrang excited itong si linggit, di mapakali nung Tuesday. Kung anu-ano ang sinisilid sa bag nya. Alam nyo ba ang motivation nya? $$$! Nakikita nya kasi na pinapadalhan namin ng pera si Vince kapag may kailangang bayaran sa eskwelahan. Dapat daw may coins din sya pag nag school na sya. Naku, bata ka!

Twice a week lang ang pasok nya sa Meadowood Community Crèche – Wednesdays and Thursdays. $8 per session (2.5hrs) lang ang bayad since non-profit yung eskwelahan. Medyo malayo lang sa amin (mga 3 kilometers) kaya kailangang mag-excuse si Henry sa trabaho para ihatid sya. Pag-uwi ni Henry, susunduin nya si Shannen then si Vince.

Tuyo, Tinapa and Galunggong

By Bo Sanchez

Let me tell you a story. Three construction workers were on top of their half-finished skyscraper. Rrrrring!" the lunch bell sounded, and the three men sat on a steel beam jutting out of the 56th floor with their lunch boxes in hand.

The first guy opens his and groans in exasperation, "Tuyo!" There is not a day that I don't get tuyo for lunch!" He turns to his buddies and announces, "Mark my words. If I still get tuyo tomorrow, I'm going to throw myself from this building."

The second guy opens his lunch box and moans, "Tinapa". Everyday, I get tinapa!" He looks at his friends and declares, "Believe me when I say this. If I get tinapa tomorrow, I'm going to jump and kill myself."

The third guy opens his lunch box and it was his turn to despair. "Galunggong" . All I get is galunggong!" I'm telling you, if I still get galunggong tomorrow, I'm going to jump from this building and die."

The next day, the lunch bell rings and all three men are again seated on the 56th floor. The first guy opens his lunch box and starts crying, "Tuyoooooo!" And so he jumps and crashes on the ground.

The second guy opens his lunch box and wails loudly, "Tinapaaaa!" And he also hurls himself off the building and dies.

The third guy opens his lunch box and screams, "Galunggonggggg! " And so he too jumps off the building and splatters on the ground.

Days later, during the funeral of the three men, their three wives embrace and weep together. The first wife cries out, "I didn't know my husband didn't like tuyo anymore! Why didn't he tell me? If only he told me, I would have prepared something else."

The second wife echoes her statement, "Yes! If only I knew, I would have cooked something else, not tinapa!"

The third wife, between sobs, speaks up, "I don't know why my husband killed himself." The two wives look at her curiously. "Why?" She went on, "Because ... my husband prepares his own lunch everyday..."

I love this crazy story because it presents a very important truth: all of us prepare our own lunch. If we don't like our jobs, if we don't like the state of our relationships, if! we don't like what's happening to our spiritual lives - we have no one to blame but ourselves. Because God has given us free will. He has given us the power to prepare our own lunch.

If you want to earn more and be free from debt, if you're sick and tired of your bad habits, if we want to put more joy in our marriages, if we want to grow in our relationship with God - then go back to your kitchen and prepare yourself another dish. Because you design your own future. You create your own destiny. Ask yourself what kind of future do you want to have? What kind of life? What kind of eternity? You decide.

Mom's here

My mom arrived last Sunday pm. Henry, the kids and I went to the airport to pick her up. It wasn't hard to spot her amongst the crowd because she was wearing a "bloody" red jacket (her favourite color). My heartbeat went faster than its normal phase and my hands were a bit sweaty. I couldn’t hide the excitement I had to see her again.

She'll be back

Hinatid namin kaninang umaga si MIL sa airport. Ikihuha namin sya ng wheelchair para di mahirapan sa pag-transfer sa HongKong (thanks to KU's Jean's advice). Binilinan ko sya na mag-acting-acting ng konti. he he he

Nang bumalik na kami sa kotse, ayaw pang sumakay ni Shannen. Hinahanap ang lola nya. Sabi ko sumakay na ng airplane papuntang Pilipinas but "she'll be back". So ok na, naupo na sa carseat nya. Nang umaandar na kami, panay ang lingon sa likod. Bat daw wala pa si Lola. Ang intindi pala nya, nasa "back" (likod) namin. asus.....

Nag-tidy up kami ng konti nang makabalik kami sa bahay. May nakita si Shannen na isang kendi (sugar-free) na naiwan ng Mama. Ibibigay nya daw yon pag dating. Alam kong gusto nyang kainin yon pero hanggang ngayong hapon nakatabi lang. I wonder if she'll hold on to it for 9 months.

We are really grateful that she's with us in the most crutial part of our new life. Malaking bagay na may napag-iiwanan kami ng bata. Buti na lang di sya nainip dito. Well, she actually like it here kaya kahit walang teleserye ok lang.

Thanks Mommy Chit for taking care of us. We'll see you in 9 months.

IRD Family Assistance

Isa sa kagandahan dito sa NZ ay sinisiguro ng gobyerno na ang lahat ng residente ay pwedeng mabuhay ng maayos. Kung may sakit ka, libreng magpagamot sa govt hospitals. Meron ding Accommodation Supplement kung may binabayaran kang rent o mortgage. Kung maliit ang family income, Family Assistance ang ibinibigay.

Kasabay sa pafa-file PR application ang pagre-research namin sa mga posibleng supporta na makukuha namin sa govt. Dahil pareho kaming kumikita ni Henry (kahit di kalakihan), sa Family Assistance ng IRD lang kami nag-qualify. In the same week that we applied, na-credit sa account namin yung allowance na $75/week. Nakabase ito sa estimated annual income namin from April 2006 to March 2007. Maliit lang ang combined salary namin kasi July na ako nasimulang magtrabaho. Pag dating ng April rerepasuhin nila yung actual income namin. Kung mas maliit ang actual vs. forecasted, may lumpsum kaming makukuha (ata). Kung mas malaki naman, magbabalik kami na bayad.

Malaki man ang binabayaran mong tax, nakikita at nararamdaman mo naman kung saan ito napupunta. Hindi nakakasama ang loob mo dahil pakikinabangan mo din kung kailangan mo.

Born to fish, forced to work

Di na talaga mapipigilan itong si Henry sa pagfi-fishing. Ilang Sabado na syang gumising ng maaga para sumamang pumalaot. Ang tyaga talaga ng asawa ko basta sa fishing.

Kahapon swerte sila ni Russell (yung kiwing kaibigan nya). 12 good-sized snappers ang nahuli nila. Bawi na yung mga araw na kabo sila. Since marami pang stock na isda sa bahay si Russell, si Henry ang nag-uwi ng lahat ng isda. Napuno yung chilly bin nya.

Di ko na sya ngayon kino-kontra sa hobby nya. Wala eh, talagang gusto nya yon kaya pagbibigyan ko na lang.

Biker Vince

Pinapagalitan ni MIL si Vince noong isang araw. Nadagdagan na naman kasi ng sugat ang binti ng anak ko dahil sa kakabisikleta. Sabi ko naman, ok lang yon, at least ngayon marunong na syang mag-bike.

A few weeks ago, may nagbigay sa amin ng lumang beginner’s bike. Working condition pa yung bike kaya lang sira yung gulong sa likod. Sa halagang $33 ($10 lang sana pero may dagdag na $10 para sa labor), may bike na si Vince.

Binigyan lang ni Henry ng konting tips si Vince at mag-isa na syang nag-aral (without the training wheels). Lunes sya nagsimulang mag-practice. Pag-uwi ko ng Martes, aba marunong na. Medyo malaki yung bakuran namin kaya doon lang sya umiikot.

Naghahanap ako ngayon sa Trademe ng 20� bike. Pang 2 to 4 yrs lang kasi yung nasa bahay, tama lang para kay Shannen. Pretty soon, ire-reklamo na yon ni Vince. O sya, magbi-bid muna ako.

Tigil muna sa paghahanap

Kinausap ni Henry si landlord kahapon tungkol sa pag-alis ni MIL at sa pagdating ng mommy ko. Agad na sumagot si landlord na “no problem�. Pagkatapos ng ilang minuto, binalikan nya si Henry para sabihing kailangan na naming mag-share sa bayad sa tubig. Sagot kasi ni landlord ang H2O bill. Di naman kamahalan, mga $200 per six months. Prepared naman kami ng magbayad ng extra kaya ok lang.

Nawala na ngayon ang pressure sa amin na maghanap ng bagong titirhan. Ang hirap kasi talagang maghanap dahil madaming bagong dating na migrants. May requirement pa kaming dapat malapit ang bahay sa eskwelahan kaya mas lalong mahirap maghanap. So we’re be staying in our nice little place for a few more months.

Betty

Early January of this year, kabi-kabila ang mga ads sa TV para sa mga bagong shows. Isa sa mga eye-catching ay yung palabas na Ugly Betty. Nang minsang mapanood ko ito, parang "sounds family" yung plot/theme. I did some search in Google and found my answer. Ito pala yung Betty La Fea na pinalabas sa GMA (Channel 7) one or 2 yrs back.

Kahit hindi ako "kapuso", may recall sa akin yung palabas na yon. Palagi kasi itong binabanggit ng pamangkin kong si Sam. Ang istorya ay tungkol sa di-kagandanhang si Betty Suarez na nagta-trabaho sa isang fashion magazine. Matatangkad, sexy, pretty at fashionista man yung mga kasama nya, special si Betty dahil maganda ang kanyang kalooban.

Pang-4 na episode na bukas ng Ugly Betty. Yung mga nauna ay napanood kong lahat. Iilan lang ang palabas dito na talagang pinapanood ko. Nakaka-miss ang mga TV shows sa Pinas esp. yung mga teleserye, telenovela, koreanobela, fantaserye, etc. Marami na rin lang pinoys dito sa NZ, i hope soon magkaroon na ng TFC.

Changeover

Feb. 17 ang balik ni MIL sa Pinas. Pag-alis nya problema ang pagbabantay sa mga bata. Meron kaming Plan A which is to bring my mom here, at Plan B – take the kids to afterschool-care/daycare. Gaya ng sabi ko dati, di ako comfortable sa daycare dahil madalas ng nagkakahawahan ng sakit ang mga bata doon.

Working on Plan A. Nung December 2006 pa lang nilakad na ng nanay ko yung visa application nya. Early Feb ang ini-apply nyang departure date. Nung Jan 18 na-approve ang visa. Siguro dahil sa senior citizen na sya (nakup, wag nya sanang mababasa to) at may ilang overseas travels na din syang nagawa, visitor’s visa (not limited purpose) ang ibinigay sa bago naming yaya este reyna.

Dahil mahirap magpa-book ng flight sa ganitong panahon (dahil sa chinese new yr), Feb 18 ang nakuhang ticket. Gusto sana naming magkasama ang 2 lola sa iisang bubong (para may turnover of command) pero hindi na yon naging possible.

Super excited na akong makita at makasama ulit ang nanay ko. I really miss her.

Unpleasant encounter

A couple of weeks ago, pumarada kami sa tapat ng isang commercial bldg sa Wairau Park. May 2 bakanteng parking slots, sa gawing kanan ang kinuha ni Henry. Parehong malalalaking SUV yung nasa magkabilang gilid kaya na-stepping on the line kami. Just before Henry switched off the engine, may isang pulang SUV na kukunin sana yung libreng space. Pero dahil may kalakihan din sya, di sya nagkasya kaya sa iba na lang sya pumarada.

Halos sabay lang naming bumaba ng sasakyan yung puting driver ng pulang SUV. Kita ko sa mukha na na medyo galit. Nagsasalita sya habang papasok sa building. Di ko narinig yung iba pero yung dulo ay "f**king foreigners!". Nakupo, nagpantig ang tenga ko. Sabi ko kay Henry ako na ang balaha doon.

"What's your problem with us?", tanong ko sa kanya.

"You shouldn't be in NZ. Why not go back to own country...", sagot naman nya.

Abay loko pala sya. Di ba nya nakikitang kelalaki nung mga katabi naming sasakyan. Sa mga ganitong pagkakataon bumibilis akong mag-isip at gumagaling akong mag-ingles (naalala ko tuloy nang makipag-argumento ako noon sa kapitbahay naming si Atty. Jarapa). So sumagot ako. Marami pa sana akong sasabihin para i-tama yung konsepto nya but he walked away from me.

This is not a perfect world. Although a lot of kiwis are polite and accommodating, may iba ring rude at discriminating (esp. to asians). If you allow them to do it to you, they'll just keep on going. So kung ayaw mo ng ganong treatment, you have to put up with them.

Kwarentallador

Summer is undeniably here. Well, December pa ito officially nagsimula. Although ramdam ang change ng temperature, madalas pa ring malamig ang panahon esp. kung cloudy. Ngayon, pag nakasilip si Haring Araw, talaga nga namang iindahin mo ang init.

Di na namin matiis ang alinsangan sa gabi (isang malliit na bintana lang ang pwede naming buksan sa buong bahay) kaya bumili kami ng 2 electric fans noong Sabado. Haaayyyy…. ang himbing ng tulog ng mga bata.


Note: 2 x bentellador = kwarentallador

Hanapbahay - Part 3

Haaayyyy.... Wala pa rin kaming nahahanap na lilipatan. So far lahat ng tinignan namin ay di pwede. Kung hindi maganda yung location, di namin kaya yung rent o kaya pangit yung bahay.

Sa February dadating ang nanay ko dito (hopefully). Mag-o-verlap sila ng mga 2 weeks ni MIL. Siguradong di na papayag yung landlord namin for another extra headcount. Yun kasing kay MIL ay pinakiusap lang namin. Sinabi ni Henry na shortterm lang ang stay nya pero 8 months na ngayon.

Sabi yung rental agent na nakausap namin, mula ngayong week na to hanggang early Feb ang kasagsagan ng rental market. Sinasamantala ng mga tao ang school holiday sa paglilipat. Sana nga within the next days ay mahanap na namin ang aming next house.

Boxing Day

Dec. 26 is Boxing Day in New Zealand. Sa loob-loob ko, katatapos lang ng Pasko magsusuntukan na. Asus, mali naman ako doon. Hindi pala para sa mga katotoo ni Pacquiao yung holiday na yon kundi para sa mga less fortunate people. Ang origin ng celebration ay 800 years ago pa. Churches would open their alms "boxes" and distribute it to the poor.

In this time and age, Boxing Day is synonymous to grand sale. Inaabangan ito ng lahat ng tao kasi talaga nga namang makalaglag-panga ang mga presyo. Most retailers would get rid of their over stocks kaya malaking discount na binibigay nila. Gaya na lang nung 7-foot fibre-optic Christmas tree, dating nasa $200 naging $30 na lang. Nakabili ako ng throw pillows na 50% off. Ang sarap bumili kung may pambili.

Ngayong alam na namin ang gimik sa boxing day, next year ay baka ma-late kami ng bili ng mga Christmas gifts. Sasabihin ko na lang sa mga bata na na-traffic si Santa.

First NZ New Year

Sa Pinas, sinasalubong namin ang New Year sa Bulacan. Masaya mag-bagong taon doon. Laging may street party sa tapat ng bahay namin. Pagtungtong ng 12mn di ka na makakita at makadinig dahil sa mga paputok. Pag nag "dial" ka ng ilong mo, siguradong iitim ang daliri mo.

Ibang-iba dito, mapayapa at walang putukan ang salubong sa bagong taon. To most kiwis, it is an ordinary day. Buti na lang at naimbitahan kami ng isa naming kaibigan na sa bahay nila New Year. Mga 10 pinoy families ang nandon. Bawat isa ay may dalang yummy pinoys dish (super enjoy ako sa Pinakbet). Ang highlight sa mesa ay yung lechon. Nang mag-a-alas dose na, inilabas na yung mga lusis (di pwedeng magpaputok at baka ma-report yung host sa Noise Control). Nang eksaktong 12mn na, pinatalon ng mga nanay yung mga bata para daw tumangkad sila. We really had a wonderful time there. Hindi man mga kamag-anak yung mga kasama namin, very warm naman sila. At ang pinaka-importante sa lahat ay nakapag-celebrate kami.

Nang pauwi na kami, talaga nga naman pong ang tahimik ng paligid. Sa almost 4 kilometers naming byahe, 3 bahay lang ang nakita naming bukas ang ilaw (not even sure if they were celebrating). Pag dating sa bahay, syempre tawag na agad sa pinas. Malayo man, nandoon pa rin kami in spirit.

Seasons Greetings!

Merry Christmas!

from

Jinkee-ganda, Henry-pogi,
Vince-likot and Shannen-kulit

Hanapbahay - Part 2

As expected, di ibinigay sa amin yung bahay. Nakakalungkot talaga. Pero tuloy pa rin ang (hanay)buhay. Mamaya may titignan ulit akong bahay na malapit sa school ni Vince (KU, malapit lang kila Marlene). Di ko na isasama yung mga makukulit. Sana ito ang swerte namin. Wish me luck!

Hanapbahay

Ilang linggo na rin kaming nagtitingin-tingin ng bahay na malilipatan. 2 bedrooms lang kasi itong flat namin. We want something bigger na may magandang ventilation, may garahe, nasa quite street, malapit sa school, malapit sa bus stop at higit sa lahat, afford namin.

Kahapon, may ni-rekomenda sa amin yung kapitbahay naming pinoy. Ipapa-rent daw nung kaibigan nya yung bahay nila dahil nakabili sila ng bago. So nung gabi, pinuntahan namin yung bahay sa Glenfield. The house is perfect for us. Lahat ng criteria ko ay na nandoon at may bonus pa, malaki yung mga bedrooms, may linen cupboard at cul-de-sac yung kalsada.

Gustong-gusto namin yung bahay. Pero ang tanong, gusto ba kami nung may ari. Huli na nang ma-realize naming na bad idea na kasama yung mga bata. The moment we got there, nakupo, naglilikot na sila. Normally, tameme itong si Shannen kapag di nya kilala yung kaharap. Aba kagabi, hyper si kulasa. Nasobrahan siguro sa lolly noong hapon. Ito namang si Vince, nag-indian sit sa sofa. Di daw kasi abot ng paa nya yung sahig. grrrr.....Nakakainis talaga.

I think we made a bad impression before the landlord. They might think that we are not capable of taking care of their dear house. Yun pa man ding mga renovations nila ay katas ng pawis ni mister. Ngayong lingo daw namin malalaman ang desisyon nila. Dinadamihan ko na lang ang dasal para kami ang i-favor.

My gulay

Usapang kusina naman. Lagi kaming may gulay sa fridge. We make it a point to eat lots of veggies so that the kids would grow up liking them. Effective to kay Vince. Kay Shannen, hopeless as she only eats french fries.

Dahil sa GI (genuine Ilocana) ang nanay ko, sanay akong kumain ang ibat-ibang gulay. Kahit ata damo kaya kong lunukin. Dito limitado ako sa variety. Ang mga mainstays sa kusina naming ay kamatis, broccoli, cauliflower, asparagus, cabbage at patatas. Yung ibang gulay ay mga “aliens� sa akin. Open naman ako sa ibang gulay kaya lang di ko alam pano yon kinakain. So if you could give me tips on how to prepare them, that would be great.

Here’s the list.
Rhubarb
Swede
Zuchinni
Beetroot
Courgette
Olive
Parsnip
Yam (parang luya na pula)
Brussel sprouts
Turnip
Silverbeet

Kiwi terminology

Maraming kiwi words ang kakaiba para sa ating mga pinoy. 7 months na ako dito pero madalas pa rin akong nako-confuse. Ito mga examples ng mga terminology nila:

dub.dub.dub = www (as in world wide web)
sellotape = scotch tape
rates = property tax
jandals = sandals
togs = swimming trunks
tap = gripo
bus shelter = waiting shed
bonnet+boot = car hood and trunk
lolly = candy
motorway = expressway
sausage = hotdog
re-imaged pc = re-formatted pc
to let = medyo tunog "toilet" but this actually means "for rent"
roundabout = rotonda
bikkie = biskwit
trolley = grocery cart
scooter = what is trolley to pinoys; two-wheeled toy operated by foot
trainers = running shoes
panelbeater = latero ng mga tsikot
bricklayer (a.k.a. brickie) = kantero
manilla = paper folder (not sure how this is related to our Manila)


Sampol pa lang yan. Pag nahaluan pa yan ng kiwi accent, naku nakakalokang talaga.

First NZ Christmas parties

Christmas party nila Henry kahapon. Ang aga 'no? Ibang klase yung handaan nila, barbaque by the (Long Bay) beach. At ibang klase din ang barbeque nila. Inihaw lang talaga yung beef, lamb at sausages. Wala ng timpla-timpla. I was contemplating on bringing some Knorr Seasoning with us pero sabi ni Henry nakakahiya daw. Mahilig ang mga kiwi na mag-bbq esp. kung ganitong summer (Dec 1 ang official start ng summer pero 10degrees ang temp sa umaga).

Walang mga gimik yung happening nila. Wala man lang silang nakahandang games kahit na para sa mga bagets. Puro kwentuhan lang. Buti pa yung mga pinoy sa katabi naming cottage may dala silang gitara at nagkakantahan.

We left the party early. Christmas party din kasi ng AKLNZPINOYS sa Takapuna. Yoon ang totoong party. May raffle, parlor games at delicious food. Say mo, yung magandang emcee namin ay naka-costume pa ng Snow-white. Ang saya-saya talaga. Pero ang pinakamasaya doon ay si Vince nang manalo ng payong. Noong una kasi nakasimangot dahil talo kami sa Pera o Bayong (di ko kasi alam ang pangalan ng latest bagyo sa Pinas).


Haayyy... ngayon pa lang ay nami-miss ko na ang pasko ng Pinas. Yung may simbang gabi, bibingka, amoy ng castañas, tiangge sa Greenhills, parol at higit sa lahat family reunion. There's no better place like HOME.

J-e-n-n-i-f-e-r

Dito sa NZ, especially sa trabaho, you are called by your first name. Kaya sa opisina I am known by my legal name - Jennifer. Hassle kasi kung sasabihan ko pa lahat na tawagin ako ng Jinkee. Ok lang sana kung Jen or Jenny ang nickname ko, di yon confusing. Sa Pinas ang tumatawag lang sa akin ng Jennifer ay yung mga ka-klase kong di kami close, titser ko or kaya ang nanay kong nagsasalubong ang kilay.

Dahil sa hindi ako sanay, madalas akong namamali. Kahit 5 buwan na akong may second identity ko, bopols pa rin ako minsan. Ilang work-related emails na yung napadala ko na Jinkee ang naita-type ko. Minsan naman mali ang ispeling ng Jennifer. Pati sa pagsagot ng telepono natataranta ako. Pag pinakikilala ko ang sarili ko sa ibang tao, lagi kong ine-evaluate kung si Jinkee o Jennifer ba ang dapat kong iharap. Kung isang taon na at ganito pa rin ako, aba malaking problema yon.

It's officially PR

Dumating na yung passports namin kanina kaya officially Permanent Residents na kami ng New Zealand. Yipeeee!!!! Aside from the Permanet Residence visa, meron din kaming sticker ng Returning Residence visa. This means pwede kaming lumabas at pumasok ng NZ if we want to.

Marami daw benefits na maa-avail sa govt through Work and Income. Merong tulong sa paghahanp ng trabaho, financial assitance, Community Service Card (discount sa healthcare), daycare allowance, etc. I haven't had the time to learn more about this. Promise, this week babasahin ko yon. Kung qualified kami, aba, malaking tulong yon sa budget namin.

The Councillors have spoken

Boto ang Auckland Regional Council sa Mt. Eden. We knew it will turn out that way. So far, isa pa lang sa mga nakausap ko ang pabor sa Waterfront. Yung isang ka-opisina ko na magma-migrate sa Australia next month. Lahat ng tao dito ay worried sa impact ng stadium sa tax. Ngayong taon kasi, nagdoble daw ng rates nila. Gano pa kaya kung gagastos ng malaki ang govt sa construction ng stadium.

Nakakatuwa ang consultation system dito. Lahat ng desisyon na makaka-apekto sa tao ay dumadaan sa hearing. Kung sa Pinas yan, malamang papaboran ng mga decision-makers yung option na makakapag-kikbak sila. Di bale ng mamulubi ang mga taxpayers sa pagbabayad. Naku, sana naman tapos na yung ganong kalakaran para naman masulit ang bawat sentimong binabayad ni Juan dela Cruz.

Waterfront or Mt. Eden?

Exciting ngayong araw na to sa opisina. Malalaman ngayon kung kung saan ilalagay ang stadium na gagamitin sa 2011 Rugby World Cup. Dito sa ibaba ng bldg namin ginagawa yon kaya lahat ay nakatutok sa proceedings. Kasalukuyang nabobotohan ang mga inampalan.

Walang existing facility dito sa NZ na kayang i-accomodate ang forecasted na 60,000 people for a big sports event like the world cup. It's either we build a new stadium in the waterfront or renovate Mt. Eden Stadium. Big issue ito sa mga kiwis esp. sa mga Aucklanders. Malaki impact kasi yung stadium sa budget ng govt, tax, business at environment.

Here's my personal thoughts. I don't want it in the waterfront. Dinadaanan ko araw-araw ang marina kaya tingin ko lalala ang traffic conditions dito sa CDB kung itatayo ang stadium sa waterfront. And how about the marine life there? Kawawa naman ang mga isda, shells, seaweeds, etc. doon di ba. And most of all, malaki gagastusin ng govt don ($500M) which means we will pay more tax. Oh no, please.

Malalaman ang results in the next hour. Whatever it is, sana makakabuti yon para sa buong population ng Auckland.

Dethrowned

"Toxic" kami sa opisina ngayon kaya ngayon lang ako nakapag-post ulit. Anyway, nabawasan ako ng isang load kaya maisisingit ko ulit ang blogging.

Na-dethrown ako sa pagiging trainor. Hindi naman ito dahil sa inireklamo ako na walang natututunan sa akin. I think I did fine after my first week of training. Temporary lang kasi talaga ang pagiging trainor ko. Now that we have a professional trainor, I can concentrate more on my blogging este work pala.

Magandang experience din sa akin yung nagtuturo dahil na-improve ang communication skills ko at dumami ang kilala ko dito sa org. Mami-miss ko ba yung task na yon? Naaahh.... tama na yung one month na exposure ko don. Gusto ko namang makapag-blog ako paminsan-minsan.

Kakaba-kaba

Sa second wave ng employment ko dito sa opisina, binigyan ako ng bagong kontrata. As in bago talaga kasi may mga nadagdag sa dati ko nang ginagawa. Kahit alam kong duduguin ako don, tinanggap ko na rin ng walang reklamo.

There’s a new module in our ERP (software) that is being implemented and I am part of it. Hindi lang support ang participation ko kundi ang pinakatatakutan kong TRAINING. Susmiyo, nakasama pa ako sa mga trainors. Di naman bago sa akin ito because I’ve done a lot of this when I was still in Manila (but it took me a while before I overcame my stage freight). Pero iba dito. Ang audience mo ay mga spokening-dollars. May times na di ko sila ma-gets. I’m sure may mga sinasabi din akong di nila maintindihan (I still say “deyta� instead of data). Sometimes I want to make the discussion more fun but I worry that it may not sound nice to them, magmu-mukha lang akong eng-eng.

Madalas pinapanalangin kong mag-absent yung mga attendees para para konti lang ang kaharap ko. Sa unang sabak ko nga eh feeling ko nilalagnat ako. Talagang abot-abot ang nerbyos ko kahit na kabisado ko na yung sasabihin ko.

One nice trait of the kiwis is being appreciative and they are vocal about it. Lagi silang nagpapasalamat pagkatapos ng training. Hindi ko alam kung totoo nga yon o they just want to be nice to me. Konting tiis na lang. Malapit na naming ma-cover yung buong organization. Sana naman walang magre-report sa boss ko na wala silang maintindihan sa akin.

Wild Wind

Yesterday was horrible. Glass walls ang paligid ng building namain kaya talaga nga namang feel na feel ko yung tindi ng hagupit ng hangin. The stongest was about 150km per hour, enough to make the Sky Tower sway, cancel ferry trips and chop off trees. Akala ko mabubura na ang Auckland (of course that's an exaggeration). Yung isang opismeyt ko nag-bus na lang pauwi kasi natakot syang tangayin yung kotse nya sa Harbour Bridge (she drives a small car).

Normal ang malakas na hangin dito. Nagtataka lang ako at di sila nagde-declare ng storm or typhoon, di daw uso yon. Kung sa pinas to, pinauwi na lahat ng estudyante at govt employees (as if sila lang ang apektado, huhuhu). Anyway, it's a fact of life here in Auckland. Naku, pano pa kaya ang Wellington? They wouldn't call it Windy Welly for nothing. mahihirapan ang powers ko don.

Congratulations Ate Tei!

Gleng-gleng talaga ni Gilliane Roselle a.k.a Tei (anak ni Janjing, Henry's kuya). She did not just passed the CPA board exam, she actually topped it! Out of thousands of student who took the test, she got the highest score (mahahalikan ko talaga tong batang 'to).

We are really proud of Tei. Not only that she is bright, but she's also mabait, sweet and, of course, pretty. Kudos to Ate Gayie and Janjing for being very supportive parents.

Umpisa pa lang yang. There are more "tests" in your life that you'll ace. Go girl!

Send in the dancing banana!!!

Kaka-post ko pa lang nung last blog ko, eto na naman ako. Di ko na kasi mahintay ang bukas para ibalita na PR approved na kami. Kaka-txt lang ni Henry. May sulat daw galing sa aming pinagkakapitagan VO. Pinasa-submit na daw yung passports namin.

Have a great weekend! We'll surely have a grand one.

The search is over

After almost 3 weeks of unemployment, back to work na ulit ako. No thanks to the 65 job applications and 8 interviews I had. Pinabalik kasi ako sa dati kong trabaho. Sabi nung isang kasama ko, she did an Oscar award-winning act para ma-reinstate ako. Buti na lang nagbait ako sa kanila. he he he...

Hindi ko masasabing sayang yung effort kong mag-apply. Magastos man at minsan frustrating, I really learned a lot from that experience. I didn’t change employer for 10 yrs sa Pinas kaya nangangapa ako sa pag-a-apply. Noong una, talagang nanlalamig yung mga kamay ko habang nakasalang ako sa interview. But after a couple of interviews, I became more confident (although minsan nabubulol pa din ako). Practice makes perfect, ika nga.

One important thing I realised while applying is that you can’t just apply for a role which you think you can do. You should have the required skills and experience before you can claim that you are actually capable of doing it. At dapat nakikita ng recruiter/employer yan sa covering letter at CV mo. Kaya nga ang dami kong versions ng letter at CV. May pang business analyst, helpdesk, admin, contact center and kung anu-ano pang roles. Problema lang don, minsan mahirap tandaan kung anong version ang pinadala mo.

Ilang beses din akong na-reject dahil sa wala akong Permanent Residency. May isang potential job na talagang shoot yung skills at experience ko tapos malapit lang sa amin. Tuwang tuwa ako nung tinawagan ako for an interview. Nang tanungin ako sa residency status ko, biglang nalungkot yung kausap ko. PR or citizen daw kasi ang kailangan nila.

Kahit anong trabaho ok lang sa akin. Ang mahalaga, interesting yung ginagawa ko, may potential growth at syempre may pandagdag gastos kami. In due time, makukuha ko rin yung trabaho na talagang gusto ko.

Baby snapper

Wag magbibilang ng manok hanggat di pa napipisa ang itlog.

Bigo si Henry sa fishing trip nya noong Sabado. Kaya pasencya na sa mga napangakuan ko ng isda. Isang “maliit� lang na snapper ang inuwi nya. 4 daw ang sana yon pero isa lang ang lumagpas sa minimum legal size. Masyadong mahangin kaya di nakalayo ang bangka nila.

Sayang yung binili nyang pain (pusit at pilchard), di nasulit. Sabi ko nga, ako na lang sana ang kumain nung pusit. Peborit ko pa naman yon, lalo na kung inihaw. Yummm…

Siguradong babalik sa laot si Henry sa susunod na mga weekends. Tatawagan ko na lang kayo kung “success� ang lakad nya.

Snapper Rocks

Magandang klaseng isda ang snapper. Firm ang laman at masarap ang lasa. Medyo dear din ang presyo. Ang fillet ay $31.25/kg. Ang whole fish naman ay $13/kg. Siguro magmumura pa ito sa mga susunod na linggo kasi marami ng nahuhuli ngayon.

Ilang araw din namin inulam yung snapper na huli ni Henry. Para di magsawa, iba-ibang luto ang ginawa ko - prito, sarciado at pangat (my peborit). Meron pang isang buong isda na nasa freezer, pinag-iisipan ko pa kung anong luto ang gagawin ko. Any suggestion is welcome.

Nga pala, magfi-fishing ulit si Henry bukas. Pehadong maraming isda na namang huli yon. Kaya kung gusto nyo ng snapper (yung di pa linis ha), daan lang kayo sa bahay. Ito ang mobile # ko 021 1744990.

Gone fishing

One of NZ's selling point to Henry is it's outdoor activities. Ito kasing asawa ko ay talaga namang mahilig mag-hunting at fishing. This is something he learned from his father.

Last weekend, isang pangarap ang natupad. Kasama yung 2 kiwing ka-trabaho nya, pumunta sila sa laot ng Browns Bay para mag-fishing (nakapag-fishing na sya dati pero sa wharf lang). Si Russell ay isang true-blooded kiwi: DIY guy, may sariling bangka at mahilig maglaro sa tubig. Si Chris naman ay kabaliktaran. Di marunong lumangoy at walang skills sa fishing. Si Henry, although kumpleto sa gamit, isda lang sa fishpond ng Malabon ang kaya nitong hulihin. Put then 3 of them together and you'll have a grand time.

Sa loob ng halos 2 oras, pitong malalaking snappers ang nahuli ni Henry. Ang pinakamalaki ay 46cm ang haba. Yung iba maliit lang ng konti. Mas madami pa daw sana yon kaya lang isinoli nila yung maliliit. Pag walang 27cm, dapat ibalik sa tubig. Si beteranong Russell ay halos ganon din ang huli. Itong si Chris ay kabo. Di kasi counted yung baby shark (as in great white) na nahuli nya. Pano ba naman, all the while di pala nakalubog sa tubig yung pain nya. It was barely touching the water (kaya shark ang nahuli).

Simula lang yon ng love story ni Henry at ng Auckland coast. Siguradong maraming weekends syang mawawala sa bahay para maging isang mangingisda. Well, I'm not complaining. Basta ba pag-uwi nya, hindi ako ang maglilinis ng mga isda :)