Nang dumanak ang dugo

Kahapon dumanak ng dugo dito sa Auckland. 25 tao ang kasama pero 18 lang talaga sangkot, at isa ako doon. Sobra ang nerbyos ko nung una, first time ko kasing ma-involved sa ganon.

Oooppppsss, walang ano mang violence na nangyari. Lahat ng dugong lumabas ay para sa good cause. Nagkaron ng community service yung grupo namin at blood donation ang napili naming activity. Sa Pilipinas, taon-taon nang ginagawa yon pero di ako qualified dahil sa anemia ko so absent ako lagi sa service.

Bago pumunta sa bloodbank, kumain muna ako ng double cheeseburger sa Burger King. Bawal daw ang gutom eh. Uminom na din ako ng maraming tubig para sigurado. Sa NZ Blood, tinignan yung iron level ng dugo ko. Yehey, naka 135 ako (130 - 170 ang normal). Mga 5 minutes lang tumagal yung extraction. Ang matagal ay yung pahinga, mga 30minutes. First time eh, takot akong mahilo. But it turned out ok. Wala naman akong naramdamang kakaiba.

Ilang beses na din akong recipient ng dugo dahil sa surgery. It's my turn this time to give. Next year magdo-donate ako ulit.

.

Flat

I'm so flat @ work these past 3 weeks. Most of the time I work 10hrs/day. At kahit wala na ako sa opis, di maiwasang trabaho pa din ang iniisip ko. Kasi naman may major project kaming ginagawa. Walang dinagdag na tao kaya nadagdagan lang load namin. Yung isa naming kasama nag-resign. Tapos yung isa naman biglang na-operahan. haaaaayyyyy.....

I never had this much work before (not even in Manila). Hindi ko ine-expect na i'll be in this situation kasi ang alam ko ay relaxed ang lifestyle dito sa NZ. Sabi nga eh may work-life balance dito. People here don't normally work more than 40hrs a week. Nasa exception list ako ngayon. Oh well temporary lang naman to. I'm sure this will eventually go back to normal. Yung mga sobra kong oras ay babawiin ko na lang. Day (or time) in liueu ang tawag nila. Sa amin kasi walang OT pay kaya yung sobrang pasok ay pwedeng i-absent.

aba, umaga na pala. Ilang oras na lang trabaho ulit. isa ulit haaaaayyyyy.......

Si Mang Boy

Si Mang Boy ang ilokanong may-ari/driver na school service dito sa area namin. Para sa amin, hulog sya ng langit.

Opening ng klase dito sa NZ last week. Yung iba nag-start ng Monday. Sila Vince sa St. Joseph, Thursday. Problema naming ang maghahatid sa kanya sa school kasi nagpunta na sa Melbourne yung kaibigan naming sinasabayan nya dati.

Ang una naming option ay i-train si Vince na sumakay ng school bus. Para din yong regular bus kaya lang panay estudyante lang ang sakay. Sa bus stops lang nagsasakay at baba. Medyo kabado ako dahil 8yrs old pa lang si Vince (although maraming bata na kasing edad nya ang nagbu-bus din).

Tuesday night, tumawag sa akin yung kapitbahay naming pinoy. Solved na daw ang problema namin (wala ding maghahatid sa anak nya). Tinawagan daw sya ni Mang Boy at may slots pa para sa mga bata. 7:15am sya sumusundo. Ok lang pag-summer pero mahirap yon pag winter. May second trip sana (o di ba pang nasa pinas talaga), pero para lang yon sa areas na malapit sa schools.

Gusto pa din naming matuto si Vince na mag-bus. Di naman delikado dito kaya ok lang. Uunti-untiin namin ang pag-e-expose sa kanya sa public transpo. Siguro in a few months pwede na syang isabak.

Nurse2NZ

Tumawag sa akin ang sister-dear ko last Sunday. She relayed to me the news that I've been expecting for a long time. Nakapasa na sya sa IELTS. Magaling namang umingles si Ate X pero mataas lang talaga ang IELTS score na kailangan nya. Isang kasi syang dakilang nars. Requirement sa nursing registration ang makakuha ng 7.0 in all bands sa academic module.

After that call, nataranta na ako. Di ko na alam kung ano ang next step namin. Noong early 2006 pa kasi sya nag-start mag-prepare ng mga requirements. Nakalimutan ko na kung ano ang proseso.

Buti na lang naalala ko yung blog na Nurse2NZ. Isa itong blog tungkol sa pinoy nurses going to NZ. It gives you all steps in going about the application. Very detailed yung guide na nakalagay don. Napaka-informative talaga.

Kaya kung may kilala kayong nurse na nagbabalak pumunta dito, paki pasyalan na lang kung kapitbahay kong blog - nurse2nz.

beep..... bang......

Isang mahabang beep tapos nasundan ng malakas na bang. Tunog metal to metal collision. Mukhang may action na nagyayari sa di kalayuan. Pag silip ko sa labas ng opisina, yung bagong company vehicle namin ay nabangga sa likod ng isang black car na mukhang bago din. Umarangkada papunta sa malapit na side street yung black car, nagmamadali namang sumunod yung company vehicle namin. Akala ko maghahabulan sila pero pagdating sa may parking lot, pareho silang pumarada.


Halos sabay bumaba ng kotse yung mga involved na drivers. Nagmamadaling pinuntahan ng ka-opisina ko yung driver ng kabila. Eto na yung hinihintay ko. Nang magkalapit na sila, bigla ba namang nag-shake hands. Usap-usap ng konti tapos nagpalitan ng cards. Di ko na hinintay ang mga mga susunod na eksena, mukhang di naman mangyayari yung aksyon na hinihintay ko. So balik na lang ako sa desk ko.




Nakakatuwang isipin na kung sa Pinas yon nangyari, ibang-iba ang eksena. Una, hindi aalis sa kalsada yung nagkabanggaan. Hanggang di sila nagkakaayos, walang alisan sa pwesto kahit na isang milya na yung naabala nilang sasakyan. At pag nagharap na yung 2 partido, malamang na may sisihan at bangyan. Kung minalas-malas, baka may magbubunot pa ng baril. ngiiii...... nakakatakot.

Sana lahat ng magkakaron ng problema sa kalsada ay kaparis ng nakita ko kanina. Mas may mararating ang usapan kung mahinahon ang mga nag-uusap. Kung mag-aaway pa ay baka lalong lumaki ang problema. At the end of the day, kotse lang lang naman yon, material possession na pwedeng ipagawa o palitan.

Auckland Day weekend

We had a long weekend kami. Auckland Day kasi nung Lunes. That means pasyal time na naman.

Together with the some friends, Goat Island ang destination namin. Maganda doon kasi isa itong marine reserve. Protected area yon so no fishing allowed. Meron doong glass-bottom boat para makita mo ang marine life underwater. Apat na beses ngayong taong ito kami nag-attempt pumunta doon pero laging unsyame. Kaya nang banggitin ng kaibigan namin na pupunta sila doon, sama agad kami.

The weather was really, sa loob-loob ko perfect for out outing. Pagdating namin doon marami ng pauwi. Kasi naman pala malabo daw ang tubig dahil malakas daw ang alon. Nag-decide kami na lupiat na lang ng ibang lugar, sa Matheson Beach. Maliit lang pero ang ganda din. Vince and Shannen enjoyed playing in the water.

After beach, di pa din kami nagsawa. Humirit pa kami ng pangatlo - Waiwera. Swimming pools yon na warm ang tubig. Mga 4pm na kami nakarating don. Ok lang kasi summer naman, hanggang 9pm may araw pa. Walang kapaguran yung mga kids, sige pa din sila sa paglalaro. Kaming mga adults, di naman naligo pero kami ang napagod.

Mission accomplished ....almost

Pangalawang linggo ko na ngayong nagta-trabaho mula ng magsimula ang 2008. Ang bilis ng araw pagbakasyon. Malingat ka lang, tapos na. Pero mas masaya ang holiday ngayon kaysa noong unang Pasko namin ito. Noong kasi halos sa bahay lang kami.

Sampu ang nasa things to do list ko for that 2 weeks holiday. The weather was perfect pero nakakapagod din kaya di namin nagawa lahat. May mga long weekends pa naman na dadating so pwedeng ma-accomplish naming lahat yon. Anyway, ito yung aking listahan.

1. picnic in Wenderholm - nakapa-picnic din kami sa beach pero hanggang Long Bay lang
2. go to Auckland Zoo - sa Saturday pa lang kami pupunta
3. fruitpicking - nakapamitas kami ng strawberry, super nakakaaliw
4. go to Auckland Museum - done!
5. play frisbee - we got to play pero sa kapitbahay naming park lang
6. cook paella for Christmas - sabi ni Henry fried rice daw yung niluto ko, hu hu hu
7. bake carrot cake with Shannen - di kinaya ng powers namin ito; we need more practice
8. shopping on Boxing Day - ito ang hindi pwedeng kalimutan :)
9. play badminton - we did it twice; i hope to do it more often para mabawasan ang mantika ko sa katawan
10. update Henry's CV - done; next step is distributing it to employers

Weta what?

Nagdala ako ng payong noong isang araw dahil umaambon. Pagdating ko sa opis, inayos ko yung pagkakatiklop. Aray, may tumusok sa akin na parang karayom. Pagtingin ko, may isang malaking insektong nakaipit sa payong (sa labas ng bahay kasi iniiwan yung payong). Tatapakan ko na sana dahil akala ko ipis kaso pinigilan ako ng ka-opisina ko, bagets na weta daw yon. Yung diri ko napalitan ng excitement. Yun kasi ang largest and heaviest insect in the face of the earth.

Pagkatapos na ilagay sa purple box (cute di ba), inilipat nila yung weta sa isang park na malapit sa amin. Marami kasing pohutukawa trees doon, yun daw ang isa sa paborito nitong kainin. Pero bago yon, nag-pictorial muna ang bago kong friend.

Pinoy lunch and migration to OZ

Bago mag Christmas vacation, nagkaayaan kaming mga pinoy sa trabaho na mag-lunch. 8 kaming pinoy sa bldg. Sa isang Thai resto sa K Road kami kumain. As usual, I ordered Phad Thai. As usual, hindi ko pinalagyan ng chili.

Typical pinoy kwentuhan ang nangyari. Ang topic - Australia. Yan ang lagi kong naririnig na pinag-uusapan. Actually, 2 sa amin ang magmo-move sa Melbourne ngayong first quarter ng 2008. Yung naman tatlo na bagong dating (naka-work visa), interesadong-interesado na alamin ang buhay doon. Feeling nila dapat doon na lang sila nag-trabaho kaysa dito. Ang mahal kasing ng cost of living dito. Galing sila sa middle east kaya di maiwasang maikumpara ang salary at expenses dito at doon. Mas may ipon daw sila dati.

Yung 2 paalis ay mga beterano na dito. They are NZ citizens, got good jobs and their families are here. Hindi nila iniisip ang OZ dati. Pero ngayong masakit na masyado sa bulsa ang bilihin dito esp. ang presyo ng bahay at dahil talagang mas malaki ang Australian market, napagisipan nilang humanap ng trabaho doon. Hindi naman sila nahirapan.

Yung isa namang kasama namin ay tumira na ng Australia. 2 yrs sya sa Brisbane where he took his doctorate studies. Mas gusto sana nya doon pero may limit daw sa age kaya di na sya magku-qualify as resident.

Nasa 100 a day daw ang New Zealanders ang lumilipat sa kapitbahay na Australia. Kaya nga pag may kilala akong nag-iisip na mag-migrate dito sa NZ, pinapayuhan ko munang i-check ang Oz. Baka lilipat din sila eventually. Mabuting sa umpisa pa lang ay malaman na nila ang buhay-buhay doon.

Very attractive talaga ang Australia. Despite the extreme weather (may heat wave nga sa Melbourne noong isang araw), mas marami namang oppurtunities at mas maa-afford ang bahay. Kami, wala sa isip namin yan... ngayon. Pilipinas at NZ lang kasi ang alam kong buhay and we prefer the latter. Kaya malay natin kung saan kami mapapadpad in a few years time.

Kumukutikutitap

25th December, di ko pa din makumbinse si Shannen na Pasko na. Despite the presents and Christmas decors in the house, sabi pa din nya "It's not Christmas yet!". Kasi daw wala snow at Christmas lights sa paligid. Naku, kaya naman pala.

Sa una nyang hinahanap, wala akong magagawa. Eh hindi naman talaga naye-yelo dito sa Auckland (except sa Snow Planet). Isa pa, summer ngayon.

Doon sa lights, ang pinakamalapit na may mga Christmas lights ay nasa 400m ang layo. Marami namang bahay ang may Christmas trees sa loob pero iilan lang yung nagde-decorate sa labas. Kaya ang naisip namin, pasyalan yung mga bahay na kumukutikutitap.

Merong contest yung isang real estate company dito. Hinahanap nila yung pinakamaliwanag na bahay. Kinuha ko yung address ng mga bahay na malapit sa amin. Noong gabi ng 26th, 10 yung pinuntahan namin. From the smile on her face every time she saw a sparkling house, Shannen is now convinced that it's already Christmas.

Merry Christmas!!!

Sa lahat ng mga kamag-anak at kaibigan namin, pati na rin sa mga blog friends ko, Maligayang Pasko :)

Bag holder nga

Ngayon alam ko na kung ano yung thingy na pinadala ng kapatid ko. Malaking palaisipan talaga sa akin yan for a couple of days. Now it's known, bag holder nga. Isinasabit yung bag sa isang dulo, yung flat/round end naman ay nakapatong sa ibabaw ng mesa. Pwede mo 'tong gamitin kung kumakain ka sa isang resto at gusto mong nasa harap mo yung bag mo. O kaya kung wala ka ng mapagpatungan ng bag sa opisina. Hay naku, akala ko talaga nilalagay sya sa buhok. Salamat doon sa nag-comment sa previous post ko.

Things to do

Ito ang plano kong ma-accomplish over the 2 weeks Christmas vacation.

1- picnic in Wenderholm Regional Park (best picnic spot daw sabi ng Metro Mag)
2- go to Auckland Zoo
3- fruitpicking in an orchard in Coatesville
4- go to the museam
5- play frisbee in the beach
6- cook paella for Christmas
7- bake carrot cake with Shannen
8- shopping on Boxing Day
9- play badminton
10- update Henry's CV

Kung hindi sasama ang panahon, magagawa lahat yan. Otherwise, tatamarin kaming gawin yung 1 to 4. Sana may napag-aalayan ng itlog dito.

Shorter trip, longer marriage

Pag may pupuntahan kaming mag-anak, si Henry ang driver at ako naman ang navigator. Magaling akong magbasa ng mapa, ang kaso lang di ako makapagbasa pag nasa moving vehicle. Ang resulta, naiinis ang driver ko. Para daw walang diskusyon, ibili ko daw sya ng GPS navigation device. Sabi ko NO, aba ang mahal ata non. Eh para sa akin eh big boy's toy lang yon.

Noong minsang nakasakay ako sa bus, nakita ko yung ads ng Navman. Ang sabi "shorter trip, longer marriage". Hmmmm.... may katuwiran. I'm sure yung eksena namin sa loob ng sasakyan ay nangyayari din sa ibang mag-asawa. Si mister mainit na ang ulo kay misis dahil hindi sila makapunta sa kanilang destination. Kaya hinayaan ko na si Henry sa gusto nya. Noong isang linggo bumili sya ng Tomtom (ang gara ng pangalan, parang laruan). Happing-happy ang loko, mas reliable na navigator daw yon kesa sa akin (eh ako naman libre, may kasama pang masahe).

Sa totoo lang, ok na ako sa mapa. Hindi ako solve sa idea ng GPS navigator dahil sa presyo nya. Pero sige na para wala ng away. Shorter trip, longer marriage.......

New busway

Kahit na konti lang ang population ng NZ, di pa rin ito ligtas sa rush hour traffic. Nasa 15kms lang ang layo mula bahay hanggang sa trabaho pero inaabot ako ng 50 to 60 minutes sa byahe. Kombinasyon ito ng 5 minutes drive mula bahay hanggang bus station, 30minutes na bus ride, at 10 minutes na lakad papunta sa office. Yung difference ay para sa paghihintay ng bus.

Excited akong pumapasok sa trabaho. First time ko kasing masusbukan yung bagong busway dito sa North Shore. Dati yung shoulder ang ginagamit na bus lane. Ngayon may sarili na silang kalsada. Ang official opening ay sa Feb 2008. Pero noong Saturday binuksan na yung isang lane. Ito yung mula north papunta sa CBD. Yung pabalik ang hindi pa handa.

Inorasan ko yung byahe ng bus. Pag-alis pa lang sa istasyon ay nakatutok na ako sa relo. Wow, in 22 minutes nasa midtown na ako. That's 8 minutes less than normal. Aba, malaking bagay yon. I'm pretty sure maraming mai-ingganyong mag-public transport mula ngayon. When that happens, there will be less cars in the road, less hassle in the traffic and less pollution in the air.

Kids Christmas Party

First time mag-attend ng totoong Christmas party ng mga bata noong Sunday. It's courtesy of my company and was held at Long bay. I was one of Santa's elves so I designed the invites and shopped for presents (oh I loved it!). The hightlight of the party was Santa's distribution of gifts. Sobrang saya ng mga bata. Well the mere sight of Santa was already thrilling. Idagdag pa don na dumating sya on a fire truck. Ngayon pa lang, hinihintay na ni Vince and Shannen ang party next year.

Ano to

Dumating noong isang linggo yung box na padala ng nanay at mga kapatid ko. Ang laman non ay mga regalo nila sa amin para sa pasko. Sa Pilipinas nga naman kasi ang dami naming natatanggap na pamasko, dito iilang piraso lang. Ang sweet nila no (love you all, mwaaah...)

Aside sa mga nakabalot na regalo, sinamahan na din nila yon nga mga anik-anik. Andyan yung dakki pillows, pang-kikay, damit ng mga bata, accessories, etc. Meron isang item doon na hindi ko mawari kung ano. Hindi naman fridge magnet kasi wala namang magnet. Hindi hair clip o earing. Hindi rin bookmark. Di talaga namin ma-figure out kung para saan yon. whachatink? any idea?

Santa Parade 2007

Last Sunday was Santa Parade in AUckland CBD. The kids were really looking forward to this. Masakit man sa pwet yung sumalampak sa sahig for 3hrs, sulit naman.

MamaSay is here

Dumating kahapon si MamaSay (that's how my mom and sisters address my Mother-in-law). Buti na lang nakasabay nya si Aris sa byahe. He took very well care of her. Aris is my sister Queenie's friend and classmate in Letran. The last time I saw him was 16yrs ago. Aba, mahirap yata yon magbyahe ng malayo na may kasama pang 4.5hrs stop sa Sydney.

Muntik na naming di makilala si Mamasay. Pumayat kasi at naging blondie pa yung buhok. Si Shannen naman ayaw lumapit sa Mama. As in sabi sa akin di daw nya kilala. Pero nung iabot sa kanya yung mga pasalubong, close na sila.

Malaking tulong sa amin ang nandito ang mother-in-law ko. Hindi na ako nag-aalala sa mga bata pag wala kami ni Henry bahay. Hindi na din kami nag-iisip sa lagay nya sa Pinas. Welcome to NZ again Mamasay! Hope you'll enjoy your 9 months stay with us.

Writing right

May pumansin sa advertisement ng isang shop dito. Pambihira naman kasi yung sumulat non, mukhang hindi man lang ipinacheck kahit sa isang 10yr old.

Ghastly grammar, hideous spelling and pathetic punctuation. Common yan kahit na english-speaking country na dito. Hindi rin ligtas kahit na mga professionals. Nakita nagsubmit sa akin ng request form kanina. Napansin ko na di lang yung mga boxes ang sinulatan nung employado. Nang tignan kong maige, binilugan pala nya yung mga maling spelling at punctuations. Napilitan tuloy akong i-review ng maige yung form (di ako gumawa non). Ngek, 7 mali pa yung nakita ko. Di naman ako expert kaya lang talagang obvious yung mga errors.

Ang cultura ng pinoy ay hindi masyadong forgiving sa ganitong mga pagkakamali. Ang dami nga naman kasi nating English subjects mula pre-school hanggang university. Meron nga akong naging boss na talagang binibilugan ng pulang ballpen yung mga errors sa magazine. Some people can take it but there are some who don't care much. To them, as long as the message is sent across, pwede na. Ika nga, the end justifies the means. May punto nga naman pero may isang school of thought din na nagsasabi na katamaran yon o kaya sign ng inadequate education. Mas naniniwala ako dito. Kaya kung kaya din lang, write it right.


Note: This blog may contain grammatical and spelling errors as the author is not an expert on these areas. Please use your better judgment when using any material herein.