Shannen's first day at daycare

Maagang nagsimula ang araw namin kanina. Alas 5:30am ako gumising para ihanda lahat ng gagamitin ni Shannen sa daycare. Si Shannen naman 6:30 ko pinabangon. Normally, 8:30 ang wakeup time nya. Di naman ako nahirapan kasi excited sya sa first day nya.

Pagdating namin sa daycare, may 5 bata na kaming dinatnan. Nag-aagahan sila ng toast. Maganang kumakain yung mga bata, nakakainggit. Pinakain ko ng baon naming chocolate chips si Shannen (kaya medyo matambok ang pisngi nya sa picture). Kumain lang ng 2, tapos ayaw na. Sana eventually ma-encourage syang kumain ng mas madami sa daycare.

Bawal ang may nakakahawang sakit sa daycare, yung ang nakalagay sa house rules nila. This is conforting to know. Pero 2 bata ang nadinig kong uubo-ubo. Apparently, di masyadong pinapansin ang ubo dito kaya pwedeng papasukin ang bata. Hay naku, wag naman sanang mahawa si kulasa.

Since settling period pa lang ito ni Shannen sa daycare, half-day lang muna ang pasok nya. By noon, lumabas si Henry sa trabaho para iuwi si sya sa bahay. Next week, fulltime na sya doon.

O sya, matutulog na kami. Maaga pa ulit kaming babangon bukas. good night

Dog attack

Isa na namang bata ang inatake ng aso dito sa NZ. Poor girl underwent hours of surgery, 290 stitches on her face and a plate on her broekn jaw. Ang masaklap nyan, she's merely 2yrs old (mas maliit pa kay Shannen).

Naalala ko tuloy yung experience ni mommy at Shannen sa aso. Naglalakad papuntang school silang dalawa. Di naman kalayuan yung creche, mga 400meters lang mula sa amin. May nakita si Shannen na hubcap ng kotse na nasa gilid ng kalsada. Tinapakan yon ni Shannen, walang anu-anoy sinugod sila ng malaking aso na galing sa tapat na bahay. Walang tigil yung aso sa kakakahol sa kanila. Boses pa lang nakakatakot na. Tapos kinagat nung aso yung folder na dala-dala ni mommy. Niyakap ni mommy si Shannen habang sumisigaw sya ng tulong. Sarado yung bahay, mukhang yung aso lang ang occupant nung oras na yon. Naisip mommy yung hubcap. Tinulak nya yon palayo sa kanila. Dun pa lang tumahimik yung aso. Laruan pala nya yon at na-agitate sya nung paglaruan ito ni kulasa.

May bad experience din ako sa aso nung maliit pa ako kaya takot ako sa aso. Kaya pag may nababasa at naririnig akong dog attacks, talaga nga namang kinikilabutan ako (para akong si Helen Clark). Ito namang mga dog owners, sana maging mas responsable sila. They must ensure all times that their dogs wont harm any innocent people (ok lang kung magnanakaw). Kung mahirap yon para sa kanila, eh di wag na lang silang mag-alaga o kaya yung maliliit at mababait na breed na lang ang alagaan nila. I really hope wala ng dog attacks mula ngayon, sa bata man o matanda.

$1.50 carseat

Kakailanganin namin ng 2 carseats pagnag-daycare na si Shannen. May isa na kaming carseat pero kailangan pa namin ng isa. Ako kasi ang maghahatid sa kanya sa umaga, si Henry naman ang susundo sa hapon.

2 linggo din akong nagbantay sa Trademe para maghanap ng second-hand carseat. Nagbunga din ang pagtya-tiyaga ko kahapon. Nanalo ako ng carseat for $1.50 (nasa $120 ang bago). Kahit na sa Greenlane pa namin kinuha yung item, sobrang good deal pa din yon.

First language?

Sinagutan ko kagabi yung application form sa daycare. Nang dumating ako sa section na Child's First Language, napaisip ako. Ano nga ba ang ilalagay ko don? English na ang salita ni Shannen 75% of the time. Mula ng mag-kindy, nagsimula ng dumami ang english vocabulary nya. Kausapin man namin sya ng tagalog, english ang isasagot.

Nauwi ako sa paglalagay na "English/Filipino" ang first language ni Shannen. It's inevitable that english will be our kids first language as this is what they deal with most of the time. Gayun pa man, tagalog (or filipino) pa rin ang gagamitin namin sa loob ng bahay.

"walang ganyan sa States"

Ito ang latest balita sa akin ng Ate ko:

- Nagpapasikat ang Mt. Bulusan in Sorsogon (Bicol), trowing ashes
-2 days ago may buhawi sa Baliuag sweeping almost 100 houses, cutting electric lines & century old trees, pero sa bukid naman hindi sa bayan.
- Yesterday umulan ng yelo (hale) sa Baguio
- Kagabi naman lumindol sa Panggasinan (intensity 4) and Baguio (intensity 2).
- Water in Angat and Magat Dams are both in critical levels kaya madalas walang kuryente sa M Mla, nag re-rain-seeding na nga palagi pero hindi tumutuloy ulan.....

Ano pa kaya ang susunod? Naku, sana naman wala na at matapos ng lahat yan. Kawawa naman ang mga kababayan natin sa beloved PI.

Trip to the daycare

May appointment ako kaninang 7am sa isang daycare na malapit sa amin. Tinignan ko yung facilities nila at kung pano sila maghandle ng mga bata. So far, I like what I saw. Malinis yung lugar at mukhang mababait ang mga staff nila.

Plano naming ipasok si Shannen sa daycare by mid-August. Uuwi na kasi ang mommy ko kaya wala ng makakasama si Shannen sa bahay. Sa Nov pa sana pero marami na syang kailangang asikasuhin sa Pinas.

Ang una naming option na tinignan ay ipaalaga si kulasa sa pinoy. Akala kasi namin eh sobrang mahal ang daycare. Hindi naman pala totoo. Meron kasing free 20hrs/week na binibigay ang govt kaya $130pw na lang ang ibabayad namin (kasama na ang pagkain).

The daycare idea is not really bad. Ang mga bata ay may socialization with other kids at madami silang acitivies. Meron din silang nap time sa hapon at pinapakain sila ng healthy food (hopefully this will work for my picky eater). Ang problema lang eh nagkakahawahan ng sakit ang mga bata. Di yon maiwasan kahit na nagdi-disinfect sila ng gamit at banned ang mga batang may sakit. Ang uso daw ngayon ay cold, flu, conjunctivitis at chicken pox.

By end of next week ay magta-trial kami. Dadalhin ko si Shannen doon for a couple of hrs a day. If that turns out fine, she'll be on her own. Ihahatid ko sya doon ng 7am, susunduin naman sya ni Henry ng 3pm. This works for a lot of families so sana mag-work din sa amin ang ganitong setup (*fingers-crossed*).

Another foggy morning

This photos was taken at 9am this morning

Ito naman 30 minutes later.

Ganito ang nangyayari kapag walang hangin. Nata-trap ang water vapour sa ere kaya kahit may araw na, maputi pa din ang paligid. Buti na lang at walang pasok. Kung hindi, mahihirapan akong magmaneho. Feeling ko kasi nasasakal ako pag makapal ang fog. Teka nga, ano ba ang fog sa tagalog?

Filipino Sunday

Pinoy na pinoy kami nung Linggo. Sinimulan namin ng misa sa Good Shepherd Church sa Balmoral. Si Fr. Ruben ang pari, isang pinoy (parang ilocano accent pa nga sabi ng mommy ko). Tumayo ang balahibo ko nang kantahin ang Ama Namin. Feel-na-feel ko talaga kasi matagal ko ng di yon nadidig.

Sa parking lot ng simbahan may nagtitinda ng sari-saring pinoy deli (para talaga kaming nag-time travel sa Concepcion Church sa Malabon). Bumili ako ng puto at Chippy. Nagpabili si Vince ng 2pcs banana-Q (4 pa nga sana kaso sold out na). Si mommy naman bumili ng dinuguan at laing ($5 each). Zesto Mango naman para kay Shannen ("bestest" juice daw sabi nya). Next time, magdadala kami ng kanin para dun na kami kakain ng lunch.

Pagkakapos non dumeretso kami sa meet ng Aklnzpinoys sa St. Mary's Hall, Ellerslie. Nagmamadali ako kasi tatao ako sa registration together with Carlo at his pretty wife Rhodora. Mga 1:45pm kami dumating. Abay ang dami ng tao pagdating namin. 12:30pm pala ang start. Sa tantsya ko, nasa 130 - 150 ang attendees. Nasa 25 ang newbies. Kasama na dito si BIL. Meron din akong nakilala na klassmeyt ni HO (younger brother ko) nung elementary at college (ME sa Mapua). Small world di ba.

Maraming salamat kay Jun D (for all the efforts esp. in bringing Hon. Pansy Wong to the meet), KU and Jean (yummy talaga yung mamon), Rhodora and Carlo (tenks sa pix and laptop), Beah, Ervin, Carina (reyna ng stage), John, sa lahat ng tumulong, at sa nagdala ng potato salad.

How's your communication skills?

Very good. Yan ang nakalagay sa CV ko pag nagpapadala ako ng application. Bat nga ba hindi, marunong akong bumasa, umintindi at magsalita ng inglis (mataas pa nga ang IELTS points ko). Pero nang mag-simula akong magtrabaho dito sa NZ, na-realize ko na kulang pala ang communication skills ko.

Communication is not only about talking and understanding the language. May iba pang elements sa equation gaya ng ....

Accent. Kiwis pronounce some things differently. They turn e into long e. Gaya ng "you're my beast friend". Don't get provoked immediately when you hear this. Kung nakangiti yung tao nang sabihin yon, ibig sabihin eh best buddies kayo. But if it was delivered with a straight face, tingin ka sa salamin kung me problema ka nga :D

Jargons - Iba ang istayl dito. Maraming wala sa mga american tv programs at movies na napapanood natin sa Pinas. Gaya ng "the torch is flat". Aakalain mo ba na ang ibig sabihin non eh wala ng batterya yung flashlight?

Body language. May kasama akong indian na very fluent mag-english pero nako-confuse ako minsan sa gusto nyang sabihin. "Yes" ang sinasabi nya pero yung ulo nya eh pailing-iling. Ganun pala talaga sila mag-signify ng conformance.

Expression of thoughts. Para sa akin yan ang pinaka-importanteng ingredient sa communication. Di baleng inglis karabao, basta nakakapagbigay ka ng opinion. Yan ang area na dapat kong punan. Hindi kasi ako spontaneous. Madalas delayed reaction. Ine-evaluate ko pa kasing maige kung tama ba ang grammar at context ng sasabihin ko, at kung ano ang magiging reaction ng mga kausap ko. O bi ba, ang haba ng processo bago ko ma-express ang opinion ko. By then, iba na yung topic, ngek. Mabuti pa yung mga chinese eh kahit mali-mali ang inglis, aba sige lang basta nasasabi yung gusto nila.

Paki explain

Ok, ok. Hindi pa ako nagpapa-redo ng aking hairdo. Despite several attempts, laging nau-unsyame ang plano ko. Noong una di pa ako maka-decide kung alin talaga ang hairstyle na bagay sa hair texture at lifestyle ko. Pero ngayon alam ko na. I want it straight and layered, and length should be just below my shoulders. Settled na yon. Ang problema na lang eh yung appintment sa hairdresser.

Matagal-tagal din ang magpa-rebond. Sabi ni Jhoy, isang parlorista sa Malolos pero panadera dito sa NZ, mag-allot daw ako ng 6hrs para don (well, you really can't rush beauty, he he he). Since naging busy kami this past month, naging least sa priority ko ang aking beautification project.

Kung kelan ito mangyayari, di ko pa masabi. Kung wala ng mga issues sa bahay, pwede na akong magpaka-kikay. Buti na langat meron pa akong natitirang konting ganda :D

A very tiring week

Habang binabagyo ang Aukland last week, ang loob ng bahay namin ay may bagyo ding sinasagupa. Nag-stomach flu si Shannen for almost 4 days. Sinabayan pa ito ng ubo. The poor little girl was so cuddly during those days kaya di ako nakapasok sa trabaho.

Shannen is now better but not yet 100%. Once a day na lang ang trip nya sa toilet pero ayaw pa ring kumain at uminom ng milk. I hope she gets back to her old self very soon.



Wawa naman si Kulasa, ang laki ng hahabuling timbang. Ito yung itsura nya ngayon. Ok, hindi masyadong halatang nangayayat sya pero totoo yon... promise. May sakit pa yan ha. Imagine nyo na lang kung wala.

Sky City pix

Namasyal kami sa CBD nila ILs (in-laws) and mum last Sunday. Here are some picture taken when we were in Sky City

Offertory

Sunday is church day for us. Sa St. Joseph, Takapuna kami laging pumupunta. Katabi ito ng school ni Vince. Kanina, pagkatapos ng homily, may isang matandang lalaki ang lumapit sa akin at sinabing "would you like to take the offertory?". Ha, ano daw? Mga 10:30am na non pero mukhang tulog pa ang mga braincells ko. Ang unang dating sa akin, may ino-offer syang upuan (nakatayo kasi kami sa likod). Eh di nag- "yup, sure" ako. Na-gets ko na lang ang ibig nyang sabihin nang may inabot syang 2 bowls ng hostia. Sus, pinag-a-alay nya pala kami sa offertory.

Kinuha ko yung 2 bowls - isa para sa akin, yung isa binigay ko kay Vince. Magsisimula nang maglakad ng ma-realize ko na di pala ako naka-lipistik. Yung buhok ko di ko man lang na-check kung tikwas-tikwas. Anyway, wala na akong magagawa kundi siguraduhing safe yung mga hostia pag-abot namin sa pari. Wala naman naging problema kahit na si Shannen ay gustong umextra.

I've learned my lesson. Laging sinasabi ng mommy ko na dapat "the best" ka pag magsisimba. I shouldn't have ignored her. At sa susunod, sa gilid na kami pupwesto :)

Henry the babysitter

Henry as a babysitter? Why not.

Ipinasyal ko si mum, BIL and SIL nung Sunday. Naiwan si Henry at mga bata sa bahay. Nang hapon na, may dumating na isang kababayan nya sa Malabon. Syempre kwentuhan muna nung una. Makarami na sila ng usapan nang magtanungan tungkol sa pamilya. Sinabi ni Henry na 2 ang anak nya, sabay turo kay Shannen at Vince. Nagulat itong si kababayan. Akala kasi nya nagbe-babysit si Henry ng anak ng Kiwi. Ha ha ha, napeyk sila ni Shannen.

BIL and SIL

Gaya ng sabi ko dati, gusto naming makasama dito sa NZ ang mga kamag-anak namin. Nagsimula na nga po ito. Kahapon, dumating ang bro-in-law (BIL) and sis-in-law (SIL) ko. They are here on a 3-weeks visit. Ang unang plano ay Sunday sila dadating dito. Kaso, Saturday na dumating yung visitor's visa nila. Masalimuot ang naging kwento ng pagkuha nila ng visa but I wont go into the details anymore. Ang importante, nakarating dito.

Excited si Vince na makita ulit ang kanyang dear uncle. Close kasi sila non. Pagdating galing school, gustong nyang gisingin si BIL. Buti na lang at napigilan ko. Iba naman ang drama ni Shannen. Noong una, parang makahiya na ayaw lumapit at magsalita. Pero nang tumagal-tagal, lumabas na rin ang kakulitan ni kulasa.

I'll take them to SkyCity on Sunday. Isasama ko na rin sa pasyalan ang aking mum (that's how they spell it here). Aside from that, we'll show them the CBD, countryside, malls, parks and beaches. Sana magustuhan din nila ang NZ. It's more than just sheeps and cows. It's a beautiful country and has a lot of interesting things to offer.

Have a seat

May nakakatuwang eksena kanina sa bus. Dahil rush hour, punuan na yung bus. Maswerte ako at nakuha ko yung huling bakanteng upuan. Kaya yung mga sumunod sa akin ay nakatayo na (mga 8 siguro sila).

Bago umandar yung bus, may isang bagitong koreano (I can easily tell by his hairstyle) na tumayo para ibigay sa isang babae ang kanyang upuan. Tumanggi nung una si babae pero tinanggap din at nagpasalamat noong huli. The lady was in her mid-30s so di mo sasabihing type sya ni koring. Di rin sila nag-usap pagkatapos non kaya malamang di sila magkakilala. Ang tingin ko, nakinig nang maige sa good manners na turo ng nanay nya itong si bagets.

Kahit nasa ibang bansa man, huwag din sanang kakalimutan ng mga pinoy ang ganitong ugali. Oo ngat di sanay ang mga kiwi sa ganong siste, pero wala namang masama kung ipagpapatuloy nating ang nakasanayan. Kiwis are generally kind and lovely so baka mausohan din sila non.

Pwede nang mag-asawa

My mom is very talented and skillful. Magaling syang educator lalo na sa pre-schools. She plays the piano, marunong mag-drawing (she's done some murals), marunong manahi, minsan puninturahan nya yung bubong at gate namin, etc. Mahaba pa ang listahan ng kayang gawin ng nanay ko but unfortunately hindi kasama doon ang pagluluto. Pagdating sa kusina, she's still learning. Wala akong matandaang special ulam na niluluto ng nanay ko (hindi counted ang special prito at special ginisa). Minsan magsasaing na lang sa rice cooker sumasablay pa. Buti na lang kahit ano kinakain namin. Ang biruan nga namin sa bahay dati, pano sya nakapag-asawa ng di sya marunong magluto. Her defense, my lola did not allow her (and her sister) to work in the kitchen. Baka makasunog, may mabasag, mali ang ilagay, etc. Ayun naman pala.

Nitong mga nakaraang linggo, nagugulat ako sa mga pangyayari. Aba, laging special ang ulam namin courtesy of my mom. Yummy na yung ulam, maganda pa ang presentation. Kagabi chowmein ang ulam namin, pwedeng pagkamalang binili sa takeaway. Kanina burger steak ang hapunan, pati si Vince at Shannen ginanahang kumain. At hindi don natatapos yon, lagi syang naglalagay ng lovely flowers sa kitchen. I therefore concluded na pwede na syang mag-asawa :D

Cultural Diversity Part 2 - Maori

Note: The purpose of the series of seminars is to know the different cultures of people in NZ so that staff would have an understating of the protocols when engaging with them. Whatever is written here is based on my understanding of what the resource person shared with us.

Nang matapos ang 1.5hrs seminar (half hour more than scheduled), napag-alaman kong maraming ways pala para masaling mo ang mga Maoris. Kaya dapat mag-research ka muna bago ka humarap sa kanila. Nandyan yung dapat tama ang pagpo-pronounce ng maori terms. Wag kang uupo sa ibabaw ng mesa. May ibang Maoris na hindi type na nakikitang nagha-Haka o may maori tattoo ang mga hindi nila kalahi (although sa iba ok lang).

Treaty of Waitangi. It was signed by a Crown representative and Maori chiefs from the North Island. This treaty plays a big part in the past, present and future of this country. However, balot ito ng maraming kontrabersiya kaya hanggang ngayon iba-iba ang pananaw ng mga Tao tungkol dito. Andyan yung iba daw ang English version sa Maori version. Merong nagsasabi na di ito applicable sa kanila kasi hindi kasali ang chief nila sa pirmahan. May iba namang kinikilala ang Treaty as agreement para payagang tumira sa NZ ang mga non-maoris.

Di gaya ng mga aborigines ng Australia, Indians ng Tate at Aetas ng Pinas, mas may recognition ang mga Maoris dito sa as first settlers ng NZ. Tingin ko, this is attributed to the fact that NZ has been colonized much later than the other countries. Mas marami ng alam ang dalawang partidos (maoris and the Crown) tungkol sa pananakop.

Isang taon na kami dito pero wala pa akong nami-meet na Maori. Buti na lang yon kasi hindi prior to the seminar, clueless ako kung ano ang cultura at mga tradisyon nila. Actually hanggang ngayon hindi pa din ako confident na makakaharap ako sa kanila ng hindi ako sumasablay sa protocols. And if that moment comes, I think the best way for me to do is to show them respect which every person deserves, regardless of color, culture or ethnicity.

Garden na sossy

Namasyal kami sa Auckland Botanic Gardens nung Monday. Kinagabihan, pinadalhan ko ng ilang pictures si Queenie (my younger sister). Kinabukasan sumagot ang lola. Para lang daw kaming nasa Tabang (bilihan ng halaman sa Guiguinto, Bulacan). Nag-email ako ulit. Sabi ko, sossy ang Botanic Gardens, ang mga hardinero don eh mga degree holders. At walang panama ang mga halaman sa Tabang sa lupit ng pangalan ng halaman na 'to....

Top of the world

Ang gleng-gleng ng college classmate ko - si Regie Pablo. He reached the summit of Mt. Everest on 17 May 2007. You can read about it in The Phil. Daily Inquirer.

Nakakabilib ang determination nya. He put aside everything (even his job) to accomplish every mountaineer's dream. He's so slim nung nasa Mapua kami. Hindi ko aakalaing kakarerin nya ang pamumundok.

Well done Regie.